Hét verslag van onze Roparun 2019 door Emo

Pfff…daar istie weer dat rare gevoel na een “weekendje” Roparunnen. Het maakt dus niks uit of je al voor de 19e keer mee bent geweest, dat gekke gevoel van niks doen en alleen maar foto’s en filmpjes van ons en andere teams kijken en verhalen teruglezen is iets wat me bezighoudt. En als ik de appjes zo voorbij zie komen is dat ook bij de teamgenoten het geval. Wat heb ik, wat hebben we, nu eigenlijk de afgelopen dagen gedaan?

We vertrokken op vrijdag met 21 man/vrouw vanaf de Coolsingel bij de ABN AMRO Bank in Rotterdam. En wonder boven wonder was iedereen op tijd en ook de busjes en het inpakken van de busjes, fietsen op de fietsendragers, ging eigenlijk van een leien dakje. Er was zelfs tijd om, bij met name de mannen, de pinknagel van een blauwe kleur te voorzien. Zorgde trouwens bij thuiskomst voor wat vragende blikken en fronsende wenkbrauwen bij mijn 6-jarige kleindochter.

Tijd voor koffie en de bekende versnapering van bakker Jan uit Katwijk. Kortom, alles verliep volgens plan. Overigens mede dankzij de inspanningen van Hans 1 en Jeroen die al een dag eerder de bussen 3 en 4 hadden opgehaald en, zoveel als mogelijk, hadden ingericht. Rond half 11 reden we richting Hamburg en we zouden elkaar in ieder geval nog even zien bij de pleisterplaats in Bad Bentheim, net over de grens. Onderweg naar Bad Bentheim mocht ik weer mijn bekende pakketje en lieve woorden van Mila ontvangen. De “sushi” in snoepvorm zorgde voor het stapelen van de o zo noodzakelijke suikers!

Onderweg werd in busje 2 al veel (Nederlands) gezongen en werd het ‘verboden’ woord ‘hoelang’ voor Robin bepaald… we weten allemaal waarom… Maar ook Ronald moest buiten zijn gezichtsveld blijven, haha. Vanaf Bad Bentheim was het ieder voor zich en hoe verrassend is het dan dat bij aankomst rond half zeven alle busjes binnen 5 minuten de parkeerplaats bij het hostel oprijden. Ondanks files en verschillende routes om deze eventueel te ontwijken is dat ook best bijzonder. Ook heel bijzonder was dat wij (busje 2 en 3) ongepland langs het concentratiekamp Bergen-Belsen reden. Daar werd en wordt je gewoon even stil van.

In het hostel ontstaat een spontane kamerindeling. Hoewel, niemand wilde bij mij op de kamer en waarom weet ik niet. Trouwens de geluidsopname die Jeroen aan mij liet horen, dat was ik volgens mij niet. De BBQ was met zoveel rookies en herintreders een makkie, waarbij Ed zich ontpopte als een heuse grillmaster! Hans 1 en ik gingen nog even bij de Edeka wat extra hamburgers en zalm kopen en ‘gelukkig’ belde Anneke nog even na het afrekenen dat kruidenboter ook welkom was… Konden we nog een keer in de rij gaan staan.

Iedereen zocht al snel de slaapkamer op om nog een goede nachtrust te pakken. Vanwege onze vroege start om 13:12, zouden we vroeg ontbijten en op tijd naar het startterrein rijden. Daar mochten we ook nog eens in twee etappes de pastamaaltijd eten. Ook weer om te stapelen haha. Nog een fotomomentje, meezingen met Joost die anders geaard was, de peptalk met bekendmaking van de startloper Margo!
Ed benadrukte nog eens waarom en voor wie we deze Roparun gaan volbrengen!

En daar gingen we op weg, nog steeds droog maar wel met veel wind (tegen). Na 22km nam busje 2 het stokje over. Voor Anneleen het grote onbekende avontuur waarbij de ervaren rotten Rob, Robin en Darryl haar graag wilden helpen. In deze etappe al snel onverwachte extra kilometers doordat in een ‘RBR’ de brandweer ons team (en enkele andere teams) terug stuurde vanwege een fabrieksbrand. Maar verder ging het prima, iedereen kon zo een beetje wennen aan de kilometer en de in- en uitstapmomenten.

Busje 1 stond alweer te trappelen en wij gingen op weg naar Lilienthal, basiskamp op de parkeerplaats bij de Edeka. Voordeel van vroeger starten is dat we ook eerder op dit basiskamp zijn en de Edeka nog open is. Even extra pindakaas gekocht en het ‘kundentoilet’ flink aan het werk gezet. Lopers en fietsers probeerden nog wat rust te pakken al moesten Ronald en Jeroen letterlijk alle zeilen bijzetten om ze niet nat te laten worden. Medelijden met busje 1 die het vanwege de wind en de regen zwaar te verduren had. Maar dat deerde hen weinig want ze kwamen keurig op tijd en nog even enthousiast het stokje overgeven.

Wij van busje 2 gingen richting Bremen en de nacht in. Onderweg werd de naam van Hans 2 veranderd in Mark. Waarom? Geen idee… Ook werden er spelletjes gespeeld door bekende personen te raden. Iemand nam zo’n persoon in gedachte en door vragen te stellen moesten we er er achter komen wie dat was. Zo leerden we van Darryl dat Michael Jordan een fanatiek basketballer was die zelfs bij vele outdoorkampioenschappen mee heeft gedaan, jaja. Rob liet ons kennismaken met indoorzeilen en Mark liet ons raden naar een ‘beroemde’ honkballer, pffff, ben z’n naam alweer vergeten. Maar zo ging in ieder geval wel deze etappe ongemerkt snel voorbij.

We mochten het stokje alweer doorgeven en na een warme maaltijd van Niek en Imerle gingen wij naar onze laatste stop in Duitsland, in Esterwegen. Daar werden de bedjes neergezet door Ronald en Jeroen of bleef men in de ‘warme’ bus om even een hazenslaapje te kunnen doen. Vroeg in de morgen mochten wij weer aan de bak na een ontbijtje en ging bus 1 naar het warme bad in Ter Apel.

Busje 2 mocht in deze etappe even stoppen bij Kluse voor een broodje worst, kopje soep of een croissantje… Al zouden de lopers dat niets vinden, Mark en ik maken daar graag tijd voor vrij… en de lopers aten lekker mee… Jammer wel dat er onderweg weinig belangstelling was voor de info over de monorail… Ik had nog zo m’n best gedaan. Maar Sellingen in Nederland maakte alles goed, wat een feestje daar, deze moet gewoon een eervolle vermelding gaan krijgen!

En dan…..tijd voor Ter Apel, wat een heerlijkheid en wat een luxe. Iedereen van ons team geniet daar met volle teugen en kan zich opladen voor de tweede helft! Niets is Karin te veel, wat zijn we blij met deze welkome onderbreking. En het is daar ook nog eens altijd mooi weer! Busje 1 ging weer opgeladen en “uitgerust” verder en zou een fotomomentje hebben bij het inloophuis Sigrid’s Garden in Emmen. Mede door onze inspanning mochten zij een financiële bijdrage ontvangen, heel bijzonder en het maakt het zo nog concreter!

Tijdens onze verplaatsing van Ter Apel werden we wel opgeschrikt door een telefoontje van Hans 3 dat we last hebben gehad van een opstootje in Coevorden, ff schrikken en bij de wissel even aandacht voor elkaar. Daar moeten we natuurlijk tijd voor nemen. Overigens was dit blijkbaar wel reden voor het ACT om contact op te nemen, we liepen inmiddels wat achter op ons opgegeven schema. Door verklaarbare factoren, maar toch goed dat die aandacht er was.

Inmiddels was Almelo weer indrukwekkend, toegezongen door een damespopkoor, door het centrum met de bus achter de loper en fietsers en Rob die daardoor 1700 meter voor z’n kiezen kreeg. De wissel bij de boer net na Enter ging weer op tijd. Het bellen op zo’n 14 km voor de wissels werkte in ieder geval perfect, het liep gesmeerd!

Busje 1 ging de nacht in en wij gingen richting Loenen om bij de parkeerplaats bij het zwembad ons kamp op te slaan. Even weer een slaapje, jarig wakker worden, en op weg naar Lienden. De route die ons over de, vaak donkere, Veluwe leidde en natuurlijk na Ede de Grebbeberg. Die werd met soepele tred door Anneleen ‘genomen’ en dat deed ze zo snel dat ze volgens Strava op dit traject gewoon bij de eerste 20 staat! Topper! In Lienden stond busje 1 alweer klaar en gingen wij, na het beroemde broodje bal van Douwe te hebben verslonden, naar de laatste grote wisselplek in Meerkerk.

