Team 126 stelt zich voor: Emo

Hallo, mijn naam is Emo van Dijk, 54 jaar. Dit jaar 35 jaar getrouwd met Bea en trotse vader van drie kinderen en opa van zes kleinkinderen.

Binnen het team degene met de langste historie. 2019 wordt dan ook alweer mijn 19e deelname, en ik hoop zeker de twintigste ook nog mee te gaan maken. Gaat het dan nooit vervelen is de vraag die ik vaak te horen krijg en het antwoord is simpel, Nee!

Het is en blijft een machtig mooi evenement waarbij het elk jaar weer een leuke uitdaging is om er met elkaar een drietal leuke gezellige maar zeker ook vermoeiende dagen van te maken. Dat vergt uiteraard veel voorbereiding als teamcaptain, mijn rol(letje) binnen ons team, maar waarbij we ook de taken in een enthousiast kernteam hebben verdeeld en ook daarmee kunnen terugvallen op een enorme grote dosis aan Roparun-ervaring.

Wat is er mooier dan dit heerlijke gevoel te delen met ‘vrienden voor het leven’  en zo’n fantastisch gevoel ook door te geven aan nieuwe teamleden, die er elk jaar weer zijn. En dat dit een heerlijk gevoel is blijkt wel omdat teamleden soms ook al jarenlang meegaan of na een korte of lange sabbatical staan te trappelen om weer mee te gaan. Er is geen betere manier om te werken aan teambuilding dan dit evenement wat ook gekoppeld is aan een zinvol en nog steeds noodzakelijk goed doel, wat de stichting Roparun al jaren is, en elk jaar weer aantoont.

Dus ik heb er weer enorm veel zin in om met de pinksterdagen weer een paar dagen niet thuis te zijn. En het thuisfront is daar inmiddels aan gewend hoor, vrouw, kinderen en kleinkinderen weten niet beter dat ik er rond deze dagen niet ben.

Sponsorbijdragen, groot of klein, zijn en blijven welkom. Wij kunnen, mede door de al jarenlange financiële ondersteuning door onze trouwe hoofdsponsor ABN AMRO, maar ook door een eigen verplichte bijdrage voor de teamleden, elke ontvangen euro overmaken naar de stichting Roparun. En dat is de laatste jaren altijd ruim boven de 20.000 euro geweest. Een uitdaging die we ook dit jaar weer aan willen gaan.

Team 126 stelt zich voor: Robin

Robin SmitWie ben je?
Mijn naam is Robin Smit. Ik ben 52 jaar en woon in Hoofddorp. Ik ben getrouwd met Brenda en heb 2 zoons, Kian (16) en Djem (14). Ik werk bij ABN AMRO als gesprekscoach bij Debiteurenbeheer.

Wat is je rol in het team?
Ik ben één van de acht lopers. Een mooie uitdaging om 6 etappes te volbrengen, in weer en wind, overdag en ‘s nachts. In de verlaten polder of op het bruisende stadsplein vol enthousiastelingen.

Naast het lopen gebruik ik Roparun om mijn zangkwaliteiten aan te scherpen. Tot groot genoegen van mijn teamgenoten, haha. Alle bekende en onbekende hits, commercials en après-ski nummers komen voorbij.
Ik heb er zin in!

Hoe vaak heb je meegedaan?
Ik neem voor de 5e keer deel. De eerste keer als reserveloper, daarna als loper van dit mooie team. Ik beschouw het nog altijd als een eer om deel van dit team uit te mogen maken. Het blijft elke keer weer een groot avontuur.
En hoe mooi is het om sport te kunnen combineren met maatschappelijke betrokkenheid. Daar wil ik graag mijn bijdrage aan leveren!

Wat moeten we verder van je weten?
Roparun heeft impact. Op sportief vlak heeft het mij aangezet om (eindelijk) een hele marathon te gaan lopen. Afgelopen oktober heb ik mijn 1e marathon gelopen in Amsterdam. Wat een fantastische ervaring. Het zal zeker niet mijn laatste zijn.

Door Roparun ben ik in contact gekomen met Hospice Haarlem. Voor mij een nieuwe wereld. Ik ben geraakt door de passie en gedrevenheid van alle vrijwilligers, om het de gasten (patiënten)  naar het zin te maken.
Bijzonder om te ervaren hoe de gasten het tempo binnen het huis bepalen. Ik heb zelf een dagdeel met de vrijwilligers meegewerkt. Een bijzondere ervaring.
Het geeft mij alle motivatie om mij in te zetten voor Roparun in het algemeen en Hospice Haarlem in het bijzonder. En als je steenkapot in Rotterdam aankomt, na 48 uur non stop doorzetten, dan weet je weer waar je het voor doet.

