Roparun 2023 vanuit bus2 door Emo

Ik ga toch maar eens beginnen met het jaarlijkse verslag. Vanaf het moment dat ik “echt” wakker was ben ik al bezig met het “schrijven” van de belevenissen van dit jaar. Dus here we go….

Het was eigenlijk een relaxt vertrek voor mij dit jaar. Weggebracht worden naar metrostation Capelsebrug om daar opgehaald te worden. Dat we daar nog niet eerder aan hadden gedacht. Ook een “prima” metrostation om na afloop afscheid van elkaar te kunnen nemen, of niet? Maar goed, JW2 was vanuit Oosterhout met busje 2 naar Capelle ad IJssel gereden om Hans2, Hans 3, Constant en mij op te halen. Keurig op tijd kwamen we dan ook aan bij onze hoofdsponsor TANIS waar de personeelsvereniging ons opving met een broodje kebab (altijd goed) en nog door de PV gesponsord ook, nog beter! Na wat inpakwerkzaamheden, rondje koffie/thee een eerste speech van de captain gingen we eerst op de foto (nog zonder Kim en Patrick want die zouden pas zaterdagochtend aansluiten) om vervolgens keurig op tijd naar ons, met de grootste precisie uitgezochte, wellnesshotel in Enschede te vertrekken.

Op vrijdag voor Pinksteren is het altijd wat drukker op de weg en inderdaad waren we elkaar (bus 1 tm 4) al bij de eerste rotonde kwijt, maar dan is het altijd wel frappant dat we binnen een tijdsbestek van 15 minuten gewoon aankomen op de plaats van bestemming. De “aardige” eigenaar had Hans1 al gebeld waar we bleven want het liep toch al tegen half 6 en het diner stond gepland om 18.00uur. Dat was dus voorbarig want na het inchecken hadden we zelfs nog tijd om even van het zonnetje te genieten en konden we met de hele groep aan tafel. De keuze was schnitzel of kabeljauw (geen zalm zoals ik eerder had geschreven, sorry) en het smaakte (volgens mij) naar tevredenheid en we zijn met elkaar ook keurig binnen het afgesproken budget gebleven. Na het eten werd er door een groepje nagetafeld een aantal gingen naar de sauna en een gedeelte van de groep ging mee op ontdekkingsreis met Arne die de heimat schijnbaar al rook en ons toch ook even voet op Duitse grond wilden laten zetten, en dat lukte nog ook.

We hadden de afspraak gemaakt om tussen half negen en half tien te gaan ontbijten en dat lukte nog ook. Advies was om een flinke bodem te leggen want de eerstvolgende middagmaaltijd zou pas rond half twee op het startterrein zijn. Na het ontbijt konden we redelijk op het gemak de bussen ordenen, de fietsen in orde maken, kortom klaarmaken voor vertrek. Rond elf uur kwamen dan ook Kim en Patrick ingevlogen om het team compleet te maken. In konvooi vertrokken we, werd er bij een tankstation afgetankt en werd het startterrein, nu eens zonder bezoek aan de Hornbach, opgereden.

Hans en ik zijn ons gaan aanmelden, dat is nog steeds een aardige tippel naar de start, en kregen stickers mee met route noord om te voorkomen dat we alsnog de zuidroute opgestuurd zouden kunnen worden. Even gecheckt waar het parkeerterrein was voor bus 1 om dit jaar wel als team de start mee te kunnen maken. En dan weer richting de bussen voor de pannenkoeken, naturel met stroop of suiker, met kaas of met spek, het leek wel een pannenkoekenrestaurant.

Voordat we met elkaar naar de start gingen mocht ik namens het kernteam nog even een peptalk houden en de startloper bekend maken. Dat dit Constant is geworden leek een logische keuze zeker nadat hij zijn persoonlijke verhaal met ons had gedeeld. Dan weten we ineens waar we het allemaal voor doen en hoe nodig dit soort evenementen met goede doelen zijn. Bij de start even grote schrik, we stonden niet als startend team om half 4 op het vertrekbord. Zou de gevraagde tijdswijziging dan toch niet doorgevoerd zijn? Gelukkig was dat meer een technisch probleem en konden we gewoon starten. Constant ging er als een haas vandoor, we waren begonnen. Bus1 kon na de eerste RunBikeRun (RBR) op weg naar het eerste punt om het begeleiden op te pakken en bus2 kon op weg naar het eerste wisselpunt in Beuningen.

De bussen 3 en 4 gingen rechtstreeks naar het eerste grote wisselpunt in Vasse bij de plaatselijke voetbalclub. Bij bus2 konden de passagiers alvast wennen aan de playlist die dit jaar in het teken stond van “alle 13 dood” en ja Tina Turner was nog net op tijd toegevoegd. Onderling werd de loopvolgorde alvast gemaakt. Om het makkelijk te maken had men voor de alfabetische volgorde gekozen. Dus eerst Casper, dan Eugene, daarna Harold en ten slotte Sander. Als we dat zo’n 70 keer zouden doen moeten we op tijd in Rotterdam aan kunnen komen.

Busje 1 liep keurig op ons schema (en eigenlijk ook dat van de stichting) al merkten we al wel dat we de eerste uren weinig tot geen teams zouden tegenkomen. Dat was ten opzichte van vorig jaar wel even wennen. Maar goed, rond half 6 op zaterdagavond was ook busje 2 “echt” gestart. Begeleid door Jolanda en Bryan op de fiets werd deze eerste kleine etappe met gemak afgelegd. Ook nog eens met Kim als mentale supporter in de bus. Voor we het goed en wel wisten kwamen aan in Vasse waar busje 1 maar wat graag het stokje weer overnam. Voor ons stond nasi op het menu en die ging er prima in. Maartje (of was het nou Maaike)  had thuis haar best gedaan en dat pakte goed uit, de maaltijden gingen er altijd prima in en er viel geen onvertogen woord. Na het eten vertrokken wij naar Coevorden waar we ons kamp zouden opslaan en nog even (extra) konden rusten. Bij aankomst daar, gewoon in konvooi en slechts een keer een afslag gemist omdat Hans2 een dame met een paardenstaart zag, werd er driftig gebruik gemaakt van de veldbedjes. De spieren werden door Kim en Diana nog even onder handen genomen en rond half twaalf zouden we het overnemen van Busje 1.

We lagen nog steeds prima op het door ons verwachte schema en zouden na deze etappe weer afgelost gaan worden in het “bekende” Ter Wisch. We hadden onze komst op tijd aangekondigd (dachten wij) maar daar dacht busje 1 anders over die kwamen iets later aangesjeesd. Wilden blijkbaar zo lang mogelijk genieten van onze pleisterplaats in Ter Apel bij Karin. Dat begrepen we wel en dus gingen ook wij zo snel als mogelijk naar Karin toe om daar te genieten van de verse soep à la Maartje, de massages van de Kim en Diana, de douches, de wc’s en natuurlijk de mogelijkheid om een kleine twee uurtje te slapen (of te rusten). Wat zijn wij ontzettend blij en reuze dankbaar dat we nog steeds van harte welkom zijn bij Karin. Dat voelt met recht nog steeds als een warm bad op onze reis richting Rotterdam!