Inmiddels was duidelijk dat onze aankomsttijd rond 17 uur zou worden. Na het aantikken van busje 1 zou busje 2 de laatste 52 km in 5 uur moeten gaan volbrengen. Dat ging natuurlijk lukken. Andere jaren werden deze kilometers volledig in een RBR uitgevoerd. Dit jaar wilden we bekijken in hoeverre begeleiding toch mogelijk was. Al snel kwamen we tot de conclusie dat dit niet werkte en dus werd het toch een RBR naar de finish. Wel konden Mark, Diana en ik nog even naar de doorkomst in ‘mijn’ Rijsoord om de lopers en fietsers nog even extra aan te moedigen en een cheque van het plaatselijke comité ophalen, ook leuk!

We hebben het weer gedaan, om iets voor 17 uur werd er gefinisht en met elkaar kunnen we zeker terugkijken op een fantastische editie van deze Roparun. Laten we Coevorden maar als een vervelend incident beschouwen en een klein smetje zijn. Met familie en bekenden werd afgesloten in de Cluijs bij ABN AMRO waar Pauline, Elsa, Hélène en Ineke ons culinair wisten te verrassen. 2019 was een topeditie met een TOPteam.

Hans 1 – met jouw tomeloze inzet, voor en achter de schermen, zorg jij voor een heeeel groot gedeelte voor het realiseren en het doen slagen van de run, helemaal TOP.
Hans 3 – teruggekeerd na zoveel jaar in een andere rol, ik ben blij dat ik je gevraagd heb en dat je de uitdaging wilde aangaan. Topgozer.
Louis – deze keer weer als loper en dat ging je natuurlijk weer goed af. Ik heb je deze editie alleen maar zien genieten!
Margo – pfff still going strong, enorm trots op jouw prestatie!
Adriaan – eindelijk weer kunnen knuffelen en wat loop jij hard…
Maartje – wat een plezier straalde jij uit en dat met een zachte g…
JanWillem – wat voelt dat vertrouwd zeg, voor altijd in mijn hart!
Ed – jeetje wat een enthousiasme en wat een bikkel, helemaal top!
Diana – pfff gewoon ff de enige masseur in het team en iedereen ‘fit’ over de streep. Trots op jou hoe jij je “taak” vervulde, genoten van jou (zoals altijd).
Hans 2 (aka Mark) – friends for life, ik weet het, je hebt me niet nodig [red- niet waar hoor, ik heb je hard nodig!] maar zit toch graag naast je….dus 2020 here we come.
Robin – haha wat een humor, gewoon steeds beter gaan lopen en de pijn(tjes) negeren!
Darryl – wat leuk om je (eindelijk) in bus 2 te hebben, volgend jaar maar weer dan, als er een wk of ek komt van outdoor-Basketbal dan moeten we daar zeker heen.
Anneleen – ik kreeg die lach niet van je gezicht… En de Grebbeberg, pffff die tijd zal volgend jaar zeker verbeterd gaan worden!
Rob – blijft gaaf en bijzonder, en tik ‘m aan ouwe, die houden we erin! Haha.
Willeke – gelukkig ben je nooit wat kwijt… hoewel haha, ging weer prima.
Anneke – zelfs Almelo ging dit jaar goed….haha.
Jeroen – gewoon niet vertellen dat je op 10 juni 25 jaar getrouwd was, haha. Je bent een echte aanpakker! Gooi je die snurkopname wel weg?
Ronald – kostte mij geen moeite om jou te vragen om last minute mee te gaan want dat betekende dat Mila… haha. Stille kracht en ook een enorme aanpakker!
Imerle – wat een heerlijk enthousiasme en wat een mooi koppel, genoten van jouw positieve inzet en harde werken.
Niek – nu weet je het als je met zo’n zooitje ongeregeld op pad gaat… Hoop dat het een beetje is meegevallen. Is best een eind met een vreemde wagen om even heen en weer te rijden, respect!
Douwe – onze thuiskok, het was weer prima verzorgd en je ballen zijn en blijven ongeëvenaard.
Patrick – de reden dat je niet meekon was begrijpelijk, maar weet dat er komend jaar zeker een herkansing zal komen.

Grtz, een trotse teamcaptain. Een papieren titel, want door taken te verdelen in het kernteam doen we dat met elkaar!

Team 126 stelt zich voor: Emo

Hallo, mijn naam is Emo van Dijk, 54 jaar. Dit jaar 35 jaar getrouwd met Bea en trotse vader van drie kinderen en opa van zes kleinkinderen.

Binnen het team degene met de langste historie. 2019 wordt dan ook alweer mijn 19e deelname, en ik hoop zeker de twintigste ook nog mee te gaan maken. Gaat het dan nooit vervelen is de vraag die ik vaak te horen krijg en het antwoord is simpel, Nee!

Het is en blijft een machtig mooi evenement waarbij het elk jaar weer een leuke uitdaging is om er met elkaar een drietal leuke gezellige maar zeker ook vermoeiende dagen van te maken. Dat vergt uiteraard veel voorbereiding als teamcaptain, mijn rol(letje) binnen ons team, maar waarbij we ook de taken in een enthousiast kernteam hebben verdeeld en ook daarmee kunnen terugvallen op een enorme grote dosis aan Roparun-ervaring.

Wat is er mooier dan dit heerlijke gevoel te delen met ‘vrienden voor het leven’  en zo’n fantastisch gevoel ook door te geven aan nieuwe teamleden, die er elk jaar weer zijn. En dat dit een heerlijk gevoel is blijkt wel omdat teamleden soms ook al jarenlang meegaan of na een korte of lange sabbatical staan te trappelen om weer mee te gaan. Er is geen betere manier om te werken aan teambuilding dan dit evenement wat ook gekoppeld is aan een zinvol en nog steeds noodzakelijk goed doel, wat de stichting Roparun al jaren is, en elk jaar weer aantoont.

Dus ik heb er weer enorm veel zin in om met de pinksterdagen weer een paar dagen niet thuis te zijn. En het thuisfront is daar inmiddels aan gewend hoor, vrouw, kinderen en kleinkinderen weten niet beter dat ik er rond deze dagen niet ben.

Sponsorbijdragen, groot of klein, zijn en blijven welkom. Wij kunnen, mede door de al jarenlange financiële ondersteuning door onze trouwe hoofdsponsor ABN AMRO, maar ook door een eigen verplichte bijdrage voor de teamleden, elke ontvangen euro overmaken naar de stichting Roparun. En dat is de laatste jaren altijd ruim boven de 20.000 euro geweest. Een uitdaging die we ook dit jaar weer aan willen gaan.

Hét verslag van Roparun 2018

teamfoto bij de finish op de binnenrotteDaar zit ik weer, de jaarlijkse afterdip na weer een roparunavontuur. Veel van hetzelfde maar ook altijd weer nieuwe herinneringen die bij alle volgende bijeenkomsten met (oud) teamgenoten worden opgerakeld. Ik was, en ben nog steeds stemloos, maar het toetsenbord is gelukkig geduldig.

Na de goede ervaring van vorig jaar, weer de fiets gepakt en via de waterbus vanuit Ridderkerk naar de Coolsingel gefietst. Ik dacht, ik zal wel de eerste zijn (08.35uur), maar nee hoor, Asha liep er al (echt waar!). Gelukkig vertelde ze mij dat ze nog even naar huis terug moest om een boekje op te halen over tapetechnieken dus de spanning of ze dan wel weer op tijd terug zou zijn was er gelukkig weer. De teamleden druppelden binnen en de bussen om naar Hamburg te rijden ook. Hoewel, de personenbusjes moesten nog wel even een omweg maken om naar Rotterdam te komen. Dus wachten we allemaal even buiten om onze spullen te “bewaken”.

Toen de bussen er waren, werden de spullen ingeladen en de fietsen op de bagagedragers gezet. Op naar de koffie met gebak, we hadden ten slotte twee jarigen in ons midden. Die wilden hun verjaardag maar wat graag met ons vieren. Er werd voor de eerste (en zeker niet de laatste) keer gezongen dat ze vooral lang moesten leven en Ineke en Koos kregen van ons een kookschort of een T-shirt met bijpassende teksten.

Om ongeveer 11:17 gingen we dan toch echt op weg! We zouden elkaar even los moeten laten maar elkaar weer zien bij Bad Bentheim, onze gebruikelijke pleisterplaats. In de tussentijd konden we aan elkaar wennen of de eerder opgedane kennismaking opfrissen… hoewel aan stuiterbal Asha wen je nooit, haha (wel een heerlijk wijffie natuurlijk). Natuurlijk kreeg ik weer mijn gebruikelijke snoepjes van Mila met een kaart met lieve woorden. De chocoladekikkers waren al voor Bad Bentheim op! Voordat we aankwamen bij onze pleisterplaats stuurde Johan nog via de teamapp een foto van vorig jaar van het wegrestaurant, met de vraag waar iedereen bleef omdat wij al lekker in het zonnetje zaten. Verbazing bij de andere busjes want wij konden er toch nog niet zijn? Nee natuurlijk niet. Busje 2 kwam wel als eerste aan maar binnen 5 minuten arriveerden de anderen ook. Even een soepie, broodje bratworst of een travelpoessie voor Yordi en we gingen (nog) met goede moed op weg naar Hamburg.