Team 126 stelt zich voor: Louis

Louis SchrijversWie ben je?
Louis Schrijvers, 57 jaar jong, getrouwd met Elisabeth en vader van Maxine en Caspar, woonachtig in Zaandam en in mijn 39e arbeidsjaar bij ABN AMRO.

Wat is je rol in het team?
Mijn rol is de makkelijkste in het team. Ik ben één van de acht lopers, dus het enige wat ik hoef te doen is te wachten totdat buscaptain Hans3 zegt “Louis, lopen” en dan loop ik een kilometer achter de voorfietser aan totdat de volgende loper voor me staat om te worden aangetikt, en dat doe ik dan tijdens de Roparun zo’n 78 keer.

Hoe vaak heb je meegedaan?
In 2019 doe ik voor de zevende keer mee. In 2013 voor het eerst mee vanuit Parijs, debutant als ondersteuner en manusje van alles waarbij je rol is om alle gaten om de run heen dicht te lopen en daardoor de rest van het team zo goed mogelijk te laten functioneren.

Daarnaast was ik reserveloper en –fietser. Al snel bleek een van de lopers niet verder te kunnen door een blessure, zodat ik 4 van de 5 shifts als loper heb kunnen lopen (elk nadeel heb z’n voordeel). Een bewijs dat je je als reserveloper moet voorbereiden alsof je de hele Roparun moet gaan lopen.

In 2014 was ik officieel loper en heb ik de Roparun vanuit Hamburg mee mogen maken. Het lopen ging prima, alleen het in en uit de bus klimmen eindigde in een meniscusoperatie. De sportarts die ik daarvoor bezocht begreep ook niet waarom mensen aan de Roparun mee willen doen. Het is namelijk niet gezond, was zijn mening. Maar ach, elke gek heeft recht op zijn eigen gebrek.
De afgelopen twee jaar als fietser meegedaan, maar nu weer lekker lopen.

Wat moeten we verder van je weten?
Ik ben loopgek, maar dat kan haast niet anders. Ik combineer vaak de heen of terugreis vanuit Zaandam naar de Gustav Mahlerlaan met een training. Ik ga dan lopend naar het werk en met de trein terug of andersom of loop ook weer een gedeelte terug. De kortste route is 14,5 kilometer, maar dat worden er ook wel eens 25. Heerlijk, ’s ochtends vroeg als Amsterdam nog slaapt door het centrum rennen. Gelukkig zijn er heel leuke podcasts tegenwoordig, veelal over wielrennen (‘Live Slow, Ride Fast’ van Laurens ten Dam, of ‘De Rode Lantaarn’, ‘Team Jumbo Visma’, Ajax podcast of die sportpodcasts op Radio 2).

Verder loop ik graag in de duinen en loop de laatste tijd meer trailwedstrijden dan wedstrijden op de weg. Het gaat tegenwoordig meer om de beleving dan om de snelheid. ‘t Zal de leeftijd zijn.

Tot nu toe 15 marathons gelopen waarvan New York de eerste, Boston de oudste, Zeeland de zwaarste, Berlijn de gezelligste, Terschelling mijn snelste en de mooiste van Nederland,  Rotterdam de gesponsordste, Cape Wrath de apartste en Amsterdam de ‘thuiste’.

Maar geen enkele is vergelijkbaar met een Roparun. Voor beide disciplines moet je beschikken over de lange adem, maar de aanslag die de shifts van 4 ½ uur op, 4 ½ uur af en dat 5 a 6 keer op je lichaam hebben, het korte slapen op de meest vreemde plekken, het in en uit de bus klimmen, (niet alleen om te rennen, maar ook om andere lopers er in en uit te laten, al met al zo’n 300 keer schat ik), alles bij elkaar breekt je op een gegeven moment op en maakt dat je op Pinkstermaandag als een labiel klein jongetje loopt te huilen op de Coolsingel of waar de finish dit jaar mag plaatsvinden. Huilen van emotie ook, de gedachte aan je vader, je schoonmoeder, je zuster, je loopmaat, je schoonzuster die je de laatste jaren hebt verloren aan die verschrikkelijke ziekte die kanker heet en huilen van blijdschap als je je naasten weer ziet en huilen van verdriet omdat het Ropa-avontuur weer voorbij is en je de Roparunfamilie weer een aantal maanden moet missen.

Ik heb al eens gezegd dat er geen betere teambuildingscursus bestaat dan het als team volbrengen van een Roparun. De beleving is zo intens. Er wordt gezegd dat de Roparun een avontuur is voor het leven: het resterende leven van terminaal zieke kankerpatienten zo aangenaam mogelijk laten verlopen en als teamlid waarschijnlijk voor het leven verslaafd aan de Roparun, al dan niet als deelnemer.

