Team 126 stelt zich voor: Carl

Wie ben je?
Carl, 42 lentes jong. Maartjes echtgenoot en betamelijk huisvader. Werkzaam als “erkenninghouder”.

Wat is je rol in het team?
Mij is gevraagd of ik wil bijspringen als chauffeur materialenbus. Team 126 werkt keihard en heeft al het breedste respect verworven. Een nobel doel ondersteunen doe ik dan ook graag.

Hoe vaak heb je al meegedaan?
Exact nul keer, 2020 is mijn debuutjaar.

Wat moeten we verder van je weten?
Wisten jullie al dat..
…Maartje en ik elkaar in het leger zijn tegengekomen? (2001)
…zij toen al medailles met hardlopen verdiende, terwijl dat voor de opleiding helemaal niet hoefde?
…zij langer in dienst heeft gezeten, maar ik de veteraan ben? We raken er tot op de dag van vandaag niet over uitgesproken…
…uit een rol als ‘man achter de schermen’ ik de meeste voldoening haal? Daarbij is mijn insteek: hoe vanzelfsprekender de randvoorwaarden, des te geslaagder de missie.
…ik mij verder laat omschrijven als Queen-fan, virtuoos gitarist en Herman Finkers-fan? Om met diens wijze woorden af te sluiten: “Ik werd ingeschreven als gymnasiast. Dat was’t.”

Verkenning nieuwe route Bremen

Vorig weekend zijn de Hansen en Emo de Duitsland-route wezen verkennen. De start is dit jaar verplaatst van Hamburg naar Bremen. Eigenlijk is het startterrein in Oldenburg, een plaats 50 km ten westen van Bremen, maar dat klinkt natuurlijk niet zo herkenbaar. Bremen dus.

De route is hierdoor niet korter geworden, want door een lus door Groningen en een stukje Friesland is het nog steeds zo’n 560 kilometer. Niet korter, wel voor een groot deel anders. Dat betekent een goede voorbereiding om het onze lopers en fietsers straks zo makkelijk mogelijk te maken.
Waar gaan we kamp maken, zijn er punten op de route waar je lastig lopers kunt wisselen, inschatten of we op de run-bike-run-stukken op tijd met de bus bij het eind kunnen zijn. En vooral ook de route een keer gezien hebben. Als je er straks in het donker rijdt is het fijn als je net dat lastige punt herkent en dán niet fout gaat…

Een groot voordeel van de nieuwe startlocatie is dat deze in een rechte lijn een stuk dichterbij is. Dus op de heenweg scheelt dat straks een heleboel reistijd en file. Onze Jeugdherberg ligt ook nog eens een stukje dichterbij, dus zonder tegenslag zou dat in 3 uur te rijden moeten zijn. Da’s wel wat anders dan de 8 uur + die we er afgelopen jaren over deden. Komen we straks superfris aan de start, hoe gaaf is dat.

Voor de verkenning scheelt dit ook nogal, dus we konden rustig om 08:30 uit Meerkerk vertrekken. De heenreis ging erg soepel, er zijn op deze route zelfs bijna geen wegwerkzaamheden. Alleen nog even op zoek naar een mooi plekje voor de traditionele pauze. Waar we nu stopten voor een kaffee mit flamkuchen was een soort aula van een crematorium omringd door keukenverkopers. En de kaffee war nicht zo zaufen. Daar moeten we nog even aan werken.

Het startterrein in Oldenburg ligt pal naast een evenementenhal en nodigt niet uit om daar heel lang te blijven hangen. Met een beetje aankleding is het straks vast leuk, nu zijn we snel op weg gegaan. De eerste twee wissels doen we, net als afgelopen jaren, al na 20 kilometer. Zo komen beide teams er al lekker snel in en het maakt de verdeling van de etappes wat makkelijker. De wisselplekken die we vooraf hadden uitgezocht bleken prima, dus snel door naar Nederland. Hûh, nu al? Yep, de eerste avond komen we al bij Bourtange ons land in.

Daar bleek de geplande wisselplek niet te kunnen, dus dat was even zoeken. We hebben daar een beetje rondgereden en opties genoteerd. Maandag heeft Emo meteen gebeld en we zijn van harte welkom om op de oprit van een bouwbedrijf te gaan staan. Pal aan de route en ook weer mooi gelukt. Dit was eigenlijk de grootste uitdaging qua kampplaatsen, de overige nieuwe plekken zijn prima geschikt. Bedrijventerreinen zijn niet gezellig, maar er is ruimte en de mogelijkheid om ons aggregaat te gebruiken zonder overlast te veroorzaken.