Het was nu echt ieder voor zich want door drukte op de weg naar Hamburg raak je elkaar snel kwijt, en druk was het! We sleepten ons van filetje naar grotere files, de autoradio zonder bluetooth hielp niet echt en dus stelde ik voor dat we ergens een “bluetoothsnoertje” moesten kopen om de iPhone aan te kunnen sluiten. Jaja, ik snap nu de dommigheid van dit voorstel, maar het snoertje werd de volgende dag wel aangeschaft. Overigens leken wij met busje 2 voorop te rijden, maar om de files te ontwijken stelde Hans voor om een alternatieve route te volgen die zijn telefoon aangaf… Dat ging de eerste 100 meter prima, maar toen zagen we dat we met een hele grote lus gewoon weer zouden gaan aansluiten op de A1… Vanuit onze bus zagen we de andere bussen voorbijschuiven, haha.

En toch zouden we als eerste arriveren bij de jeugdherberg. Geïnformeerd over de te volgen route over de A1 kozen we toch weer voor een alternatief en dat pakte nu goed uit, hoewel we waren niet de enigen, pfffff. Voorzichtig werd al geopperd om bij een volgende editie een onderkomen te zoeken op zo’n 100 km voor Hamburg, werk voor het kernteam dus. De tijd in de bus werd gebruikt om verzoeknummers voor onze rookie Teun te draaien op de iPhone. Met Stevie Wonder werd de toon gezet en met songtitels als bright eyes, the eye of the tiger, blinded by the light of gewoon blind werden er “geen“ toespelingen gemaakt op zijn ooglapje… sorry Teun.

Maar goed wij arriveerden rond acht uur en de laatste bus was er om even over negenen. Wat een reis… terug gaat bijna sneller. Boodschappen bij de Lidl werden gehaald, de kamers ingedeeld, de bbq aangestoken en het eten kon beginnen. Na 22:00 uur mochten we geen herrie meer maken omdat de andere gasten daar last van zouden hebben en dat hebben we dan ook niet gedaan, sterker nog rond 23:30 uur lag iedereen al in zijn of haar bedje.

De volgende dag was iedereen weer fris en fruitig en konden we om 09.00uur van een prima Duits ontbijtje genieten. Ook de akoestiek in de eetzaal werd nog even getest want een dag eerder waren Koos en Ineke toch jarig geweest? We konden na het uitchecken op ons gemak de fietsen roparunklaar maken en echt de laatste inkopen bij de Lidl doen. Na het laatste bakkie koffie of thee bij de jeugdherberg gingen we via een tankstation naar het startterrein.

Daar konden we even sfeer proeven en natuurlijk wat zenuwachtig heen en weer lopen. Onze gps-tracker ophalen (dat werkte echt fantastisch) met een grote verantwoordelijkheid voor Louis en Willeke om die tracker steeds door te geven, en ook dat is prima gelukt! Hans had de pastabonnen dit jaar meegenomen en dus konden we zonder problemen een pastamaaltijd nuttigen op het startterrein. Voor mij een uitdaging om dan niet te knoeien op het witte shirt… niet gelukt! Nog even terug naar de bussen, een laatste check, de laatste speech voor vertrek met de “opdracht” om vooral te genieten, elkaar te helpen en altijd in gedachten houden waar we dit met z’n allen voor doen en waar de stichting Roparun zo’n mooie bijdrage aanlevert.

Uiteraard werd de startloper bekend gemaakt en dit jaar kon dat met alle vier de lopers van busje 1, dat blijft bijzonder. Op het startterrein met de bekende groepsfoto en het feest op de klanken van take me home countryroads bleek er ook echt een liedje te bestaan over de moeder van Niki Lauda… en dus zongen we met z’n allen, mama Lauda! En bleef dat liedje, zelfs tot nu, in je kop zitten, bedankt Robin!

Maar daar gingen we dan toch… 16:18 uur, de tocht naar Rotterdam was begonnen. Busje 1 met chauffeur Hans 1, buscaptain en herintreder Koos, masseuse en herintreder Diana, lopers Robin, Yordi, Wouter en Darryl en fietsers Louis en Margo deden de eerste 20 kilometers. Busje 2 met chauffeur Hans 2, buscaptain Emo, masseuse Asha, lopers Hetty, Johan, Ronald en rookie Teun en fietssters Willeke en Anneke, busje 3 als ondersteuningsvoertuig met rookiechauffeur Jeroen en herintreder (en meer dan) reserveloper Edwin, busje 4 met een ijzersterke cateringbevrouwing bestaande uit Ineke en Muriel reden naar het eerste wisselpunt. Iets voorbij Neu-Wulmstorf.

Dankzij de gps-tracker konden we goed volgen waar we ons bevonden op de route en bovendien had Hans 2 de routerol zo aangepast dat er belmomenten waren vastgelegd om verrassingen zoals in eerdere edities te voorkomen, en ook dat was een prima idee! Rond 18:00 uur was busje 1 in ieder geval bij ons en nam busje 2 het virtuele stokje over. In onze eerste shift al gelijk een tweetal run-bike-runs maar die werden lachend genomen en het tempo zat er net als bij busje 1 al direct prima in. Uitgaande van ons eigen opgestelde schema deden we het meer dan goed en zouden we dat tot aan het eind ook nog eens volhouden. Toch wel een geruststelling dat al die jaren roparunervaring zich dan weer uitbetaalt. Lachend kwamen we aan bij een van de drie bekende stops, Ahrensmohr. Het lieve vrouwtje dat daar vlakbij woont, is nog steeds erg gastvrij en we mogen daar altijd terugkomen voor toiletbezoek. Blijft bijzonder!

Door de aanwezige muggen en horzels onder de bomen besloten we toch maar om snel in te pakken en naar onze volgende plek te rijden, bij de Edeka in Lilienthal. Een prima plek en de bedjes werden opgezet en lopers en fietsers werden door Asha naar bed gestuurd om hun rust te pakken. Niemand stribbelde tegen, haha. Ik heb het fort bewaakt want volgens een passerende dame met een rollator moesten we goed op onze spullen letten, want hier regeerde de maffia!

Busje 1 had een vrij probleemloze etappe met slechts een kleine run-bike-run van 2,6 km en dus kwamen ze ook keurig op tijd bij ons zodat wij naar het lastige Bremen konden rennen. Lastig omdat wij met de bus vanwege de milieuzone het centrum niet in mochten en een grote omweg moesten maken om weer bij de lopers te komen. En met een snelheidsduivel met een 1-oog-afgeplakte bril moet je dan alle zeilen bijzetten. Maar de bus had de groene zone te pakken en ruim op tijd werden de lopers weer gevonden.

Na Bremen en het verlaten van met name de stadsverlichting merkten we pas hoe donker het kan zijn, respect voor alle lopers en fietsers en zeker Teun die door zijn oogprobleem dan een extra uitdaging heeft, maar het ging allemaal prima. Sterker nog we gingen als een speer en voor we het wisten tikten we de lopers van bus 1 aan. Die wel weg wilden rijden, maar door het leegtrekken van de accu niet weg konden komen. Paniek… gelukkig hebben wij Johan(digheidje) bij ons die met startkabels de bus weer aan de praat kreeg pfffff.

Na een korte maaltijd konden wij in konvooi de reis vervolgen naar Esterwegen waar we ons wisselpunt hadden bepaald op een grote parkeerplaats. Ook hier werden de bedjes weer in de open lucht gezet en probeerden we eerst nog een tukkie te doen op de veldbedjes (dik ingepakt tegen de frisse morgenwind) of in de iets warmere maar zeker niet comfortabele bussen. Wakker worden deden we via een rechtstreekse roparunlive-uitzending, Asha werd geïnterviewd en sprak over intrinsieke waarde of het niets was en ook Hetty mocht nog even vanuit een warme slaapzak vertellen hoe “Hamburg by night” eruitziet… erg donker volgens haar. Bekijk hier het interview vanaf 13:12.

Even na 09:00 uur waren daar de kanjers van bus 1 weer en hadden wij bij busje 2 heel veel zin in de etappe die ons door Kluse zou leiden. Dat betekende dus weer de bekende broodjes worst, een soep of bakkie koffie, of gewoon alledrie… Een snelle toiletstop en dan de grens over naar Nederland waar Ter Apel op ons wacht. Daar waar busje 1 natuurlijk allang aan het genieten is van de gastvrijheid van Karin Vreeswijk, pffff niet normaal maar gewoon bijzonder! De laatste meters naar het wisselpunt werden gewoon even opgeëist door Hetty die niets wilde weten van haar pijntjes en met een grote glimlach door de rest van het team bij het huis van Karin werd opgewacht. Ach ja zou Johan zeggen, karakter hè dat vrouwtje van mij, jaja. Hij is en was zo trots op haar, ik heb regelmatig die trots in zijn ogen gezien als zij aan kwam rennen en Johan weer het parcours opging, bijzonder en begrijpelijke trots en het bezorgde mij kippenvel. Echt mooi.