In de vroege ochtend gingen we toch weer op pad om op tijd de aflossing te verzorgen in Nieuwe Pekela. Daar was ook een fotograaf reeds ter plekke om een sfeerreportage te maken voor de Pekelaase internetkrant (of zoiets) en die doodleuk vertelde dat het nog wel even kon duren voordat busje 1 er zou zijn. Nee joh zei Harold, die zijn er over een kwartier, nee hoor zei de fotograaf dat duurt nog 3 kwartier. Wij weten inmiddels wie er gelijk heeft gehad (en Harold ook). De volgende wissel zou in Emmen zijn, dus van provincie Groningen weer naar de provincie Drenthe. Dan kom je ook plaatsnamen tegen waar je natuurlijk geweest moet zijn, Gasselternijveenschemond, volgens Hans2 de langste plaatsnaam van Nederland. De sfeer in de bus was in ieder geval prima, veel grappen en grollen dus dat geeft misschien ook wel een indicatie dat het met de “vorm” wel goed zit. Langs de weg zagen we trouwens nog een echte EMO, dus ook die wonen gewoon in Groningen. In de bus bij ons zat ook JanWillem 2 om in geval van nood Bryan op de fiets te vervangen. Bryan voelde zich niet top maar wist zich in deze etappe redelijk te herstellen, dus JW2 zou in de deze etappe niet nodig zijn.
In deze etappe zouden we ook het steunpunt aandoen, sterke verhalen van Hans2 en Emo over broodjes worst, soep, koffie en een echte wc of zelfs een douche. Helaas, blijkbaar hadden ze zich verrekend bij de stichting want alles stond al ingepakt, we waren te laat, hoewel we nog steeds keurig op schema lagen. Een tegenvaller en dat opgeteld bij de weinig nog bemande doorkomsten dat leek het lot te zijn van een team wat op de laatste plek in de route loopt, jammer! 

In Emmen werd de beurt weer overgedaan aan busje 1 en konden wij richting Mariënberg, waar met name Hans2 al weer naar uitkeek, is immers de plek waar zijn moeder is geboren, of had hij dat al verteld? Hier werden we weer hartelijk ontvangen, het weer was prima, de camping voor douche en toilet dichtbij, kortom ook hier weer een prima plek om stil te staan en je op te laden voor de volgende lange etappe. Masseren, slapen in de openlucht, eten, drinken, zonnebrand smeren, slap ouwehoeren (dat kunnen we allemaal wel, daar is busje 2 op geselecteerd). En voor we wisten waren we weer op weg, Langs het geboortehuis van de moeder van Hans2, deze keer geen foto gemaakt, was geen tijd voor want we werden op de hielen gezeten door een snel team waar uiteindelijk Sander in zijn shift voor moest capituleren (gelukkig hebben we de foto’s nog). In Vriezenveen hebben we onszelf ook nog getrakteerd op een welverdiend ijsje, die ging er met de hoge temperaturen wel in bij de  “Obesibussers”.
In Almelo werd nogmaals duidelijk wat het lot van het laatste team op de route is. De doorkomst op de Laan van Bezinning waar zeker door Hans2 naar werd uitgekeken was niet meer aanwezig. Dat was meer dan jammer, zeker ook omdat dit de plek zou zijn om extra stil te staan bij de gedachtes die Hans2 met ons vooraf had gedeeld.
De doorkomst in het centrum van Almelo was voor lopers en fietsers gelukkig wel het bekende feestje!

In Enter werden we opgewacht door busje1 die net na 21.00uur de route mochten vervolgen. Wij gingen na de pastamaaltijd op het veld bij de boer in Enter naar onze slaapplek bij het zwembad in Loenen. Even slapen, beetje eten en drinken en in het holst van de iets koudere nacht weer op weg om 02.15uur. In de bus nu voor de zekerheid Patrick om indien nodig het fietsen van Bryan over te kunnen nemen, en dat was deze keer wel nodig. Dus al snel zat Patrick op de fiets van Bryan. De donkere Woeste Hoeveweg bij Hoenderloo, de lange RBR tussen Otterlo en Ede, het kostte allemaal geen moeite voor onze Obesibus-boys zoals we inmiddels door toedoen van Harold waren benoemd. Waarom hij  mij Holle Bolle Gijs noemde begrijp ik ook nog niet (haha). Bij CP10 ontstond in de bus (en ver daarbuiten) lichtelijke paniek. Er werd ons verteld dat ondanks dat we volgens ons op schema lagen, volgens de mensen die ervoor doorgeleerd hebben, de mogelijkheid dat wij niet op tijd zouden finishen met alle gevolgen van dien. Gebeld met het ACT, we vonden en vinden het een vreemde zaak maar het werd wel bevestigd. Oplossing, een tandje erbij en dat hebben we (de lopers) toen maar gedaan. Onder aanvoering van eerst busje 1, die het stokje overnamen bij Lienden nadat Harold zijn snelste tussentijd juist op de Grebbeberg had weten te zetten. Heeft hij zich dan al die tijd gewoon in zitten houden?

Maar goed, busje 1 ging als een komeet en wij van busje 2 wisten wat ons te wachten stond, knallen op de laatste kilometers onder aanvoering van een ontketende Eugene werd dan ook “gemakkelijk” de Coolsingel bereikt.  Teamleden die nog even van de Mac konden genieten waren dan ook nog maar net op tijd om de lopers en fietsers in Ridderkerk nog even te begroeten. Hans 1, JanWillem2, Mick en Patrick waren overigens de bussen 3 en 4 al gaan lossen in Hoogerheide en sloten op tijd aan op het op de op het laatste moment gewijzigde parkeerterrein bij Metrostation Kralingse Zoom (sorry Maartje en Hans3 voor de onverwachte interventie……)

Met elkaar hebben we de finish op de Coolsingel bereikt, natuurlijk de ontlading voor deze prestatie was groot en helemaal terecht, WE DID IT (again).

Na met elkaar weer op de fiets of met de Metro terug te keren bij de Kralingse Zoom konden we afscheid van elkaar nemen. Een laatste “speech”, een laatste zakje chips. Een ervaring rijker! En wat voor een! Het was een fantastisch gebeuren en het is weer bewezen hoe snel je als team naar elkaar toe kan groeien en het gevoel kan geven dat we vrienden voor het leven zijn. Dat doet de roparun met je! Tot spoedig ziens bij de BBQ bij Hans en Ineke en misschien dat we dan alweer plannen kunnen maken voor een volgende editie…..want ja Hans2 en ik hebben al aan elkaar beloofd om er in ieder geval nog een jaar aan vast te plakken.

Kerstmarkt in Haarlem (weer) succesvol

Op 9, 10 en 11 december was ons team alweer voor de derde keer aanwezig op de grootste kerstmarkt van Nederland in Haarlem.

Het was een koude maar gelukkig droge editie deze keer. Drie dagen lang werd onze kraam, in vooraf afgesproken shifts, door ons team bemand en bevrouwd. En dat allemaal om het nog steeds noodzakelijke goede doel, de stg. Roparun, onder de aandacht te brengen. Dit jaar vonden de kerstmutsen, de kerstsokken, de ‘handmade’ borrelplanken en  de amaryllisbollen onder andere gretig aftrek. Bovendien werkte een flyer met een QR-code zeker om digitale giften te ontvangen en werd ook de gewone collectebus niet vergeten.
Kerstmarkt
Om onze hoofdsponsor Tanis uit te dragen was er ook een glazen pot in de kraam gezet met snoepjes/winegums gemaakt door een machine uit de productielijn van Tanis. Iedereen mocht een gokje wagen om het aantal snoepjes te raden. Met een aantal van 445 was het de elfjarige Isa uit Sassenheim die het dichtst bij het aantal van de 452 aanwezige snoepjes kwam. Zij heeft haar prijs, een bol.com cadeaubon, reeds ontvangen.

