Roparun 2016

De inschrijving voor de Roparun van 2016 is gestart.
Leden van het team van 2015 krijgen voorrang bij inschrijving, zij hebben een e-mail ontvangen met het aanmeldingsformulier. Terugsturen uiterlijk 28 augustus.

Tussen 29 augustus en 20 september krijgen oud-leden de gelegenheid zich aan te melden voor de plaatsen die dan nog beschikbaar zijn. Hierna staat de inschrijving open voor nieuwe leden, bij voorkeur werkzaam binnen ABN AMRO.

En de opbrengst van de Roparun 2015 is…

Het moment waar we met z’n allen op hebben gewacht. De opbrengst van de Roparun 2015 is bekendgemaakt.

De opbrengst van de Roparun 2015 is 5.006.417 euro!

Wat een fantastisch bedrag hebben alle teams bij elkaar opgehaald. Iets waar we trots op mogen zijn!

De Roparun is ontstaan in 1992 en heeft inmiddels ruim 67 miljoen euro opgebracht voor palliatieve zorg voor mensen met kanker. Bekijk hier het persbericht van de Stichting Roparun.

Opbrengst Team 126 overstijgt de verwachtingen

euro-400249_640Vlak voor de Roparun begon, stond de teller van Team 126 rond de € 24.000,00. Daar waren wij al erg blij mee. Kort na de Roparun bleek dat jullie, onze supporters en sponsors, ook niet stil hebben gezeten. De opbrengst was nog verder opgelopen tot € 25.000,00.

Nu zijn we een paar weken verder. De benen zijn uitgerust, de storm in onze hoofden is gaan liggen. Maar de bedragen bleven binnenstromen.

Deze week hebben wij onze afdracht aan de Stichting Roparun gedaan, zodat vrijdag het totaalbedrag bekend gemaakt kan worden.

Met trots kunnen we melden dat wij een fantastisch bedrag van € 28.000,00 hebben afgedragen!!

Onze dank aan iedereen die hier aan heeft bijgedragen. We zijn blij met jullie. We zijn blij dat wij op deze manier met zijn allen een bijdrage kunnen doen voor de steun aan mensen met kanker.

Dank!

Trots

Trots ben ik op jullie, op ons, op mezelf.

Dit was het gevoel dat mij opviel toen ik die laatste kilometers naar de Coolsingel mee kon fietsen. Het voordeel van wat later zijn, is dat het ook stiller is op straat. De cadans van de lopers die als één geheel door de Rotterdamse straten lopen. Het eenvoudig ritme van een groep vastberaden mensen die het met zijn allen geflikt heeft. Het was een zeldzaam mooi geluid en gezicht.
Op dat moment realiseerde ik me dat ik trots ben om daar bij te mogen horen.

Daarvoor dank ik jullie allemaal!

Het was bepaald geen makkelijke run. Ik heb er nu toch ook alweer vijf op mijn naam staan en dit was er een met vele uitdagingen. Daar komt dan ook zeker een deel van de trots vandaan. We hebben ons er niet onder laten krijgen. Het grote doel is behaald, we zijn in Rotterdam aangekomen.

Volgens mij is het voor het eerst in de geschiedenis van Team 126 dat we onderweg als laatste op het parcours liepen. Je merkt dat dit wel degelijk impact had. Niet alleen is het onderweg stiller dan we gewend zijn, het doet ook mentaal wel wat. Maar het heeft ook de kracht en sterke mentaliteit van dit team getoond.

Aan het begin van de etappe vanaf Ugchelen stond ik even alleen, in de regen, op onze lopers te wachten die aan hun run-bike-run bezig waren. Het was stil, er kwam geen team meer voorbij, de Veluwe was langzaam aan het ontwaken en het begon al licht te worden. Ik bedacht me dat we vorig jaar op dat tijdstip Wageningen al voorbij waren en vond Rotterdam opeens nog heel ver weg. Gaat dit nog goedkomen? Bus 1 zag er afgeleefd uit toen we ze net hadden verwelkomd. Ik had er niet veel gesproken, maar aan Hans kon je zien dat het zwaar was geweest. Toch weer wat tijd verloren door pech en dat stemde me somber.