In Ter Apel nog even snel een groepsfoto en weg was busje 1 weer. Het grote genieten voor busje 2 kon beginnen. Douchen, plassen, poepen en lekker even een powernap of gewoon uitrusten en tussendoor pasta eten, broodjes, koffie, frisdrank….pffff. Wat een place te be (en zo lang als mogelijk te blijven en dat deden we dan ook). We waren nog maar net op weg naar Loozen toen Koos al belde dat ze er over 14 kilometer zouden zijn. Dat werd dus even doorrijden maar dat werd makkelijk gehaald natuurlijk.

Onze etappe zou ons door Almelo leiden en dat is een grote stad hoor, die begint volgens Hans en mij al in Bergentheim en dus stuurden we drie lopers voor een langere run-bike-run de weg op… Alleen wij hadden ons vergist en dus de auto in z’n achteruit en andere teams in complete verwarring achterlatend werd de fiets weer op de fietsendrager gezet en de extra lopers weer de bus in gehesen… Almelo zal nooit meer hetzelfde voor ons zijn. Trouwens die gemeente maakt er wel werk van. Al eerder mochten jullie foto’s met mooie pakkende teksten zien die op de “bezinningsweg” stonden opgesteld. En in het centrum van Almelo was het ondanks enige interne commotie, over wie nou op de fiets moest en wie niet, weer een feest waarbij ik me voor kan stellen dat Almelo zeker mee zal doen in de roparunstad van 2018.

foto van spandoek in almelo met de tekst jij loopt om mij meer tijd te geven

De wissel vond plaats na Enter, nadat we eerst de langste Reggestraat van Nederland hebben afgelopen. Het was tijd om richting Loenen te rijden. Naar het ouderlijk huis van Teun waar we vooraf hadden gezien dat we in ieder geval onder een carport de bedjes konden neerzetten. Maar daar aangekomen bleek de woonkamer geheel ontruimd te zijn en “moesten” de bedjes daar worden neergezet. Wat een aangename verrassing. Voor mij was er ook nog eens een bed op de zolderkamer beschikbaar waar ik met zachte dwang (ik schijn te snurken) naar toe werd gestuurd. Heerlijk twee uur geslapen en ook nog eens niet wakker geworden in de vroege ochtendkou zoals in andere jaren maar rustig kunnen acclimatiseren.

Om 03:00 uur mochten we weer op weg om het stokje pas weer over te geven in Lienden. Maar eerste moesten we over de Woeste Hoefweg. Die was naast woest ook nog eens erg donker en eindigde bij Hoenderloo in een zandstenenpad waarvandaan de grote run-bike-run stond gepland. Ruim 7 kilometer, dus was de extra fiets noodzakelijk en klom Willeke even in de bus. Op de plek waar de bus stond, zelfde plek als vorig jaar, hadden de lopers en de fietsers nog zoveel energie over dat ze ons lieten staan en wij in de achtervolging moesten om zo nog voor Ede de orde te herstellen. Dat lukte natuurlijk.

Ede is ook in de vroege morgen een heerlijke plaats om doorheen te lopen. Aandacht van de lokale brandweer, ons eigen pannenkoekvrouwtje en natuurlijk was het ook nog eens de plek waar Teun zo graag doorheen wilde lopen. Bij elke mogelijkheid om in het routeboek te kijken, controleerde hij namelijk of wij met busje 2 wel door Ede zouden lopen. Vervolgens líep hij niet door Ede maar ging als een lopend vuurtje, door de brandweerkazerne om daarna ook nog even met ruim 16 kilometer per uur de Grebbeberg te “nemen”. Anneke vertwijfeld achterlatend en Willeke op de fiets in zijn kielzog. Voordat we het wisten waren we in Lienden en konden wij na de nodige versnaperingen naar het laatste grote wisselpunt in Meerkerk. Rotterdam kwam in zicht.

Bij de wissel in Meerkerk, iets eerder gepland op de route om de kilometers voor de lopers in evenwicht te houden, was er even paniek. De aangegeven run-bike-run was langer dan gedacht en verwacht en het was al zo warm. Maar na even gebeld te hebben of het wel klopte, ja de route klopte, was de wissel een feit. Het grootste stuk run-bike-run voor busje 2 was begonnen. En dus konden de lopers en fietsers achter mij aanrijden naar de McDonald’s in Ridderkerk om daar te genieten van een burger of zoiets. Inmiddels een traditie (voor mij dan, haha). De laatste wissel bij de Dordtsestraatweg zorgde toch weer voor enige verwarring, dat gaan we volgend jaar echt anders doen, mark my words. En het blijft een hele tour om de bussen bij de bank te krijgen. Maar uiteindelijk lukte dat natuurlijk wel en werd het finishdoek op de Binnenroute onder grote belangstelling gehaald in een tijd van iets meer dan 48uur en een gemiddelde snelheid van 11.69, wow…

De afsluiting op de Coolsingel met familie en vrienden en ook nog eens een grandioos buffet wat door Marvin en Constantijn was samengesteld en uitgeserveerd maakte de afsluiting compleet. Roparun 2018 zat erop… Stiekem kijken we al weer naar 2019 en zijn we nieuwsgierig wat onze bijdrage voor de stichting Roparun in 2018 zal worden. Hans noemde in zijn speech reeds een mooi bedrag van misschien wel 22.000 euro, dat zou heel mooi zijn!

Zo dit zijn de belevenissen zoals ik die vanuit busje 2 heb waar kunnen nemen. 2018 was zeker een fantastische run. En zo blijft dit evenement, ook na 18 keer, een onuitwisbare indruk op mij achterlaten. Dat kan alleen maar met een fantastisch team en dat was ook zeker dit jaar weer het geval. Natuurlijk de lopers en de fietsers zijn voor buitenstaanders herkenbaar en zichtbaar maar ons team is niets zonder de chauffeurs Hans 1 en Hans 2 ( voor beiden geldt grote klasse).
De buscaptains Koos (eindelijk weer mee na heel veel jaar en wilde dolgraag ook Hamburg doen) en Emo.
De masseuses Asha (gaat nooit stoppen en de bingokaart is bijna vol door “lekker kontje”, “ziet er goed uit”, “Pam je haar danst” enz…) en Diana (terug na zoveel jaar maar wel in een andere rol, wat ze met verve heeft gedaan. Trots op je en blij met jou, maar dat weet je wel).
De bemanning van bus 3, Jeroen (een rookie maar wat voor een, een aanpakker en ook nog eens een gezellige vent. Jammer dat hij klaagde over mijn gesnurk, die wil ik volgend jaar niet meer op de kamer haha). Edwin (in een cyclus van om de 4 jaar mee. Dat moet hij dat wat mij betreft maar doorbreken, heb weer genoten van je humor en de vertaling als we die tukkers niet konden verstaan. Had een rol als reserveloper maar was zeker niet te beroerd om daar waar mogelijk aan te pakken, mooi man).
En dan de dames van Bus 4, pfff petje af voor Ineke (gewoon je verjaardag in een bus willen vieren en zo heerlijk betrokken bij het wel en wee van het team en dit jaar gelukkig geen “Delmenhorstje”) en Muriel  (weet exact wat lopers en fietsers willen en is ook meer dan betrokken bij het team en het goede doel. Raakte haar stem kwijt (net als ik) en voelde zich langzaam aan “slechter” worden. Sorry voor de door mij veroorzaakte commotie in Meerkerk over wel of niet eten…).
En natuurlijk de teamleden op afstand, kok Douwe (het was weer prima verzorgd met het eten onderweg, de ballen waren weer als vanouds! Ik moet nog even opzoek naar jouw interview op TV Rijnmond) en Wilko, (de thuiscoördinator die ook zo graag weer mee zou willen maar zich realiseert dat dat voor zijn eigen gezondheid niet past, maar wel nog zoveel adrenaline heeft om daar waar mogelijk zijn steentje bij te dragen).

Allemaal bedankt, ik heb het gelukkig wel op kunnen schrijven want ik heb mijn stem nog steeds niet teruggevonden.

Verslag van Roparun 2016 door onze teamcaptain

Daar istie dan… Kort verslagje van (weer) een mEMOrabele Roparun.

Er is al genoeg geschreven over hoe de startplaats voor dit jaar is ontstaan maar het maakt eigenlijk niet zoveel uit waarvandaan we vertrekken. Het is en blijft een machtig mooie ervaring of je nu in busje 1, 2, 3 of 4 bent ingedeeld, het is een groot feest. Dat realiseer ik me elke weer als ik in de gebruikelijk day-after-dip terecht ben gekomen en na een lange (inhaal)nachtrust wakker word en er de hele dag niets uit m’n handen komt. (jaja maak de grap maar……)

2016-05-13-09-35-48Het begon dit jaar niet zo moeilijk….Ik moest niemand ophalen, hoefde ook geen busje naar Rotterdam te rijden, alleen maar in de auto te stappen bij Rik die mij “gewoon” in Ridderkerk op kwam halen. Lekker op tijd kwamen we dus aan op de Coolsingel, waar Hans 2 Bak 1 al rustig stond te wachten. Iedereen druppelde binnen en het wachten op de busjes en de teamleden kon beginnen. Even wat hectiek bij de beveiliging maar uiteindelijk mocht iedereen naar binnen voor het bekende kopje koffie en de lekkernij van Jan. De uitzwaaispeech van Mark Koolen was oprecht en kwam binnen bij het team en bij hem. Altijd goed als een buitenstaander constateert dat hij de energie voelt dat we met elkaar deze klus gaan klaren, waarbij iedereen zijn of haar taak kent. Op tijd gingen we naar de bussen waar we met twee verrassingen te maken kregen…. een bekeuring voor 1 bus (ad € 90,00) vanwege foutief parkeren. Hoeveel leuker was de tweede verrassing, Mark Koolen had zijn afdeling/personeel, zeker 50 collega’s, gemobiliseerd om ons uit te zwaaien. Een eerste kippenvelmomentje.