Al met al een uitstekende teamprestatie in Haarlem wat toch maar mooi een netto-opbrengst van bijna EUR. 1.500,00 heeft opgeleverd.

Wie weet ziet u ons ook in 2023 weer op de leukste  en gezelligste kerstmarkt van Nederland.

Roparun 2022 vanuit bus 2 door Emo

Zoals gebruikelijk probeer ik weer een opsomming te maken van de momenten die we de laatste dagen hebben beleefd. Veelal natuurlijk vanuit het perspectief vanuit busje 2 maar daar zal Hans 1 uiteraard ook een aanvulling op maken vanuit busje 1 en ik nodig ook busje 3 en busje 4 om hun belevenissen op papier te zetten. Dan krijgen we een compleet beeld en kunnen we zo de run gewoon nog een keer beleven.

We beginnen natuurlijk met de vrijdag. De start van mijn 21e run begon eigenlijk relaxed. Andere jaren was het stressen om al in de vroege morgen op de verzamelplek te komen omdat ons vaak nog een lange busrit richting ons overnachtingshotel te wachten stond. Dat was met een vertrek dit jaar in Nederland van Vliegveld Twenthe en een overnachting net over de grens in Duitsland, niet nodig. Dus ik haalde dorpsgenoot Rob Kocks om half 1 op. Rob, die eigenlijk al afscheid had genomen maar na mijn telefoontje om mee te gaan als reserveloper daar niet lang over hoefde na te denken. Volgens Wilma, zijn vrouw, die het telefoongesprek hoorde en ook dat Rob zei; “Ik moet er even over nadenken” was al voordat hij de verbinding verbrak duidelijk dat Rob maar wat graag mee zou gaan, ja hèhè!

Oosterhout werd rond 13 uur bereikt en de teamleden uit de diverse windstreken druppelden ook binnen. Het was een goede keuze om een GROTE cateringwagen tot ons beschikking te hebben en ook de materiaalwagen van Eugène was ruim genoeg om alles kwijt te kunnen. De fietsendragers voor de bussen waren ook nog niet nodig (hadden we dat toen maar wel gedaan en uitgetest…) want alles ging met gemak in de volgwagens.

Na de lekkere warme worstenbroodjes (we zijn tenslotte in Brabant), koffie, thee en de uitzwaaispeech van Wouter Tanis gingen we op pad met de vier voertuigen richting Vreden in Duitsland. De TomTom’s, netjes ingesteld door Hans 2 voor elk voertuig, zouden ons daar zeker op tijd gaan afleveren. Ondanks de TomTom’s werkt Hans 2 zelf liever met een actuele online routeplanner die files ontwijkt. Dus al na 500 meter stuurde deze “tomtom” ons niet naar de rijksweg maar naar links. Dat vond met name Arne vreemd, want die wist als voormalig inwoner van Duitsland ons te overtuigen dat het wel mee zou vallen met de file en dat we gewoon over de rijksweg konden gaan. Dat was voor de heenreis zijn laatste aanwijzing want Hans 2 besloot om na deze (FILE)ervaring toch maar op zijn online routeplanner te vertrouwen. Die bracht ons door pittoreske dorpjes met smalle straatjes en verkeersdrempels maar met de foute-nummers-play-list was dat geen enkel probleem. Er werd alvast luidkeels meegezongen met Boney M of Abba.

We arriveerden in ieder geval als eerste bij de grens en daar moest het volgens de “tomtom” zijn, toch? Helaas moet je wanneer je naar het buitenland gaat met de auto dat ook aangeven bij de instellingen dus we moesten nog iets verder maar arriveerden uiteindelijk in Vreden bij een (naar later bleek) uitstekend gevonden onderkomen op slechts een half uurtje van het startterrein. Voordeel is dan dat als je de eerste bent nog ruime keus hebt over de beschikbare kamernummers. “Toevallig” wist ik de “bruidssuite” van het hotel te kiezen voor Hans 2 en mijzelf, een kamer met heel veel ruimte (en die heb ik wel nodig). Maar ook de andere kamers waren prima, al zullen we bij een volgend bezoek wel iets dikkere kussens willen hebben dan de “kussenslopen” die nu op het bed lagen.

Maar goed, busje 1, 3 en 4 arriveerden kort na elkaar ook bij het hotel en om 19 uur was het “hoog tijd” voor het begin van de maaltijd. En die was prima, de schnitzels waren ruim voorradig en werden (voor?) Constant aangevuld al wist Natasja ook wel raad met wat er werd geserveerd. (Ja en zelf vind ik schnitzels ook wel lekker). In het verloop van de avond werd er nog even gekeken op een telefoonscherm naar de voetbalwedstrijd tussen België en Nederland voor de liefhebbers of werd er lekker bijgekletst onder het genot van een drankje (of 2 of 3)….

Maar drank of niet, de volgende ochtend zat iedereen weer “rise and shine“ aan de uitgebreide ontbijttafel. Het was wederom veel en lekker! Met recht is dit hotel een goede keuze gebleken. Na het ontbijt gingen we ons klaarmaken voor vertrek naar het startterrein… paniek. Een van de fietsendragers had een zevenpolige stekker terwijl een dertienpolige was verwacht door de bus (of andersom…). De verloopstekkers werkten ook niet, dus was het nog even noodzakelijk om een Hornbach op te zoeken in Enschede om dat probleem te tackelen… Maar helaas, die hadden niet de oplossing en nu begon de tijd toch wel te dringen…. We moesten ons wel op tijd melden bij de start, dus maar even gebeld dat we onderweg waren maar iets later op het starterrein zouden komen. Op het startterrein toen maar “even” de ANWB-wegenwacht geregeld door Natasja en zowaar lukte het hun om de stekker zo aan te sluiten dat “alles” functioneerde al kon de fietsendrager van busje 1 daardoor niet van de trekhaak worden gehaald tijdens de run…

Casper en ik hebben vervolgens het team aangemeld en we kwamen er daardoor achter dat het een behoorlijke tippel was naar de start. Omdat er gestart zou worden met een (korte) runbikerun zou busje 1 met Hans 1 en Hans 3 en loper Eugène de start niet mee kunnen maken. Zij moesten direct naar het eerste wisselpunt na de RBR om daar op tijd te arriveren. Na de pannenkoeken en de peptalk van mij, werd natuurlijk ook na “rijp” beraad de startloper aangewezen. Maartje was de gelukkige en ging erom exact 12.50 uur vandoor! We waren echt begonnen!