Na een intensieve dag waren we mooi op tijd bij een B&B in Appelscha. Daar kregen we de beschikking over een volledig buitenhuis bij twee hele vriendelijke mensen. Van oorsprong uit de regio Den Haag afkomstig, dus Hans de B. voelde zich toch nog een beetje thuis in dat verre Friesland. Na een goede nacht en uitgebreid ontbijt verder met de route.

Helaas komen we niet meer door Ter Apel. Ons baken in de Roparunduisternis, het doel waar we de eerste helft zo naartoe leven. Maar vreest niet, daar hebben we wat op gevonden. We hebben een constructie bedacht waarbij beide teams op een zo slim mogelijke manier toch naar Karin in Ter Apel kunnen. Kost ons iets reistijd, maar daar staat tegenover dat we geen kamp hoeven maken en beter uitrusten dan op een veldbed langs de kant van de weg. En belangrijker nog, we zijn weer welkom. Kijk er nu al naar uit.

Vanaf Sleen sluit de nieuwe route weer aan op de oude route en dan komen meteen de herinneringen weer boven. ‘Hier reden we vorig jaar fout’, ‘dit is een lastig stuk’, ‘dit was een oude kampplaats’ etc. De route was hiervandaan niet bijzonder meer om te verkennen, wel nuttig. Alles ligt er nog, de kampplaatsen zijn er nog en we zijn nog steeds welkom. Gelukkig hier geen spannende aanpassingen op de route, dus we konden vrij vlot door naar Meerkerk.

Al met al een heel nuttig eerste Roparunweekend. We hebben natuurlijk een heel ervaren buscrew, die maken zich niet zo snel meer ergens druk over. Maar toch heel goed dat we alles nu gezien hebben.

Wij hebben er vertrouwen en vooral veel zin in.

Team 126 stelt zich voor: Natasja

Natasja van der VeldenMijn naam is Natasja van der Velden en ik ben momenteel nog 49 jaar oud, maar als ik deelneem aan de Roparun 2020 heb ik inmiddels Sarah gezien en ben dan gewoon een vijftiger!
Ik ben getrouwd en we hebben samen 4 prachtige kinderen. Ik verzorg momenteel de boekhouding van ons eigen bedrijf. Wij exporteren o.a. bloemenbollen de hele wereld over.

De kinderen zijn inmiddels al wat groter en dat geeft ons even weer iets meer ruimte om ons ‘eigen leventje’, in hoeverre je het over een eigen leventje kunt hebben, op te pakken.
Zo ook de mogelijkheid om bij te kunnen dragen aan een ontzettend goed doel. Dit goede doel creëert voor mij persoonlijk een win win situatie….. Een sportieve prestatie leveren en daarmee mij een enorme uitdaging verschaffen aan de ene kant en aan de andere kant met de donaties dat het team binnenhaalt, heel veel andere mensen blij maken die het oh zo nodig hebben!

Spannend wordt het nog wel, want het is nog niet helemaal zeker of ik ook daadwerkelijk actief ga hardlopen…… Ik sta immers op de reservelijst. Gelukkig heb ik in 2018 de Roparun al een keer mogen meemaken als loper. Dat was zo’n geweldige ervaring dat het wel naar meer smaakte. Dat ik nu benaderd ben voor reserveloper vind ik dan ook een hele eer. Natuurlijk hoop ik dat alle 8 lopers straks fit en fruitig aan de start verschijnen en ik puur mee ga voor “onvoorziene omstandigheden”, maar stiekem hoop ik natuurijk ook een beetje dat ik misschien toch ook ‘actief’ mag meedoen. Maar de tijd zal het leren… Uiteraard zal ik als ‘manusje van alles’ ook actief bezig zijn om het de lopers tijdens de run zo comfortabel mogelijk te maken.

Momenteel loop ik drie keer in de week 10 km. hard. Mijn basisconditie is goed….. Vorig weekend heb ik de halve marathon in Egmond aan Zee gelopen. Pittige beproeving, maar het is ook niet voor niets één van de zwaarste runs van Nederland. Met andere woorden…. ik ben lekker bezig…….. ik ga ervoor….. en heb er zin in!