De bussen bleven redelijk bij elkaar en wisten de stopplek in Nazareth met een klein beetje file rond Antwerpen te bereiken. Karin verzorgde de muziek en er werd (soms) luidkeels meegezongen. Vooral bij Lee Towers ging Yordi helemaal los….hoewel hier al wel ons lijflied “Lekkah” al via de telefoon van Yordi de grote favoriet werd. (Nu ik vandaag de tekst lees, pffff haha, het komt niet in gospel top 10 denk ik) De tijd vloog in ieder geval voorbij en de camping werd snel gevonden. Talenknobbel Lisette wist de juiste sleutels voor de (verkeerde?) huisjes snel te regelen. Verkeerd omdat we bij ons eerdere bezoek gek werden gemaakt met gloednieuwe onderkomens en nu in een identiek aftreksel terecht kwamen als op de vorige Franse camping. Maar goed er waren wel een meisjesbungalow en een drietal mannenvilla’s die dicht bij elkaar stonden. De indeling ging vlotjes al had Hans 1 misschien toch bij een andere snurker (Tjeerd?) op één kamer willen liggen.

Het bezoek aan de supermarkt was dit jaar ook eenvoudig, toch weer teveel ingekocht en te weinig rode wijn? En ook de door Hans 3 Bak 2 aangeschafte rum was te weinig hoewel hij zelf een drietal glaasjes over de grond verspreidde…. De rookies Robin 2 en Wouter kweten zich van hun taak om het vlees/vis te bereiden. Het was allemaal te eten (natuurlijk!) alleen zullen we volgend jaar toch weer kiezen voor de aanschaf van BBQ en kolen bij de supermarkt (als het Parijs wordt). Omdat het toch wat frisser werd, werden de bedden redelijk vroeg opgezocht of kwam dat door het verhaal van de wakkermaakmeisjes…..

Op zaterdag was iedereen op tijd op en werd er haast gemaakt om het ontbijt te nuttigen, drie chalets moesten om 10uur schoon worden opgeleverd. Eén chalet mochten we langer gebruiken dankzij ons talenwonder Lisette. Omdat het weinig zin had om onnodig langer op de camping te blijven besloten we toch maar om af te reizen naar het startterrein, maar niet voordat we bij de Carrefour de bussen hadden afgetankt. Dat was nog best een gedoe. Wachtrijen, eenrichtingsverkeer op een eindeloos groot parkeerterrein. Eerst denken dat we niet wilden tanken met pinbetaling maar te laat zagen dat er ook contant afgerekend kon worden, dus toch maar weer terug. Busje 4 kwijt zijn, die was te hoog voor de toegang tot het terrein kwamen ze iets te laat achter. Het enige geluk was dat ze niet vast kwamen te zitten. Vanaf de Carrefour naar het startterrein ging ieder dus maar zijn eigen weg. Door file was dit van langere duur dan dat de TomTom aangaf maar we draaiden uiteindelijk toch met z’n vieren het startterrein op.

2016-05-14-16-27-21Gelijk maar even sfeerproeven bij de start van vertrekkende teams en eigenlijk al niet kunnen wachten op ons vertrek. Maar we moesten eerst nog even een pastamaaltijd naar binnen werken voor de broodnodige calorieën. Nog een laatste check en na het bekendmaken van de startloper, Robin 1, konden we echt richting de start. Daar stond Nellie Cooman ons al op te wachten om samen met ons team mee te zingen en te dansen op Don’t stop me now van Queen. 17:27uur……. Robin ging er als een haas vandoor…. de fietsers en lopers op de fiets moesten gelijk in de beugels.

Busje 1 en 2 gingen op weg naar Villiers le Bel om na 10km de eerste wissel plaats te laten vinden. Die ging vlekkeloos en dus ging busje 2 op weg naar Vaucelles waar busje 3 en 4 al een eerste kamp hadden opgebouwd. We waren daar niet de enigen. Een team met een enorme paardentrailer, die nu was ingericht als vakantiebungalow, bevolkte ook onze pleisterplaats. Dat zullen de bewoners prettig hebben gevonden, ze zijn vast fan van Henk Wijngaard en kunnen daar ook geen haardhout meer vinden omdat (van) alles werd opgestookt in de vuurkorf waarvan ze het restant smeulend achterlieten. Daar wist Robin 2 toch nog regelmatig met de laatste restjes hout raad mee en laaide het vuurtje nog regelmatig op. Ondertussen stapte busje 1 lekker door en werd er volgens de verwachting rond 22:30uur aangetikt en mocht busje 2 het stokje overnemen.

Na twee vlekkeloze wissels werd het “donkere bos” al aangedaan en was er dus een eerste stukje run-bike-run. Het bos werd genomen en we gingen op weg naar Compiegne. Ook daar weer een korte RBR, over de voor de oudgedienden, nieuwe brug en op een weg met veel dalen en stijgen. Even ervaren dat wissels iets verder weg kunnen zijn dan 1 km maar het lukt toch om op schema aan te komen in Campagne waar busje 1 al staat te trappelen om hun shift weer te mogen doen. Busje 2 gaat met 3 en 4 naar Levergies nadat er eerst een warme nasimaaltijd naar binnen werd gewerkt. Dat is best lekker als het buiten maar zo’n 4 a 5 graden is. In Levergies werden snel de veldbedjes opgezet en de slaapzakken opgezocht en ondanks de kou werd er door iedereen even een hazenslaapje gedaan.

2016-05-15-07-50-08Wakker gebeld door Lisette moesten we snel aan de bak om op tijd start klaar te staan voor onze etappe naar Beaudignies. Nog steeds in Frankrijk en Yordi vroeg zich af wanneer die klotehellingen achter ons gelaten konden worden. We stelden hem gerust dat het na de grens met België voorbij zou zijn met de hoogteverschillen (sorry Yordi…..). We mochten trouwens in deze etappe wel even bijtanken bij het steunpunt Bertry waar de broodjes Hema-worst of een kopje Unox-soep er wel ingaan. Onderweg naar Beaudignies hoorden we van Ries wat ze met ezels in Chili doen en werd Hans 2 Bak 1 bang gemaakt met Deense doggen….. Rond het middaguur werd busje 1 weer het parcours opgestuurd. Wij met busje 3 en 4 in de achtervolging meerden even aan bij de Mac voor een plas- en poeppauze en smaakte het kopje koffie ook heerlijk. We passeerden snel de Frans/Belgische grens en maakten ons kamp in Chievres bij de Amerikaanse kazerne. Ondanks dat we hier in eerdere edities ook zonder problemen hadden gestaan kwam er nu op eens een beveiliger naar ons toe die vertelde dat we hier niet mochten staan van de Amerikaanse vrienden en dat er een vrachtwagenconvooi onderweg was en hier moest staan….. Een beetje paniek maar ook wel spannend natuurlijk of dit nog gevolgen zou hebben….niet dus, gewoon grootspraak en niemand gezien, haha.

Iets later dan ons schema aangaf (toch die stop bij Bertry? Sorry, maar was wel lekker) het vervelende stuk in België afgelegd, gelukkig was het een vlak stuk (Yordi?) en wisten we voordat het echt donker werd de volgende wisselplek te bereiken. De parkeerplek bij de Brantano. Al kon dat niet gezegd worden van team 180. Zij parkeerden hun busje vrij hopeloos en kansloos in de greppel. We hebben nog even proberen te helpen voor de vorm, maar moesten natuurlijk ook zelf verder. Trouwens bij de finish zag ik dat ook team 180 is aangekomen, dus dat is alsnog goedgekomen.

Busje 1 ging nu op weg naar Zele, uit hun verhalen maar ook uit filmpjes is dat weer een hele happening geweest en hebben zij de titel Roparunstad 2016 weer veilig kunnen stellen. Wij sliepen met z’n allen weer in de open lucht in Temse waar de bewoners van de villawijk nog wel even kwamen kijken wat die Ollanders hier kwamen doen. Maar het woord Roparun stelde hen gerust. Tegen 2 uur mochten wij België gaan verlaten en op weg gaan naar Hoogerheide. Het team had een kleine wisseling ondergaan. Stoute Wouter verving Ries (met verve) en schroefde het gemiddelde een beetje op. Om hem te “pesten” gingen we zelfs even op hem staan wachten waar de route helemaal niet langs kwam. Gelukkig kwamen we daar na 10 minuten achter en wisten Wouter na 3,5 kilometer te achterhalen. (Mea Culpa).