Busje 2 ging naar het eerste wisselpunt op zo’n 23.7 km in Beuningen, zorgvuldig uitgekozen door het routeverkenningsteam. Het was dan ook een koud kunstje om de juiste plek te vinden en het voordeel van een eerste korte etappe is dat je niet zolang hoeft te wachten om ook “echt” te zijn begonnen. Het weer was in ieder geval prima, misschien zelfs voor de lopers iets te warm maar voor chauffeur en navigator heerlijk, haha. Keurig op schema vond de eerste aflossing plaats en ging Casper als startloper op weg samen met Constant en Arne als begeleiders op de fiets. Na Casper was het de beurt aan Natasja, daarna Robin en als slotloper Patrick. Het leek (en was) een geoliede machine die op weg ging naar het eerste grote wisselpunt in Vasse bij de plaatselijke voetbalclub. Daar stond busje 1 ons al op te wachten, samen met busje 3 waar de eerste nasi werd uitgeserveerd door Claudia en Dennis. En natuurlijk was er ook even gelegenheid om alvast “onderhanden” genomen te worden door Diana of Kim. Want ook het noodzakelijke materiaal was reeds neergezet door Carl en Rob. Na deze korte break gingen we in colonne opweg naar ons eerste grote wisselpunt in Coevorden. De eerste optie langs het Stieltjeskanaal was vanwege de aanwezige vissers en een onmogelijke draai voor de “vrachtwagens” onmogelijk en dus weken we uit naar de reserveplek in de hoek van de Schansweg. Ook een prima plek om even te rusten en zelfs de ogen even te sluiten op een veldbedje in de zon. Diana ging even een beetje door haar rug en stelde voor om een stukje te gaan lopen. Een stukje was voor mijn stappenteller iets om rood uit te slaan… en Rob kreeg zelfs een melding dat hij de 10.000 stappen had gehaald!

Of het ermee te maken had dat voor busje 1 het warme bad bij Karin in Ter Apel op de rol stond weten we niet maar het feit was wel dat we ruim voor ons schema weer op weg waren van Coevorden naar Ter Apel. Onze eerste grote etappe verliep zonder noemenswaardige problemen. Ook de atleten van busje 2 bleven werken aan een grotere voorsprong op het door ons doorgerekende schema want ook wij wilden natuurlijk naar Karin in Ter Apel. Want het is echt een warm bad daar, er wordt met bedden geschoven, de handdoeken liggen klaar bij de douche, masseren doen “we” gewoon in de woonkamer en we mogen extra rust pakken door even op een matras op de grond te kunnen liggen. Dat het mij moeite kostte om na het weksignaal op te kunnen staan, ontlokte Casper het advies om eerst even op mijn buik te rollen, en bedankt! Trouwens, Dennis neemt een veldbedje echt letterlijk want die pakte gewoon zijn hazenslaapje in de buitenlucht.

Pas nadat Karin ook op dit vroege tijdstip afscheid had genomen van ons allemaal, konden wij richting het hoogste punt op de route om het stokje weer over te nemen in Nieuwe Pekela (volgens ons ook gemeente Emmen…) Met goede zin, al begonnen de eerste pijntjes al, daalden we af naar Emmen waar busje 1 al stond te popelen om het weer van ons over te nemen. Wij gingen op weg naar Mariënberg waar we voor het eerst hoorden van Hans 2 dat zijn moeder daar geboren is, en volgens mij als ik het goed onthouden heb, in het woonhuis wat er nu nog staat maar wat toen een bakkerij was. In Mariënberg mochten we op een groot grasveld staan bij een woning tegenover de camping waar ook de toiletten door ons gebruikt mochten worden, goed geregeld! Het schema was nog steeds een prima leidraad en we bleven erop voor lopen, dus voordat we het wisten waren we weer op de route richting Enter. We hoorden hier van de weerberichten en de verwachting dat er (veel) regen onderweg was. Een reden voor busje 1 om het kamp niet op te slaan bij de boer op een grasveld maar uit te wijken onder het viaduct daar vlakbij. Er was wel meer herrie maar ze, en later wij, stonden wel droog. Voordat we overigens daar aankwamen moesten we wel eerst Almelo passeren. Dat was voor de lopers en fietsers misschien wel allemaal te doen maar voor de chauffeur en navigator zorgde de last-minute-wijziging en de toenemende vermoeidheid voor wat onduidelijkheid maar daar heeft natuurlijk niemand wat van gemerkt…

Onder het viaduct was het in ieder geval droog al haalde Rob wel een nat pak doordat hij op pad ging om een familiezak chips te scoren voor Hans 2 en mij (wij mochten namelijk van Diana geen chips meer eten… die was alleen voor de lopers en de fietsers… pfffff). Rob werd echter overvallen door een buitje en kwam zeiknat terug en ook nog eens zonder chips. Overigens werd ik door de organisatie nog aangesproken of we hier wel ons basiskamp mochten neerzetten en of hier een vergunning voor hadden. We stonden namelijk naast de route… Ja hèhè dat staan de meeste basiskampen. Hij zou nog even bij de organisatie het een en ander navragen… niets meer van gehoord…

We besloten zelfs langer onder het viaduct te blijven om niet in de open lucht bij het zwembad in Loenen te hoeven staan. Ook nu weer een goede keuze, want het regende. Niet zo erg als op de zuid-route maar genoeg om nat van te kunnen worden. Ruim op tijd losten wij busje 1 weer af die de regen hadden getrotseerd. Wij gingen de nacht in op weg naar Lienden. Af en toe een buitje al deed het vals plat bij Loenen of de donkere omgeving op de Veluwe ons meer pijn. De grote runbikerun bij Otterlo werd lachend “genomen” en op weg naar Ede was ook geen enkel probleem.  Na Ede keken we uit naar de Grebbeberg, deze keer werd de helling met glans genomen en gewonnen door Robin, die de fietsers Constant en Arne achter zich liet maar gelukkig even later wel weer konden aansluiten.

De aflossing in Lienden was op tijd, lopers en fietsers zaten er echt wel een beetje doorheen maar dus werd het stokje maar wat graag overgegeven. Wij zochten de bussen op en zouden dan in konvooi naar Meerkerk rijden. Maar… helaas stopte bus 4 ermee, schakelen was een probleem. Hoe lossen we dat op. Diverse overleggen werden gevoerd want het schopte de voorbereiding op de laatste RBR-etappe naar Rotterdam behoorlijk in de war. Geen massagetafels, geen veldbedjes, geen tent die we konden opzetten en geen Carl, Diana en Rob in Meerkerk. Creatief werd er een beetje geslapen/gerust in de cateringwagen of in de bus. Gemasseerd werd er op de bank in de bus want we wilden wel de RBR zo goed als mogelijk op pad sturen. En dat lukte natuurlijk ook met vereende krachten. Nadat de RBR werd gestart gingen wij terug naar Ochten waar bus 4 inmiddels stond om de spullen over te hevelen en de achterblijvers op te halen. Bus 3 ging zoals in het draaiboek stond lossen in Hoogerheide om dan hopelijk op tijd aan te kunnen sluiten op de Coolsingel (iets wat uiteindelijk jammer genoeg niet lukte). Busje 1 en busje 2 gingen ook volgens draaiboek naar de Mac in Ridderkerk om, voordat we richting Vijfsluizen zouden rijden, nog even een verrassingsbezoek te brengen aan de run bike runners die “toevallig” ook door Ridderkerk kwamen aangesneld. Altijd leuk!

Laatste halte voor de bussen was nu Vijfsluizen om vervolgens met de metro naar het Wilhelminaplein te gaan. Dat lukte prima want ruim op tijd kwamen we daar aan. Het begon inmiddels wel wat meer te waaien en echt droog was het ook niet meer. Maar gefinished werd er en nog steeds een half uur voor ons eigen berekende schema! Na deze finish zouden we met het team over de Erasmusbrug richting de Coolsingel lopen. Dat was duidelijk niet het leukste gedeelte van de run. Vermoeidheid en de wind en de regen zorgden ervoor dat het niet het einde van de run was zoals we die ons hadden voorgesteld. Maar we hebben het toch maar weer gedaan met elkaar! Een prestatie waar we zeker trots op mogen zijn en dat zijn we natuurlijk ook! Gauw terug naar Vijfsluizen, de spullen ophalen en vertrekken naar huis of eerst nog een afsluiting bij Tanis in Oosterhout. Gelukkig probeerde een volgwagen van een ander team nog wel of er een extra opening kon worden gemaakt door tegen de klep van onze catering bus aan te rijden. Wij bleven gelukkig schadevrij iets wat de andere partij niet zal kunnen zeggen als hij de bus in zal leveren bij de verhuurder.

