Foto: Sander Wels
Dit jaar sta ik alweer voor de vierde keer aan de start van de Roparun als loper. Ooit begonnen toen ik nog bij Tanis werkte, ik dacht toen nog dat het een eenmalige, iets te ambitieuze actie was. Inmiddels weet ik beter: je komt er gewoon niet meer onderuit.
Vorig jaar werd het avontuur nóg mooier (en eerlijk is eerlijk: ook iets gezelliger) doordat mijn broer zich liet overhalen om mee te doen. Samen in bus 1 zitten was top. Het blijkt dat tijdens zo’n Roparun ook de familiebanden flink worden getest. Vooral na een paar slapeloze nachten en iets te veel “goede adviezen”.
Inmiddels werk ik bij Coca-Cola, en het lijkt erop dat het Roparun-virus zich ook daar langzaam verspreidt. Dit jaar gaan er meerdere collega’s mee, en ik ben benieuwd of ze er na afloop nog net zo enthousiast in staan. Of dat ze zich afvragen waar ze in hemelsnaam aan begonnen zijn, het zal die laatste wel worden...
Met ons team gaan we natuurlijk weer alles geven. Hardlopen, weinig slapen en veel lachen in de bus! Vooral dat laatste gaat ons altijd prima af. Dit allemaal voor een prachtig doel, en dat maakt het meer dan de moeite waard.
Groeten, Sander