De Belgisch/Nederlandse grens werd genomen en ons feestje in Ossendrecht kon beginnen. Ook hier weer de gebruikelijke kippenvelmomenten. Het blijft bijzonder dat een heel dorp uitloopt om ons even te begroeten en op weg te helpen naar Rotterdam. We hebben wel Ien, de moeder van Hans en de buurvrouw gemist… Die vonden een bakkie koffie net even belangrijker, haha. In Hoogerheide met oud teamgenoten Johandigheidje en Wilco konden we genieten van soep (zonder ballen, die waren onderweg al opgegaan, TOP Douwe) of een pannenkoekje en kon Jan zich uitleven met massages en deed de douche wonderen.

Genoeg krachten opgedaan om in ieder geval bij de illegale wissel bij de Volkeraksluizen, waar ook good old Ad Weeda ons moed in kwam spreken, op weg te gaan naar de Slinge. Busje 2 met de inhoud van busje ging natuurlijk nog even langs bij de Mac waar busje 1 en 4 ook aansloten. Busje 3 was al geleegd in Breda (met hulp van Douwe en Martin) en afgeleverd bij de Toyota-dealer. Bij de Slinge kwam, net als bij het vertrek in Rotterdam, Rob Kocks ons ook nog even aanmoedigen. Altijd goed om te zien en te ervaren dat het Roparun-virus nooit uit je systeem gaat. Naast fysieke aanwezigheid ontvangen we ook altijd goede wensen van oud-teamgenoten via Whattsapp, e-mail en Facebook.

Het laatste stuk wordt met elkaar gedaan. We hebben momenteel zelfs zo’n getraind team dat het puzzelen is om de bussen op de Coolsingel te krijgen, maar ook dit jaar weer gelukt natuurlijk. Over de streep, de ontlading bij de teamgenoten en de afsluiting in de Cluys op de Coolsingel hoort er natuurlijk bij. Dat er dan lieve collega’s zijn die ook nog ons zorgen voor een buffet maakt het helemaal compleet….. Er wordt al weer gesproken over volgend jaar…. Maar eerst gaan we natuurlijk nog de eindbalans van onze geldelijke inspanningen meemaken en zal Hans binnenkort wel weer de datumprikker gebruiken voor de afsluitende BBQ.

Editie 2016 gaat in ieder geval de boeken in als wederom een fantastische beleving en komt zeker in mijn persoonlijke top16 terecht!

Iedereen bedankt voor zijn en haar inzet op welke wijze dan ook, ik heb genoten!

 

Hans 1 – samen al meer dan 25 jaar ervaring en dat is meer dan de stichting zelf en dat kan alleen maar meer worden dacht ik zo……. Sorry van het gesnurk maar ik hoorde jou ook hoor haha
Lisette – onmisbare regeltante die elk jaar (nog) meer lijkt te genieten en daar geniet ik dan weer van.
Willeke – terug van niet weggeweest….. lekker hoor
Anneke – wat een plezier op de fiets het spatte er vanaf
Darryl – lijkt niet te stoppen als hij mag rennen, en dat doet hij dan ook niet
Louis – heeft veel gehad aan de routeverkenning wist wanneer er LN-tjes kwamen, topvent
Tjeerd – praatjesmaker die zijn praatjes ook waarmaakt en daar houd ik van
Rik – met ambitie kom je ver dat blijkt maar weer, bij elke wissel werd zijn glimlach groter, respect!
Ingrid – degene met de magic hands, belangrijke schakel in busje 1 om die eigenwijze mannen in toom te kunnen houden
Hans 2 Bak 1 – we hebben niet dezelfde muzieksmaak maar kunnen het meer dan goed met elkaar vinden. Topgozer en fantastische chauffeur! Love you! Ik overweeg om een Deense dog aan te gaan schaffen.
Margo – slechts 4 waarschuwingen voor naast de loper fietsen, dat hadden er meer kunnen zijn haha. Conditie wordt alleen maar beter, next year number 10!
Karin – wat een “lekkah-tje”, never a dull moment, is niet te remmen, blijft gaan (met of zonder banaan)
Yordi – keihard gewerkt, wilde kostte wat kost deze run uitlopen. Jammer voor ons van de verloren weddenschap, haha. Genoten van “Youry, de prijzensloerie”……
Ronald – onze diesel, weer of geen weer, heuvel of vlak hij blijft gaan, zekerheidje ook bij zijn 10e run hoewel wij het bij zeven houden.
Robin 1 – opgeven is geen optie, je verraste ons met de opname van een collega die voor ons een lied had geschreven en gezongen. Maar je verraste ons ook met je niet aflatende humor om de sfeer in de bus er in te houden. BROOODJE…Hey meisje….Heeee Rooonald…. heerlijke gozer!
Ries – ik kan niet meer normaal naar ezels kijken, bedankt!
Jan – de stille kracht. Toch knap dat je aandurft om met een stel gekken twee dagen opgesloten te worden in een steeds lekker ruikend busje.
Wouter – wat een power, je bent er bijna was legendarisch, gewoon volhouden tot aan de finish. Nogmaals sorry voor je extra kilometers in België al waren Yordi, Robin en Ronald maar wat blij dat het bij jou gebeurde!
Robin – goed je rol ingevuld en ook nog eens kunnen genieten van een etappe! Daar worden we nou blij van!
Hans 3 Bak 2 – het maakt niet uit waar we heengaan, Hamburg of Parijs jij bent de grote regelaar op de wisselplekken. Thanks!
Evelien – Je keek je ogen uit maar wist van aanpakken en kon aan je zien dat je intens aan het genieten was. Een geweldig idee van Lisette om jou enthousiast te maken!
Douwe – meer dan op de achtergrond was je gewoon aanwezig!

Roparun 2015, een verslag van Team 126

Het is en blijft een feest, een spektakel van de bovenste plank, a way of (my) life, een teamprestatie, teambuilding en nog veel meer………

Dit jaar voor de tweede keer naar Hamburg, de voorbereiding ging goed. De gebruikelijke hectiek rondom de teamsamenstelling maar uiteindelijk was iedereen of bijna iedereen op tijd aanwezig. Ik moest deze keer wel Bea inschakelen om mij, samen met Rob, op tijd op de Coolsingel te krijgen. De bussen die normaal gesproken uit Ridderkerk kwamen waren nu door Anneke in Nieuwkoop geregeld (voordeliger en dus beter voor de teamopbrengst). Voor Bea geen probleem omdat ze toch naar een vergadering van haar werk moest….. Gelukkig vergat ik mijn telefoon en portemonnee uit de auto te halen zodat ze toch nog een keer terug mocht rijden. Ik blij, zij niet blij. Ze kwam op haar werk binnen bij de rondvraag. Lekker begin zullen we maar zeggen.
Verder geen problemen bij het vertrek kunnen constateren, hoewel extra kentekenplaten wel makkelijk waren geweest. Maar ook dat werd zelfs zonder Johandigheidje opgelost. Hans 1 tot en met 3 hadden hun gereedschapskoffer voor de zekerheid maar meegenomen,

2015-05-22-10-11-02De koffie, cake en de uitzwaaispeech van Patrick Pfaff, namens ABN AMRO Rotterdam, waren allemaal perfect. Hopelijk hebben we een goede indruk achtergelaten, om volgend jaar weer een beroep te kunnen doen op de zo belangrijke sponsoring. Het vertrek, naar mijn idee voor het eerst in 15 jaar, ging op het vooraf aangegeven tijdstip van 10.30 uur. Busje drie met Hans 3, Anggrainy en Karin was zelfs iets eerder vertrokken om Karin’s fiets in Amersfoort op te halen. De rest van het team werd keurig conform opgegeven samenstelling in de bussen verdeeld om op weg te gaan naar Bad Bentheim, waar ook onze tukker Edwin aan zou sluiten.

In bus 2 was dus tot aan Bad Bentheim lekker veel ruimte en werden er diepgaande kennismakingsgesprekken gevoerd, waardoor we bij het Hofplein al wisten dat debutant Ries niet alleen zijn benen had geschoren….. 2015-05-22-13-07-46In Bad Bentheim werd eindelijk het team compleet gemaakt door Edwin en hebben we in onze eigen Raststätte nog voor de inwendige mens gezorgd. Het was ook Hans 3 gelukt om met fiets en na een bandenoppompstop in Bad Bentheim aan te komen, zodat we in onze eigen tempo naar Hamburg konden rijden. Vele filemomentjes later en de gebruikelijk plasstops voor de meisjes, pfffff, kwamen we wonder boven wonder met vier bussen tegelijk aan bij de jeugdherberg.