Roparun 2022 je was geweldig!

Genoten van jullie allemaal!

Hans 1 – de motor van ons kernteam, regelt zoveel, lijkt zo gewoon maar is gewoon bijzonder. Balen dat je dit jaar zowel de start als de finish moest missen.

Hans 3 – rots in de branding, deze run maar 1x vergeten om mij te bellen dat jullie eraan kwamen!

Adriaan – bizar dat je zo snel na jouw blessure gewoon de roparun kan (wil en moet) doen.

Eugène – lekkere positieve instelling, je had een Rotterdammer kunnen zijn, niet lullen maar poetsen, hoop dat het meevalt met de Rozing-bus.

Maartje – wat een powervrouw, fijn om jou in het kernteam te hebben!

Nathalie – was best zenuwachtig maar heeft het gewoon geflikt!

Susanne – gewoon stukje fietsen of het woon-werkverkeer is, jaja.

Jan Willem – je bent en blijft een moordgozer en wat een mooi en bijzonder interview zo vlak voor de start……

Diana – mijn roparunvriendinnetje, jammer van het verbod op de chips….

Hans 2 – wat voelen wij elkaar goed aan, jammer dat we niet dezelfde muzieksmaak hebben.

Casper – ja je was wat zwaarder en voor je gevoel minder getraind dan in oktober maar jeetje ik heb gewoon van je genoten en die lach op je gezicht

Natasja – we dachten het praten zal wel minder worden op den duur maar nee hoor het stopte niet, integendeel. Maar wel gewoon een topprestatie geleverd!

Patrick – wist te vertellen dat hij op basis van zijn horloge de marathon had gelopen in 3uur en 10 minuten, wat een heerlijke humor trouwens!

Robin – jij krijgt die lach niet van mijn gezicht zou door jou gezongen kunnen worden. En wat een prestatie op de Grebbeberg!

Kim – wat een leuke lieve meid met gouden handjes! Hans 2 en ik hebben in ieder geval een vast contract voor je geregeld.

Constant – gelukkig was er nog een scheermesje gevonden…jankerd! (Is een grapje he, haha)

Arne – gewoon fietsen joh, vind ik leuk. Wat een enthousiasme en een puike prestatie!

Claudia – lekker vrolijk gek mens wat ook nog eens keihard werkt om alles voor elkaar te krijgen en dat is meer dan goed gelukt.

Dennis – wat een aanpakker ben jij, dat wisten we al en het maakt niet uit in welke rol je jouw steentje bijdraagt een meer dan waardevolle kracht.

Carl – de stille kracht maar een op en top regelaar en meedenker hoe dingen opgelost kunnen worden.

Rob – dit jaar geen inzet op loopgebied door de reserveloper maar wat zijn en waren we blij dat iemand zoals jou met al jouw ervaring mee bent geweest. Jammer van de chips….

Douwe – op afstand, maar zo betrokken en al de maaltijden geregeld, top gedaan.

Ed – op het laatste moment af moeten haken, ben benieuwd hoe jij de dagen bent doorgekomen….

Ad – penningmeester maar ook meer dan betrokken, leuk dat je nog even langskwam in Meerkerk.

Ineke – misschien op papier geen actief lid van ons team maar eigenlijk gewoon wel natuurlijk! Je hoort er gewoon bij!

Het verslag van onze Emo over Roparun 2021

En zo kwam er toch een Roparuneditie in 2021, anders dan de mijn eerdere 19 Roparuns, maar ik tel hem toch gewoon mee als nummer 20!

In dit gekke coronajaar waarbij we in 2020 helemaal niet aan roparunnen toekwamen werd echt uitgekeken naar 2021. De voorbereidingen, onze oefenloopjes, vergaderingen en de deze keer niet als afsluiting gehouden BBQ maar gewoon als begin van (iets moois), de routeverkenningen zorgden al voor veel plezier, kortom we hadden er zin in!

Hoewel we eerst wel allemaal negatief waren was de uitkomst daardoor wel positief en gingen we op weg naar het mooie Oosterhout om te verzamelen bij onze nieuwe (hoofd)sponsor TANIS Confectionery. Met twee enthousiaste teamleden in ons midden, Maartje en Dennis, is de connectie met deze sponsor snel gemaakt en waren en zijn we als team enorm verrast met de kleding (in de juiste oranje RAL-kleur) en de krachtige uitstraling die natuurlijk past bij TANIS waar de kernwaarden betrokken, verbonden en vindingrijk zeker ook van toepassing zijn op ons team.

Met het binnendruppelen van de teamleden kregen we eerst een rondleiding van Maartje en Dennis, om een beetje een idee te krijgen wat TANIS (wereldwijd) aan machines levert om de snoepproductie in de juiste banen te leiden en natuurlijk kregen we wat gummybeertjes mee welke in het innovatiecenter geproduceerd kunnen worden. Bijzonder leuk en gewaardeerd werd in ieder geval dat Victor Tanis ons team enorm veel succes toe kwam wensen. Deze Rotterdamse familie is zeker niet onbekend met de Roparun en vindt het een eer om ons team te kunnen sponsoren, het past ook nog eens in het project Tanis-Vitaal wat binnen de onderneming een belangrijk onderwerp voor het welzijn van de medewerkers is. Hij deed een voorzichtige toezegging dat hij misschien ook wel een keer mee wil……we zullen zien!

Na het in- en overpakken van de tassen, fietsen en materialen gingen we met 2 busjes en 2 kleine vrachtwagens (wat een goed idee en dat houden we er zeker in!) richting Maastricht naar de Stayokay. Binnen een kwartier arriveerden we daar ondanks de drukte op de weg op een alleszins redelijk tijdstip rond 17 uur. In busje 1 deed de radio het (nog) niet terwijl in busje 2 de samengestelde Play list al een aardig stukje op weg was, jammer dat Dennis nog niet in de bus zat om zijn aangevraagde nummers voorbij te horen komen. Hij reed de materiaalbus omdat onze Limburgse vrienden Claudia en René pas op zaterdagmorgen zouden aansluiten.

De indeling van de kamers ging vrij soepel en iedereen zou een bed (beneden of boven in het stapelbed) gevonden hebben in kamer 127 of zoiets. Jammer dat ik “gedwongen” werd om bovenin plaats te nemen…. maar is uiteindelijk wel goedgekomen.