Op dat punt in de regen stuurde ik mijn vrouw Miranda een berichtje. Gewoon om even mijn gevoel te delen. Daar kreeg ik als reactie op “Ik ben in ieder geval niet minder trots, sterker nog, trotser!”. Daar moest ik even over nadenken, maar verdomd, ze had gelijk. Natuurlijk willen we een mooie sportieve prestatie neerzetten, je wilt je bewijzen als sporter. Maar we hebben een heleboel geld van mensen gekregen om naar Rotterdam te lopen. Dan zúllen we ook naar Rotterdam lopen. Ongeacht of we eerste of laatste worden, dát is waar we het voor doen. En om dit doel als laatste team met tegenslag te behalen, daar is nog meer wilskracht en doorzettingsvermogen voor nodig.

Vanaf dat punt kwam voor mij de omslag. Ries, Rob, Ronald en Edwin kwamen aan en zagen er fris uit. Ze liepen lekker, voelden zich goed en er was eigenlijk geen reden voor somberheid. De sfeer in de bus was goed, we hadden onze plek geaccepteerd en konden er prima grappen over maken. Natuurlijk fijn als we er nog een paar kunnen pakken, maar we hebben er het beste van gemaakt. Iedere Roparunvrijwilliger langs het parcours kreeg toegeroepen dat hij naar huis kon. Het zat erop, wij waren de laatste. Een motorcontroleur die grapte dat hij ons een stop-and-go zou geven als hij geen gevulde koek kreeg, kreeg als antwoord dat hij alleen zichzelf daarmee had. Was híj later thuis.

Leuk om dan Wilko en Johan tegen te komen en nog even te dollen. Bij het wegrijden met Johan achter ons aan een rotonde helemaal rond in plaats van de eerste rechts. Heerlijk zo’n verbaasd gezicht in je spiegel. Tegen de tijd dat we bij de wissel aangekomen waren was de stemming opperbest en de snelheid ook. Fijn om dan te zien dat bus1 ook weer helemaal opgeknapt is en er ook weer zin in heeft. Een vriend van me zat als vrijwilliger in dezelfde ruimte als het ACT en van hem kreeg ik af en toe een berichtje. “ jullie hebben ze bijna, nog 1 kilometer”. Van hem hoorde ik gisteren ook dat ze daar teams in de gaten houden die slecht gaan. Dat er van sommige teams verwacht wordt dat ze uit gaan vallen. Die status hebben wij nooit gehad en zo heb ik het zelf ook nooit gevoeld.

Ik heb me weer prima vermaakt, ben fitter dan ooit aan de finish gekomen en mijn hoofd zit weer helemaal vol met mooie herinneringen aan een fijne groep mensen.

Wat mij betreft graag tot volgend jaar!

Vol verwachting tot de start

Nog 4 uur te gaan tot de start. De laatste boodschappen zijn gedaan. De bussen ingericht. Ieder teamlid is zich op zijn of haar eigen manier aan het voorbereiden op de start.
Op zoek naar een nieuwe stuurpen voor de reservefiets waarvan het stuur niet vast blijft zitten. Tijd voor een Johan-digheidje. De Hans-igheidjes hebben hun uiterste best gedaan, maar zonder succes.

Aan het genieten van een kop koffie, cappuccino of latte macchiato uit een echt kopje. Hierna worden het echt plastic bekertjes.

Nog een potje tafeltennissen om de wachttijd door te komen. De telefoons nog even aan de lader om straks ook tijdens de run bereikbaar te zijn en onze ervaringen te delen.

Om 16.39 uur gaat ons Roparun avontuur van 2015 echt starten! Wil je ons nog steunen? Dit kan via www.team126.nl. Wil je ons volgen via twitter ‪#‎RRTeam126‬.