Daar kregen we in het engels uitleg over de spelregels. Verboden binnen te roken of om heel veel haarlak te gebruiken, waarbij wel heel nadrukkelijk naar Tjeerd werd gekeken. Op straffe van een ongewenst brandweerbezoek wat zeker 500 euro zou kosten….. Je zou er bijna bang van worden. De kamers en de bedden werden verdeeld, waarbij blijkbaar niemand het aandurfde om bij Ronald en mij op de kamer te slapen. Terwijl wij toch echt heel zachte snurkgeluidjes maken. We hebben in ieder geval geen last van elkaar gehad.

Het was tijd om inkopen bij de Lidl (aan de overkant) te doen voor de geplande bbq. Ervaring van vorig jaar leerde dat we toch nog een beetje vlees bij moesten kopen en een beetje witte en rode wijn ook de weg wel weet te vinden. Het gevraagde bier was niet koud genoeg om mee te nemen zodat dit later gewoon aan de bar werd besteld. Asha meenemen naar de Lidl, of volgens mij naar welke winkel dan ook, zorgt voor vertraging. Zij ziet altijd wel een doosje, een verpakking waarbij de buitenkant belangrijker is dan de inhoud waarbij ze dan ook de verleiding niet kan weerstaan om dit aan te schaffen. Dat ze vervolgens onderweg ons bij elke Lidl zegt dat ze een Lidl ziet is een bijkomend probleem. En er zijn er heeeeel veel op de route, weten we inmiddels.

De BBQ was voortreffelijk en de rookies hebben zich van hun beste bbq-kant laten zien. Al is het net als bij elk bbq-festijn dat de bbq het helemaal perfect doet als iedereen al “volgevreten” en gedronken is. Redelijk op tijd werden de bedden opgezocht en hadden we begrepen dat we tussen 07.00 uur en 09.00 uur aan het ontbijt werden verwacht. Dat is iedereen gelukt, al was het moeilijk om Tjeerd te herkennen zonder gel of haarföhn. Maakte mij wel een beetje jaloers.

De eerste “briefing”om half 10 lukte bijna met het hele team, jammer voor de dames die deze zo belangrijke info over de indeling van de zaterdag hebben gemist. Nu moest dat constant weer apart uitgelegd worden. En zo moeilijk was het niet, kamersleutels inleveren, zelfs Karin was hem dit jaar niet kwijt!, fietsen alvast Roparun-klaar maken. Daarbij ontdekten we dat een reservefiets zonder een vastzittend stuur geen optie is om daadwerkelijk in te zetten. Een bezochte fietsenmaker kon hem in ieder geval niet herstellen en ook later de aanwezige ANWB-wegenwacht met fietsenkennis lukte het niet.

2015-05-23-16-02-22 Verder is het veel wachten tot het tijd is om te vertrekken naar het startterrein, nog even een tankstop, een potje tafeltennis (tussenstand Ries-Emo 1-1 dus die derde beslissende pot moet nog volgen. Waarbij ik mezelf als ik weer fris en fruitig ben een goede kans geef om dat potje naar me toe te trekken). Rond half een waren we echt niet meer te stoppen en moesten we de sfeer gaan proeven en de pastamaaltijd natuurlijk.

2015-05-23-16-38-58Het weer was inmiddels van een miezerig regentje overgegaan naar een lekker warm zonnetje dus ook dat zag er veelbelovend uit. Na een laatste motivatiespeech en het uitdelen van de chip aan de startloper Louis met direct in zijn kielzog de andere kanjers van bus 1. Omdat een “massa-start”op dit terrein tot de mogelijkheden behoort en er zelfs geen sprake hoefde te zijn van een run-bike-run voor de eerste kilometers. Iets wat bij alle eerdere edities wel gebruikelijk was. Eigenlijk was dat het enige positieve want voor de rest was de start, buiten onze eigen enthousiaste aanmoedigingen en die van de collega start-teams een beetje slap aftreksel van onze eerdere ervaringen, maar goed, WE WAREN WEL BEGONNEN!

Bus 2, 3 en 4 gingen naar de eerste wisselplek en wisten die met de TomTom feilloos te vinden. Er werd nog even gerust, illegaal geplast in het bos(je), een broodje gegeten, van de zon genoten en werden de voorbijkomende teams aangemoedigd. Eindelijk was het dan zover, ook busje twee mocht kilometers gaan maken en op weg gaan naar de “melkfabriek”. Onze eerste shift was er één zonder problemen, temperatuur was goed, de weg geplaveid, geen run-bike-run. Alleen maar rennen, fietsen, voldoende drinken en eten (daar zorgt Asha wel voor) en de bus om de kilometer laten stoppen om lopers op het parcours te wisselen. Voor we het wisten waren we al bij de melkfabriek waar het voor busje 1 goed vertoeven was.

Lekker overdekt uitrusten, plassen of poepen op een normale wc en voldoende gelegenheid om te eten en te drinken. Het was bijna jammer dat wij van busje 2 al zo snel Grasberg wisten te vinden om busje 1 weer op pad te sturen. Nu mochten wij ook nog even rustig genieten van de faciliteiten aldaar maar moesten we ook wel weer op tijd naar onze volgende wisselplek afreizen. We hadden een plek gevonden bij Delmenhorst, bij een ziekenhuis/verpleeghuis van een diaconaal kerkelijk gebeuren waar we het aggregaat niet aan konden doen, maar waar wel onder de bomen een heerlijk uurtje geslapen en gerust kon worden op de veldbedjes.

Ondanks de kou lukte het iedereen wel om zijn of haar rust in een warme slaapzak te pakken. Die kou werd pas echt voelbaar toen we ons weer klaar moesten maken voor onze tweede shift. Het was echt koud (de temperatuur zou zakken naar 2,5 graden!). Met extra warme kleding voor lopers en fietsers werd de kou getrotseerd en zagen wij het langzaam alweer licht worden en konden we met de bus op weg naar het volgende wisselpunt.

Daar nam bus 1 maar wat graag het stokje over want zij wisten dat na deze shift Ter Apel in zicht kwam. Het was inmiddels al eerste Pinksterdag geworden en de kou van de nacht werd verdreven door een warme zon waardoor wij “gewoon” in de open lucht op een veldbedje zelfs buiten de slaapzak konden uitrusten en slapen. (Met excuses voor de bijgeluiden mijnerzijds heb ik begrepen, maar die boom is wel om!)

Na deze wissel gingen wij lopend op weg naar Ter Apel, waar Karin en familie ons een meer dan warm welkom zou geven, wat ook busje 1 inmiddels al had mogen ervaren. Toen we de grens al waren gepasseerd maakte ook Carlo nog even zijn opwachting, om toch nog even te laten zien en ervaren dat een “verplichte” sabbatical niet aan hem is besteed.

In Ter Apel werd ruim de tijd genomen om te rusten, te douchen en te eten. Heerlijke zelfgemaakte kippensoep, overheerlijke pasta en broodjes, niets was Karin en familie te veel. Wat een fantastische mensen die ons zo in de watten hebben gelegd dat we echt op de klok moesten kijken om naar onze volgende wisselplek af te reizen. Naar Wielen (wederom even in Duitsland) om daar op tijd te arriveren.

2015-05-24-16-54-16Daar hoorden we over het technisch mankement aan de fiets van Martin. Zijn zadelpen was afgebroken. Hij reed nu wel rond op de reservefiets maar bij het volgende wisselpunt zal er weer een poging door de ANWB worden gedaan om dit te gaan verhelpen. Of het allemaal nog niet genoeg was kreeg Anggrainy een migraineaanval en dan helpt het ook niet als je erg moe bent met te weinig slaap om daar in korte tijd van te herstellen. En we wisten ook dat Douwe wel het beloofde eten zou brengen, maar niet zou kunnen aanhaken vanwege fysieke problemen en daardoor ontstaan slaapgebrek. Kortom uitdaging, uitdaging, uitdaging, uitdaging….. maar zoals zo vaak komt alles natuurlijk op z’n pootjes terecht. Wel was goed te zien dat door al die tegenvallers de verwachte aankomsttijd niet in ons voordeel werd bijgesteld. Kortom, nog een uitdaging erbij om verloren tijd in te halen.

In Wielen pikten wij in ieder geval de draad weer op en begonnen wij aan onze langste etappe van 57km. In deze etappe een aantal run-bike-run-stukken en we kwamen weer Nederland binnen via het Tukkerland van Edwin. Wat wel makkelijk was om de aanmoedigingen van de Tukkers ook door hem te laten vertalen. In deze shift ook de doorkomst in Almelo waarbij de stuurmanskunst van Hans2 Bak1 werd getest. De bus mocht ook het parcours van de loper en fietser volgen. Dat was een smalle bedoening en zeker toen de tante van Edwin een stukje op de bumper mee wilde rijden, werd Hans op de proef gesteld. Maar hij slaagde met vlag en wimpel.

In Enter hadden we wat moeite met het juist “lezen” van de route-informatie en hebben we onnodig tijd verloren, maar zijn we uiteindelijk wel weer op de juiste route gekomen. Een mooi punt voor onze eigen evaluatie. Kort daarna tikten we busje1 aan voor hun volgende traject en gingen wij naar Ugchelen om te gaan slapen in de kou en af een toe een spatje regen. Met Yordi inmiddels even achter het stuur om Hans (en mij) wat rust te gunnen, moest Margo Yordi er nog wel even op attenderen dat er geen vaste keuken in de bus zat maar vermoeide mensen die graag op hun eigen plaats wilden blijven zitten. Hij begreep de hint.