Eten deden we met z’n allen bij het geregelde lopend buffet en eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat het een goede keuze is geweest en het een meer dan goede vervanger was van de normaalgesproken te houden BBQ en zo was het voor de rookies ook nog eens een makkelijke binnenkomer want zij konden ook gewoon aanschuiven in plaats van de BBQ verzorgen. Voor de late(re) aanschuivers Natasja (eerst nog even haar propedeuse opgehaald! Proficiat) en Casper (harde werker ook op vrijdagmiddag!) was nog een bord overgehouden, nou ja bord…. Natasja dacht dat ze voor alle dagen moest stapelen gezien haar volle borden, maar die “gewoon” tot op de laatste hap naar binnen werd geschoven tot verbazing van Constant. Na het eten kwamen ook JW en Diana zich melden en had JW getwijfeld om nog even door te rijden naar het MVV-stadion om zijn ADO te kunnen zien winnen van MVV. Gelukkig werd het een ruime overwinning (2-6) ook zonder zijn support. Het bleef in ieder geval nog lang gezellig in de eetzaal/bar van het hostel. Er werd dan ook een aanslag gedaan op de biervoorraad, doubles/triples, wijn en niet te vergeten de Fritz-Kola. Kortom een prima voorbereiding op 300 km rennen/fietsen, begeleiden en wakker blijven… toch?

Wakker geworden zouden we rond 08.00 uur ontbijten en de ochtend een beetje rondhangen bij het hostel voordat we op weg konden naar het startterrein om ook Claudia en René in te lijven om zo compleet het terrein op te kunnen rijden zodat we bij elkaar konden staan. Na een tankstop lukte dat met wat haperingen wonderwel. Al duurde het vinden van een parkeerplek wel wat ongewoon lang(er) dan dat we gewend waren. Maar het aanmelden en de ontvangen pannenkoekbonnen (natuurlijk te weinig) ging soepel. Bovendien gingen de enorme pannenkoeken met spek/appel of gewoon suiker en stroop er goed in en werd een goede basis gelegd.

Na de gebruikelijke peptalk om iedereen nogmaals aan te geven dat plezier en fun vooropstaat en dat veiligheid voor alles gaat en het belangrijkste om nog eens aan te geven waar we het allemaal voor doen. De stichting Roparun, die met alle opgehaalde gelden nog steeds fantastisch, en helaas noodzakelijk, werk kunnen doen. Onze teller staat inmiddels rond de 11.000 euro (en stil counting). Ten slotte werd de startloopster bekend gemaakt, altijd bijzonder en goed voor extra kippenvel als je mag starten, en de keuze was gevallen op Anneleen!

En daar gingen we dan, misschien minder aanmoedigingen bij vertrek, maar het gevoel was niet minder. We waren vertrokken. De eerste ongeveer 12 km als run-bike-run en dan met begeleiding door busje 1 vanaf Brunssum. Dus Hans 1 moest flink doorrijden om vanaf het startterrein daar op tijd te verschijnen maar dat was uiteraard geen probleem voor de Hansen. Er werd gelijk al een voorsprong gepakt op “ons” schema zodat wij van busje 2 al snel vanaf km 19.4 het stokje over konden nemen vanaf Douvergenhout (wie kent het niet). Het was even stoeien met de “Belgische” fietsendrager, en we begrijpen inmiddels waarom deze maar 100 euro kostte op Marktplaats , om de reservefiets erop te krijgen. En met onze turbo-loper Adriaan op het parcours was het logisch dat we hem pas na 1.8 km konden aflossen. Maartje sprong letterlijk uit de bus wat door Hans 2 en Emo natuurlijk niet werd geaccepteerd want om na 1 etappe al de reserveloper te moeten inzetten was zeker geen optie… ze begreep de hint en dus gingen lopers voortaan letterlijk hand in hand naar de wisselplek… Voor de eigen en onze veiligheid…. Na Maartje kwam Natasja en na Natasja Robin om het loperskwartet vol te maken…

En toen kwam Adriaan weer uit de bus… het zou een memorabele aflossing worden. Nog maar net weg bedacht Dennis dat hij wel een koprol kon maken op de fiets… Zijn flexibele spatbord trapte voor hem even op de rem en hij werd zowaar gelanceerd en kwam op de straat terecht… paniek… Maar niet bij Adriaan want die liep door…. Gelukkig viel de schade bij Dennis mee maar kostte het wel tijd om de fiets weer aan het rijden te krijgen. Met grof geweld lukte dat, maar inmiddels waren Adriaan en Ed wel “gevlogen” na 3.8km hadden we ze toch weer te pakken en zonder noemenswaardige problemen kwamen we aan bij Susteren waar busje 1 het stokje weer overnam.

Busje 2 ging naar de volgende wisselplek bij het stadion van VVV Venlo. En dat was geen verkeerde plek om te stoppen. De stichting had hier het steunpunt “neergezet” dus de broodjes worst, de warme soep en zelfs de koffie met vlaai vonden gretig aftrek. Het wachten op busje 1 duurde zeker niet lang, de ingezette voorsprong op ons loopschema werd langzaamaan steeds groter. Dus na even rusten en een warme pastamaaltijd (was misschien niet zo’n goed idee om na het broodje worst voor het lopen te doen… maar smaakte wel lekker!) Helaas begon het ook een beetje te miezeren. En dat zou net als de wind eigenlijk de hele tocht zo blijven, soms wat hardere regen al lijkt het erop dat busje 1 uiteindelijk meer “last” heeft gehad van deze omstandigheden, het vreemde was wel dat ondanks de neerslag en de regen de temperatuur met zo’n gemiddeld 17 graden vrij hoog bleef.

Busje 2 ging in ieder geval weer op weg, de volgende wissel zou in Aarle-Rixtel zijn,  en de opgebouwde voorsprong op het tijdschema werd mede door een heerlijke windmee verder uitgebreid. Grappig op in deze shift ook teams tegen te komen die de route in tegenovergestelde richting (klok mee of tegen Rob?) liepen en zo voor extra drukte op het parcours zorgde. Maar met een topchauffeur als Hans 2 aan het stuur is dat geen enkel probleem. Het leukste vond en vindt hij om de bus achteruit in te parkeren om zicht te houden op de aankomende lopers en fietsers! We kwamen zo snel aan in Aarle-Rixtel dat busje 1 nog niet in de gaten had dat onze fietsers met turbo-man Adriaantje (t…lijer) het wisselpunt passeerde, gelukkig stond de telefoon van Ed op vliegtuigstand en heeft Hans 2 al rennend en telefonerend met Dennis, Adriaan tot stoppen gedwongen zodat Busje 1 het stokje weer over kon nemen. Ze zouden in deze nachtelijke etappe wel wat last zou krijgen van de (tegen)wind, de soms harde regen en de drukte op het parcours met al die ploegen die dus tegenovergesteld liepen… maar ook Hans 1 is een topchauffeur en draait daar zijn hand niet voor om!

Wij gingen na een bakkie cup-a-soup op weg naar de te huur staande en dus lege brasserie ’t Blaakven in Weert. Een prima gevonden locatie en de tent kon beschut worden neergezet, de bedjes binnen met de slaapzakken en eenieder kon een tukkie doen of in ieder geval even uitrusten. Hans 3 belde ons op tijd wakker zodat onze masseuses Kim en Diana de spiertjes en pijntjes konden wegmasseren… Er was tijd voor een ontbijtje en we stonden alweer te trappelen om op weg te gaan naar Buchten waar het volgende kamp van Busje 1 zou zijn. Deze etappe ging vrij gemakkelijk (in ieder geval voor Hans 2 en mij… haha) natuurlijk het deed zeer bij lopers en fietsers maar ze pepten elkaar daar waar noodzakelijk op en voor we het goed en wel in de gaten hadden… hoewel… Natasja wist het precies hoor, die hield het aantal loopbeurten uitstekend bij en kon exact aangeven wanneer de laatste beurt er aankwam…(Deutsche gründlichkeit?).

