Foto Julia Sprong
Dit jaar ga ik de uitdaging aan als fietser tijdens de Roparun met Team 126! Via mijn werk bij Coca‑Cola ben ik in aanraking gekomen met de Roparun. Mijn collega Sander vertelde er zó enthousiast over dat het bij mij begon te kriebelen. En ja hoor… voor ik het wist was de keuze gemaakt en stap ik dit jaar zelf op de fiets.
Wat het extra leuk maakt, is dat we met meerdere collega’s deelnemen. Samen trainen, elkaar scherp houden en straks ook samen deze bijzondere tocht beleven.
De afgelopen maanden heb ik me voorbereid op de uitdaging. Niet alleen op de fiets, maar ook met het ophalen van donaties. Want uiteindelijk draait de Roparun om iets veel groters: bijdragen aan palliatieve zorg voor mensen met kanker.
Dat doel is voor mij persoonlijk. Vorig jaar heb ik van dichtbij de laatste fase van kanker meegemaakt en afscheid moeten nemen van mijn lieve oom Pieter. Mijn deelname draag ik aan hem op. Juist daarom voelt elke kilometer die ik fiets extra betekenisvol.
Met elke trap draag ik bij aan de missie van Stichting Roparun:
“Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.”
Tegelijkertijd kijk ik enorm uit naar alles wat deze Roparun gaat brengen. De teamspirit, het samen afzien, het lachen onderweg en het gevoel dat je dit écht met elkaar doet.
Ik ben trots dat ik onderdeel mag zijn van Team 126 en kan niet wachten om aan de start te staan.