Deze keer vrij laat werden we gewekt door Lisette maar het lukte toch om iedereen te mobiliseren om het stokje weer over te nemen. Het tempo was inmiddels gezakt door de donkere nacht, de kou en wat navigatieprobleempjes en een serieuze valpartij van Martin. Wat wonder boven wonder geen schade heeft opgeleverd. Hoewel zo’n valpartij misschien wel voor extra spierpijn bij Martin zou kunnen zorgen. Vanaf Ugchelen begonnen wij met een zelf ingezette run-bike-run, vanwege de slechte mogelijkheid om gedurende 13 kilometer veilig te kunnen wisselen. Na die 13 kilometer pikten wij de lopers weer op en begrepen we inmiddels wel dat door opgave van een tweetal teams wij de laatste plek in handen hadden.

Dat was en is natuurlijk onze eer te na en dus werd begonnen met een inhaalrace van jewelste. Het tempo ging weer richting of zelfs over de 12km per uur. Door hier zo mee bezig te zijn werden de pijntjes even opzij geschoven en werd er ook nog eens volop gelachen. Werd Ede dus lachend “genomen” en kwamen de lekkere warme pannenkoeken op het juiste moment om genoeg krachten op te doen voor de opdoemende Grebbeberg. En anders hielp de peptalk van de ons opzoekende Wilko en Johan zeker om ons extra te motiveren.

Edwin was de “gelukkige” voor de Grebbeberg en naar het schijnt heeft hij één van de snelste tijden neer kunnen zetten. Bij het transportbedrijf in Ommeren stond busje 1 al klaar om de inhaalrace van ons over te nemen om van de laatste plek af te kunnen komen. Onderweg naar Meerkerk hoorden we al dat die laatste plek was overgedaan en dat er nog meer teams voor ons liepen die we met het ingezette tempo zeker zouden inhalen. De aankomsttijd werd zelfs al weer in ons voordeel van 18.30 aangepast naar 17.30uur.

2015-05-25-11-39-26In Meerkerk op het grote marktplein werd ons laatste kamp opgesteld. Asha regelde nog “even” op de voor haar en ons bekende wijze een wc en daar werd gretig gebruik van gemaakt. Ook hier kregen we bezoek van een oud-teamlid, Ad Weeda. Die, hoewel hij al een paar jaar niet fysiek meegaat, de run en het team in zijn hart heeft gesloten. Vanaf Meerkerk stopt voor de chauffeurs en navigatoren eigenlijk een beetje de run omdat vanaf dit punt tot aan de Slinge volledig wordt “ge-run-bike-rund”. Dat dit voor de snelheid niet verkeerd is, blijkt wel uit het opschroeven van de gelopen tijden en het inhalen of stofzuigen van een aantal naar adem snakkende teams.

Bus 2 met de bemensing van bus 1 gaat lekker naar de Mac, eigenlijk mijn hoogtepunt, haha. Bus 1, 3 en 4 worden geleegd in Breda (opslag) en alvast neergezet bij de verhuurder. Om dan met gezwinde spoed naar de Slinge te rijden om aan te kunnen sluiten bij de andere teamleden. Waarna met elkaar de laatste kilometers worden afgelegd en, in dit geval Asha en ik, zorgen dat de busjes bij de bank worden geparkeerd. Om aan te kunnen sluiten op de Coolsingel om te laten zien dat ook ik heb getraind voor de laatste 100 meter.231646Na de finish volgen de vreugde- en vermoeidheidstranen en vliegen we elkaar om de nek om elkaar te feliciteren met deze prestatie. Want dat is het elke keer weer. Dan is het mooi om dat af te kunnen sluiten in de De Cluys van de bank, met familieleden en bekenden. Daar worden we ook zoals elk jaar weer verrast door de culinaire hoogstandjes van ons thuisteam.

Roparun 2015 zit er weer op en er wordt alweer “voorzichtig” gesproken over de editie in 2016, dat zegt genoeg!

Ps.
Hans N (eerste Hans) – diep respect wat jij elk jaar weer op de voor- en achtergrond regelt. Ik ben er trots op om met jou in het kernteam te zitten!
Lisette – waar een cursus na zoveel jaar al niet toe kan leiden. Een gouden greep en een gouden duo zo met Hans in busje 1.
Ingrid – zo knap hoe jij in zo korte tijd het “risico” hebt aangedurfd om met een stel onbekende mensen dit avontuur aan te gaan. Grote klasse!
Louis – ik vind het zo mooi om te zien hoe jij van dit evenement geniet! Prachtig. Het is en was jou zeker gegund om dit jaar ONZE startloper te zijn!
Tjeerd – een echte sfeermaker met het hart op de juiste plek. Grote mond, klein hartje is jou niet vreemd.
Darryl – wat een debuut, ik heb je (gelukkig) alleen maar zien lachen. Topprestatie.
Robin – begonnen als reserveloper heb je de noodzaak hiervan inmiddels ondervonden. Het is jou van harte gegund. Topgozer!
Yordi – dit jaar was je onze pechvogel. Gelukkig heb je wel de laatste kilometers rennend kunnen doen en dan begrijp ik jouw ontlading! Het is en blijft een wereldprestatie!
Muriël – eerste jaar kernteamlid. Iets wat je met veel enthousiasme hebt gedaan, net zoals jouw fietsprestaties. De lopers kunnen bouwen op jouw ervaring en doen dat ook maar al te graag.
Martin – wat een uitdaging voor jou, iets graag willen en het dan ook doen daar is moed voor nodig. Inmiddels weet je dus bijna alle rollen in ons team in te vullen. Een echte allrounder, daar kunnen we er nooit genoeg van hebben.
Hans B (tweede Hans, eerste Bak) – heerlijk om zo’n relaxte gozer naast je te hebben. Ik ben zo relaxt, ik durf zelfs naast je in slaap te vallen, haha (sorry). Gouden gozer, ik zeg duo for life?
Rob – terug van weggeweest, Roparun hoort gewoon bij jou dat is wel duidelijk. Probeer voortaan wel het woordje WEL met de juiste klemtoon uit te spreken. Haha
Ries – debutant. Zelfs een slepend been houdt jou niet tegen en tis een kwestie van geduld……….
Ronald – eindelijk hadden we een slaapkamer voor ons samen, haha. Je liep volgens mij ook veel lichter dan vorig jaar……
Edwin – engelse Tukker. Wat een heerlijke humor en relativeringsvermogen. Bij de bbq zullen we de “caviatest”nog maar een keer bespreken. Lijkt me mooi man.
Asha – je bent en blijft een (te) “gek” wijf. Wat een energie en dat weet je ook nog eens over te brengen op de anderen. Als we soms tegen andere teams zeggen dat we je willen inruilen dan menen we dat niet hoor…… hoewel…. haha
Karin – Karin is één en al vrolijkheid en zorgt ervoor dat lopers met “plezier” de bus uitgaan om weer te gaan lopen. Is wel een matige zangeres en zou een zanglesje kunnen gebruiken….
Margo – Ons monument. Trapt de fiets weer elk heuveltje op en klaagt niet of nauwelijks. Jammer dat de spelt- en gevulde koeken van Jan in het verkeerde busje terecht kwamen op de heenreis maar dat hebben we wel ingehaald.
Hans B (derde Hans, tweede Bak) – stabiele rustgevende factor die niet alleen meedenkt maar ook actie onderneemt. Grote klasse.
Anggrainy – je bleef maar doorgaan met verzorgen en vergat daardoor even op jezelf te letten. Gelukkig was je weer op tijd fit voor de Coolsingel.
Rik – je keek je ogen uit, en wij ook, niets was jou te gek. Een echte teamplayer die acteerde of dat hij al jarenlang mee is geweest. Genoten van jou!
Douwe – je gehaktballen waren weer als vanouds, heerlijk! Jammer dat het dit jaar niet echt lukte om fysiek aan te sluiten. Maar als ik het team zo hoorde was je gewoon bij hoor.
Anneke – wat een dubbel gevoel moet jij hebben, maar ben toch trots op jou. Hoe jij ondanks dat dubbele gevoel je steentje meer dan zomaar hebt bij kunnen dragen. Hele dikke knuffel! En volgend jaar ga je gewoon mee, afgesproken!
Willeke – misschien iets meer aan de zijkant maar nog steeds o zo betrokken en meedenkend. Het was zeker een bewogen jaar voor jou maar ben apetrots op jouw rol binnen ons kernteam en niet te vergeten het thuisteam.
Louise – meedenkend en actief meedoen met Willeke. Dat wordt gewaardeerd, zeker door mij omdat ons Roparungevoel teruggaat naar 2001, mijn eerste deelname! Thanks!

Een meer dan trotse teamcaptain.