Wij gingen naar Berg en Terblijt en Busje 1 ging alvast ervaren dat de Limburgse heuvels best pittig kunnen zijn. JW kwam in ieder geval op de reservefiets (zijn eigen fiets kon na een lekke band niet gerepareerd worden) helemaal verrot aan en busje 2 kreeg een beetje in de gaten wat hen in de laatste kilometers te wachten stond. Dat ging Ed in ieder geval ook merken, hij had het even moeilijk op een helling van 8% maar dat losten we gewoon op door hem even in de bus te zetten en kreeg ik eindelijk ook eens een taak om mijn fietsskills te laten zien, haha. Ik gaf met plezier de fiets weer terug aan Ed zodat hij met de lopers en Dennis de laatste kilometers in een run-bike-run konden volbrengen.

Wij sloten aan op het startterrein waar de overige teamleden ons al stonden op te wachten om de lopers en fietsers van busje 2 in te halen om met elkaar nog een welverdiende ereronde te lopen op het Pinkpopterrein om te finishen waar we werden opgewacht door Nelli Cooman, een waardig ambassadeur van de stg Roparun.

En zo werd deze run, mijn 20e, ook weer een gedenkwaardige run. Het is en blijft bijzonder hoe we met relatief onbekende mensen zo een geweldige teamprestatie neer kunnen zetten. Dat gevoel zal altijd blijven of het nou Parijs, Hamburg of Landgraaf is. Laten we deze run maar zien als een meer dan geslaagde opmaat naar de Roparun in 2022…. Want het voordeel is wel dat we nu zeker niet lang hoeven te wachten… Had, heb en blijf er zin in! Tot snel allemaal en iedereen nogmaals bedankt voor zijn/haar tomeloze inzet humor en kameraadschap. Ik ben er trots op om met jullie dit avontuur aan te zijn gegaan!

Hét verslag van onze Roparun 2019 door Emo

Pfff…daar istie weer dat rare gevoel na een “weekendje” Roparunnen. Het maakt dus niks uit of je al voor de 19e keer mee bent geweest, dat gekke gevoel van niks doen en alleen maar foto’s en filmpjes van ons en andere teams kijken en verhalen teruglezen is iets wat me bezighoudt. En als ik de appjes zo voorbij zie komen is dat ook bij de teamgenoten het geval. Wat heb ik, wat hebben we, nu eigenlijk de afgelopen dagen gedaan?

We vertrokken op vrijdag met 21 man/vrouw vanaf de Coolsingel bij de ABN AMRO Bank in Rotterdam. En wonder boven wonder was iedereen op tijd en ook de busjes en het inpakken van de busjes, fietsen op de fietsendragers, ging eigenlijk van een leien dakje. Er was zelfs tijd om, bij met name de mannen, de pinknagel van een blauwe kleur te voorzien. Zorgde trouwens bij thuiskomst voor wat vragende blikken en fronsende wenkbrauwen bij mijn 6-jarige kleindochter.

Tijd voor koffie en de bekende versnapering van bakker Jan uit Katwijk. Kortom, alles verliep volgens plan. Overigens mede dankzij de inspanningen van Hans 1 en Jeroen die al een dag eerder de bussen 3 en 4 hadden opgehaald en, zoveel als mogelijk, hadden ingericht. Rond half 11 reden we richting Hamburg en we zouden elkaar in ieder geval nog even zien bij de pleisterplaats in Bad Bentheim, net over de grens. Onderweg naar Bad Bentheim mocht ik weer mijn bekende pakketje en lieve woorden van Mila ontvangen. De “sushi” in snoepvorm zorgde voor het stapelen van de o zo noodzakelijke suikers!

Onderweg werd in busje 2 al veel (Nederlands) gezongen en werd het ‘verboden’ woord ‘hoelang’ voor Robin bepaald… we weten allemaal waarom… Maar ook Ronald moest buiten zijn gezichtsveld blijven, haha. Vanaf Bad Bentheim was het ieder voor zich en hoe verrassend is het dan dat bij aankomst rond half zeven alle busjes binnen 5 minuten de parkeerplaats bij het hostel oprijden. Ondanks files en verschillende routes om deze eventueel te ontwijken is dat ook best bijzonder. Ook heel bijzonder was dat wij (busje 2 en 3) ongepland langs het concentratiekamp Bergen-Belsen reden. Daar werd en wordt je gewoon even stil van.

In het hostel ontstaat een spontane kamerindeling. Hoewel, niemand wilde bij mij op de kamer en waarom weet ik niet. Trouwens de geluidsopname die Jeroen aan mij liet horen, dat was ik volgens mij niet. De BBQ was met zoveel rookies en herintreders een makkie, waarbij Ed zich ontpopte als een heuse grillmaster! Hans 1 en ik gingen nog even bij de Edeka wat extra hamburgers en zalm kopen en ‘gelukkig’ belde Anneke nog even na het afrekenen dat kruidenboter ook welkom was… Konden we nog een keer in de rij gaan staan.

Iedereen zocht al snel de slaapkamer op om nog een goede nachtrust te pakken. Vanwege onze vroege start om 13:12, zouden we vroeg ontbijten en op tijd naar het startterrein rijden. Daar mochten we ook nog eens in twee etappes de pastamaaltijd eten. Ook weer om te stapelen haha. Nog een fotomomentje, meezingen met Joost die anders geaard was, de peptalk met bekendmaking van de startloper Margo!
Ed benadrukte nog eens waarom en voor wie we deze Roparun gaan volbrengen!

En daar gingen we op weg, nog steeds droog maar wel met veel wind (tegen). Na 22km nam busje 2 het stokje over. Voor Anneleen het grote onbekende avontuur waarbij de ervaren rotten Rob, Robin en Darryl haar graag wilden helpen. In deze etappe al snel onverwachte extra kilometers doordat in een ‘RBR’ de brandweer ons team (en enkele andere teams) terug stuurde vanwege een fabrieksbrand. Maar verder ging het prima, iedereen kon zo een beetje wennen aan de kilometer en de in- en uitstapmomenten.

Busje 1 stond alweer te trappelen en wij gingen op weg naar Lilienthal, basiskamp op de parkeerplaats bij de Edeka. Voordeel van vroeger starten is dat we ook eerder op dit basiskamp zijn en de Edeka nog open is. Even extra pindakaas gekocht en het ‘kundentoilet’ flink aan het werk gezet. Lopers en fietsers probeerden nog wat rust te pakken al moesten Ronald en Jeroen letterlijk alle zeilen bijzetten om ze niet nat te laten worden. Medelijden met busje 1 die het vanwege de wind en de regen zwaar te verduren had. Maar dat deerde hen weinig want ze kwamen keurig op tijd en nog even enthousiast het stokje overgeven.

Wij van busje 2 gingen richting Bremen en de nacht in. Onderweg werd de naam van Hans 2 veranderd in Mark. Waarom? Geen idee… Ook werden er spelletjes gespeeld door bekende personen te raden. Iemand nam zo’n persoon in gedachte en door vragen te stellen moesten we er er achter komen wie dat was. Zo leerden we van Darryl dat Michael Jordan een fanatiek basketballer was die zelfs bij vele outdoorkampioenschappen mee heeft gedaan, jaja. Rob liet ons kennismaken met indoorzeilen en Mark liet ons raden naar een ‘beroemde’ honkballer, pffff, ben z’n naam alweer vergeten. Maar zo ging in ieder geval wel deze etappe ongemerkt snel voorbij.