Team 126 stelt zich voor: Jan-Willem

Wie ben je?
Ik ben Jan-Willem Pauptit, getrouwd met Diana (één van de masseurs van ons team) en vader van twee kinderen Lars en Stan. Daarnaast heb ik nog  twee bonus-kinderen (die van Diana) Wendy en Lesley. Ik ben 54 jaar en een geboren en getogen Hagenees.

Wat is je rol in het team?
Ik ga mee als fietser.

Hoe vaak heb je meegedaan?
Dit wordt mijn 6e editie geloof ik. Mijn allereerste Roparun was nog naar Parijs toe, als loper. Dat voelt als’… in een vorig leven…’. Heb hem drie keer gelopen, 1 editie half lopen, half fietsen en de laatste keer (2008) alleen maar gefietst. Daarna heeft de Roparun op een relatief lag pitje gestaan. Maar sinds de ‘herintreding’ van Diana vorig jaar, is het toch weer gaan kriebelen.

Wat moeten we verder van je weten?
Na jarenlang werkzaam geweest te zijn bij verschillende banken (waaronder ABN AMRO wat mijn betrokkenheid bij dit team verklaart), heb ik nu het plan opgevat om als docent economie aan de slag te gaan. Aangezien ik nu nog geen baan gevonden heb, heb ik alle tijd om mijn lang gekoesterde wens om te leren drummen in vervulling te laten gaan. Daarnaast houd ik erg van (hard) rockmuziek en heb een seizoenskaart voor ADO Den Haag.

Routeverkenning(en)

Er komen een paar drukke weekendjes aan voor een aantal van ons. Komend weekend gaat Emo met drie Hansen de eerste routeverkenning doen, bedoeld voor buschauffeurs en navigatoren. We vertrekken vrijdagmiddag om 13.00 uur vanaf de carpoolplaats in  Meerkerk, kijken of een alternatieve route over Hannover minder files oplevert op vrijdagmiddag en zijn begin van de avond in de jeugdherberg in Lüneburg, waar we straks ook met z’n allen overnachten van vrijdag op zaterdag voor de run. Even het sanitair testen. Zaterdagmorgen even zien hoe het plaatselijke winkelaanbod is zodat Niels en Imerle op zaterdagmorgen voor de start de laatste verse inkopen kunnen doen. Tijdens deze verkenning test Hans 2 de route-app van OsmAnd uit, wat een alternatief kan worden voor de Garmin-navigatie op de fiets.

Vervolgens gaan we naar het startterrein en gaan we de route verkennen vanuit het autoperspectief, dus inclusief omleidingen in Bremen en andere plaatsen waar ge-runbikerund moet worden. We kijken of we de stopplaatsen van vorig jaar nog kunnen gebruiken, voor 1 of 2 moeten we sowieso een alternatief gaan zoeken. Zaterdagavond eindigen we bij Karin Vreeswijk in Ter Apel waar we overnachten in de praktijkruimte. Zondagmorgen na het ontbijt pikken we de route weer op en verwachten eind van de middag weer in Meerkerk te zijn.

Da’s één!

Twee weken daarna, 30 en 31 maart, doen we het nog eens dunnetjes over, maar nu de fietsroute. Dit gaan we doen met Emo, Hans 1 en 2, Willeke, Anneke, Ed en Jan Willem. 7 personen in twee auto’s. We verzamelen zaterdag 30 maart tussen 7.30 en 8.00 uur op de carpoolplaats in Meerkerk langs de A27, en na een koffiestop in Bad Bentheim rijden we door naar het startterrein in Hamburg.

De verwachte busindeling wordt aangehouden, dus Hans 1 rijd met Jan Willem en Ed, wagen 2 wordt bemenst door Hans 2, Emo, Anneke en Willeke. We verkennen ongeveer 160 km, dan wordt het tijd om onze overnachtingsplek op te zoeken. Zondagmorgen pakken we de route weer op waar we gebleven zijn en gaan door tot Meerkerk, naar verwachting is het dan begin van de zondagavond.

Met twee weekenden gedegen voorbereiding mag de route ons straks niet meer verrassen, we zien ook welke stukken we in het donker moeten afleggen.

Dat komt goed uit, want de testloop van 13 en 14 april doen we ook in het donker, hoe leuk is dat! Meer hierover over een week of twee, dat werken we als kernteam uit in het tussenliggende weekend.

We zullen volgende week verslag doen van ons eerste avontuur.