Wie weet kom ik je nog wel langs de lijn of in Rotterdam tegen!
groetjes Natasja van der Velden

Cees van Deventer overleden

Cees van DeventerVandaag is het bericht binnengekomen van het overlijden vanmorgen van onze oud-teamlid Cees van Deventer.

Cees was een graag geziene gast in ons team en heeft tot en met 2009 diverse keren als loper deelgenomen aan de Roparun. Ook daarna bleef hij betrokken en kwam hij ons steevast, tot afgelopen jaar, bij vertrek nog even gedag zeggen en uitzwaaien. Een aantal jaar geleden werd bij Cees prostaatkanker vastgesteld waarvoor hij langdurig is behandeld. Met een positieve instelling heeft hij zo lang mogelijk geprobeerd normaal te functioneren en het beste uit het leven te halen. De laatste weken van zijn leven heeft hij in een hospice doorgebracht. Cees werd 55 jaar. De uitvaart zal in besloten kring plaatsvinden.

10 minuten voor zijn overlijden stuurde hij nog de volgende app naar Emo:

Aftellen is begonnen. Nog een paar tellen en dan ben ik er niet meer. 10 – 9 – 8 – 7 – … 11.00u

#### 10 januari 2020 ####

Dat komt nu naast mijn geboortedatum te staan. Hoe gek is dat.

Ik weet niet hoe snel ik ben veranderd in een computervirus maar kan zijn dat alvast de lichten bij jullie uitvallen vanavond. De wc-rol naar voren hangt. De chips spontaan weg is. De slagroombus leeg op de grond ligt. Allemaal ik. Haha.
Terug-appen kan, als je behoefte hebt … doe dat dan lekker. Op m’n wolk, als ik word toegelaten, zal ik jullie apps lezen. Hierom huilen maar ook vooral … om moeten lachen. Maar na al dat gejank nu weer snel de dagelijkse dingen oppakken. Denk af en toe aan mij en leef!

Zal Petrus nog wel moeten overtuigen mij door te laten. Ben benieuwd hoe het daar is.

Zal jullie erg missen.
Groet. Cees van Deventer

Over Cees gaan de mooiste anekdotes in het team. Als je 10 jaar na je deelname nog regelmatig over de tong gaat bij de oude garde, dan heb je impact gemaakt. Cees was een teamspeler, een bikkelaar, een sportman die er alles aan deed om klaar te zijn voor de runs waaraan hij meedeed, daarnaast zette zich volop in om geld op te halen voor het goede doel. We wensen zijn familie heel veel sterkte!

Namens het kernteam,
Hans

Team 126 stelt zich voor: Eugène

Ik ben Eugene Rozing, 49 jaar en getrouwd met Marianne. In ons samengesteld gezin hebben we 5 kinderen in de leeftijd van 15 t/m 21 jaar. Volle bak dus!

Het is elke dag weer een verassing en avontuur hoe deze pubers zich een weg banen door onze maatschappij. Er gebeurt altijd wel iets, geweldig.

Samen met mijn nicht Lian heb ik een woonwinkel, Rozing Wonen & Dromen in Heiloo.

Wij hebben een prachtig vak. Want het is te gek om mensen te helpen die op zoeken zijn naar een nieuwe aankleding voor hun huis en ze vervolgens zo tevreden ziet als je dit samen met je collega’s kan realiseren.

In mijn vrije tijd mag ik graag hardlopen voor de ontspanning, maar ook voor de drive. Heerlijk om zondagochtend door de duinen en langs het strand je hoofd weer even leeg te maken en jezelf weer op te laden.

Naast het hardlopen speel ik 1 keer in de week een potje zaalvoetbal met m’n leeftijdsgenoten. Naast het voetbal is de nazit hierbij erg belangrijk en nuttig. Tevens ben ik coach van m’n zoon bij zijn zaalvoetbalteam. Ik vind het fantastisch om te zien hoe deze fanatieke binken wekelijks de strijd aangaan in de competitie.

In Team 126 ben ik loper en vind ik het geweldig dat ik mee mag doen met de Roparun.

Naast de sportieve prestatie is het doel waar we het voor doen natuurlijk heel belangrijk. Samen met je team een prestatie neerzetten om deze slopende ziekte de wereld uit te helpen. Als je daar je steentje aan bij kan dragen is dat natuurlijk fantastisch.

IK HEB ER ZIN IN!