We mochten het stokje alweer doorgeven en na een warme maaltijd van Niek en Imerle gingen wij naar onze laatste stop in Duitsland, in Esterwegen. Daar werden de bedjes neergezet door Ronald en Jeroen of bleef men in de ‘warme’ bus om even een hazenslaapje te kunnen doen. Vroeg in de morgen mochten wij weer aan de bak na een ontbijtje en ging bus 1 naar het warme bad in Ter Apel.

Busje 2 mocht in deze etappe even stoppen bij Kluse voor een broodje worst, kopje soep of een croissantje… Al zouden de lopers dat niets vinden, Mark en ik maken daar graag tijd voor vrij… en de lopers aten lekker mee… Jammer wel dat er onderweg weinig belangstelling was voor de info over de monorail… Ik had nog zo m’n best gedaan. Maar Sellingen in Nederland maakte alles goed, wat een feestje daar, deze moet gewoon een eervolle vermelding gaan krijgen!

En dan…..tijd voor Ter Apel, wat een heerlijkheid en wat een luxe. Iedereen van ons team geniet daar met volle teugen en kan zich opladen voor de tweede helft! Niets is Karin te veel, wat zijn we blij met deze welkome onderbreking. En het is daar ook nog eens altijd mooi weer! Busje 1 ging weer opgeladen en “uitgerust” verder en zou een fotomomentje hebben bij het inloophuis Sigrid’s Garden in Emmen. Mede door onze inspanning mochten zij een financiële bijdrage ontvangen, heel bijzonder en het maakt het zo nog concreter!

Tijdens onze verplaatsing van Ter Apel werden we wel opgeschrikt door een telefoontje van Hans 3 dat we last hebben gehad van een opstootje in Coevorden, ff schrikken en bij de wissel even aandacht voor elkaar. Daar moeten we natuurlijk tijd voor nemen. Overigens was dit blijkbaar wel reden voor het ACT om contact op te nemen, we liepen inmiddels wat achter op ons opgegeven schema. Door verklaarbare factoren, maar toch goed dat die aandacht er was.

Inmiddels was Almelo weer indrukwekkend, toegezongen door een damespopkoor, door het centrum met de bus achter de loper en fietsers en Rob die daardoor 1700 meter voor z’n kiezen kreeg. De wissel bij de boer net na Enter ging weer op tijd. Het bellen op zo’n 14 km voor de wissels werkte in ieder geval perfect, het liep gesmeerd!

Busje 1 ging de nacht in en wij gingen richting Loenen om bij de parkeerplaats bij het zwembad ons kamp op te slaan. Even weer een slaapje, jarig wakker worden, en op weg naar Lienden. De route die ons over de, vaak donkere, Veluwe leidde en natuurlijk na Ede de Grebbeberg. Die werd met soepele tred door Anneleen ‘genomen’ en dat deed ze zo snel dat ze volgens Strava op dit traject gewoon bij de eerste 20 staat! Topper! In Lienden stond busje 1 alweer klaar en gingen wij, na het beroemde broodje bal van Douwe te hebben verslonden, naar de laatste grote wisselplek in Meerkerk.

Inmiddels was duidelijk dat onze aankomsttijd rond 17 uur zou worden. Na het aantikken van busje 1 zou busje 2 de laatste 52 km in 5 uur moeten gaan volbrengen. Dat ging natuurlijk lukken. Andere jaren werden deze kilometers volledig in een RBR uitgevoerd. Dit jaar wilden we bekijken in hoeverre begeleiding toch mogelijk was. Al snel kwamen we tot de conclusie dat dit niet werkte en dus werd het toch een RBR naar de finish. Wel konden Mark, Diana en ik nog even naar de doorkomst in ‘mijn’ Rijsoord om de lopers en fietsers nog even extra aan te moedigen en een cheque van het plaatselijke comité ophalen, ook leuk!

We hebben het weer gedaan, om iets voor 17 uur werd er gefinisht en met elkaar kunnen we zeker terugkijken op een fantastische editie van deze Roparun. Laten we Coevorden maar als een vervelend incident beschouwen en een klein smetje zijn. Met familie en bekenden werd afgesloten in de Cluijs bij ABN AMRO waar Pauline, Elsa, Hélène en Ineke ons culinair wisten te verrassen. 2019 was een topeditie met een TOPteam.

Hans 1 – met jouw tomeloze inzet, voor en achter de schermen, zorg jij voor een heeeel groot gedeelte voor het realiseren en het doen slagen van de run, helemaal TOP.
Hans 3 – teruggekeerd na zoveel jaar in een andere rol, ik ben blij dat ik je gevraagd heb en dat je de uitdaging wilde aangaan. Topgozer.
Louis – deze keer weer als loper en dat ging je natuurlijk weer goed af. Ik heb je deze editie alleen maar zien genieten!
Margo – pfff still going strong, enorm trots op jouw prestatie!
Adriaan – eindelijk weer kunnen knuffelen en wat loop jij hard…
Maartje – wat een plezier straalde jij uit en dat met een zachte g…
JanWillem – wat voelt dat vertrouwd zeg, voor altijd in mijn hart!
Ed – jeetje wat een enthousiasme en wat een bikkel, helemaal top!
Diana – pfff gewoon ff de enige masseur in het team en iedereen ‘fit’ over de streep. Trots op jou hoe jij je “taak” vervulde, genoten van jou (zoals altijd).
Hans 2 (aka Mark) – friends for life, ik weet het, je hebt me niet nodig [red- niet waar hoor, ik heb je hard nodig!] maar zit toch graag naast je….dus 2020 here we come.
Robin – haha wat een humor, gewoon steeds beter gaan lopen en de pijn(tjes) negeren!
Darryl – wat leuk om je (eindelijk) in bus 2 te hebben, volgend jaar maar weer dan, als er een wk of ek komt van outdoor-Basketbal dan moeten we daar zeker heen.
Anneleen – ik kreeg die lach niet van je gezicht… En de Grebbeberg, pffff die tijd zal volgend jaar zeker verbeterd gaan worden!
Rob – blijft gaaf en bijzonder, en tik ‘m aan ouwe, die houden we erin! Haha.
Willeke – gelukkig ben je nooit wat kwijt… hoewel haha, ging weer prima.
Anneke – zelfs Almelo ging dit jaar goed….haha.
Jeroen – gewoon niet vertellen dat je op 10 juni 25 jaar getrouwd was, haha. Je bent een echte aanpakker! Gooi je die snurkopname wel weg?
Ronald – kostte mij geen moeite om jou te vragen om last minute mee te gaan want dat betekende dat Mila… haha. Stille kracht en ook een enorme aanpakker!
Imerle – wat een heerlijk enthousiasme en wat een mooi koppel, genoten van jouw positieve inzet en harde werken.
Niek – nu weet je het als je met zo’n zooitje ongeregeld op pad gaat… Hoop dat het een beetje is meegevallen. Is best een eind met een vreemde wagen om even heen en weer te rijden, respect!
Douwe – onze thuiskok, het was weer prima verzorgd en je ballen zijn en blijven ongeëvenaard.
Patrick – de reden dat je niet meekon was begrijpelijk, maar weet dat er komend jaar zeker een herkansing zal komen.

Grtz, een trotse teamcaptain. Een papieren titel, want door taken te verdelen in het kernteam doen we dat met elkaar!