Team 126 stelt zich voor: Maartje

Wie ben je?
Mijn naam is Maartje Spoelstra-Rolsma, moeder van Zoë (10 jaar) en Dyon (8 jaar), vrouw van Carl, techneut en sporter in hart en nieren.

Wat is je rol in het team?
Ik ben loper.

Hoe vaak heb je meegedaan?
In 2019 doe ik voor het eerst mee. Best spannend!

Zoals de eerste keer om sponsoring vragen bij familie, vrienden, collega’s en kennissen. Maar ook de eerste kennismaking met het team, de trainingsloop en zeker ook de Roparun zelf.

Wat moeten we verder van je weten?
Mijn rood-aangelopen hoofd op de foto is de trotse blik na de Kustmarathon in oktober 2018. Wat een parcours! Wat heb ik afgezien. Wat was ik blij met de finishlijn. En direct daarna plande ik alweer de volgende fysieke uitdaging.

Door een toevallige samenloop van omstandigheden ben ik in Team 126 terecht gekomen, wat ik als een warm bad heb ervaren. Ik heb veel zin in de trainingsloop en de Roparun zelf. Wat gaat er precies gebeuren? Hoe stuk ga ik zitten? En hoever kan de fysieke grens opgerekt worden? Word ook ik besmet door het Roparun-virus? Ik ben er benieuwd naar en heb er zin in!

Ik sport met regelmaat; ik speel volleybal, doe aan bootcamp (samen met mijn dochter) en loop natuurlijk hard. Het liefste loop ik mijn vaste lusjes op de automatische piloot en ook loop ik graag trails. Wegwedstrijden loop ik bijna niet meer. Hardlopen is voor mij iets bijzonders. Fysiek vind ik het leuk en mentaal vind ik het heerlijk! Het liefst loop ik zonder muziek en luister ik naar mijn omgeving. Voorbijrijdende auto’s, vogels die fluiten, mijn eigen voetstappen, hoor ik allemaal maar mijn gedachten dwalen af en komen tot rust, hebben creatieve uitspattingen en soms is er niets. Jaren geleden vond ik 10 km al heel ver, inmiddels doe ik voor minder dan 10km mijn schoenen haast niet meer aan.
Ook mijn kinderen sporten graag. Zoë speelt volleybal, doet mee met bootcamp en volgt nu een hardlooptraining. Dyon zit op judo, inclusief lokale wedstrijdjes. Soms sport ik tijdens de sportactiviteiten van de kinderen maar ik ben ook trotse ouder/scheidsrechter/coach/chauffeur.

Naast de zorg voor de kinderen en mijn sportactiviteiten werk ik als Project Engineer bij Atlas Copco. Ehhh ik bedoel natuurlijk: naast de zorg voor de kinderen werk ik als Project Engineer bij Atlas Copco en sport ik regelmatig.

Sportieve, vrolijke groeten,
Maartje Spoelstra

Team 126 stelt zich voor: Rob

Rob KocksWie ben je?
Ik ben Rob Kocks, hoop net voor Pinksteren 60 jaar te worden. Ik ben getrouwd met Wilma en wij hebben 2 lieve dochters (Elise – 34 jaar, en Lisanne – 31 jaar). Daarnaast hebben we twee prachtige kleinkinderen (Alysia – 5 jaar en Jesse – 3 jaar) waar we volop van genieten.

Ik ben bijna 40  jaar bij ABN AMRO en haar rechtsvoorgangers werkzaam geweest. Jammer genoeg ben ik vorig jaar bij een reorganisatie ‘eruit gevallen’ en ben sinds die tijd thuis. Aan de ene kant natuurlijk heel vervelend, aan de andere kant geeft dit ook weer ruimte en kansen voor nieuwe activiteiten. Wij reizen graag met onze camper en daar hebben we nu natuurlijk meer gelegenheid voor.

Wat is je rol in het team?
Ik ben dit keer reserveloper/ondersteuner in het team. Ben een ervaren marathonloper. Ik heb inmiddels 18 marathons uitgelopen, waarvan 14x Rotterdam, NewYork, Amsterdam, Jungfrau-marathon en de Slachte-marathon in Friesland.  Ik hoop 7 april voor de 15e keer Rotterdam uit te lopen. Als zgn. Super Marathon Master betekent dit dat ik in Rotterdam dan officieel gehuldigd zal worden. Ben benieuwd.

Hoe vaak heb je meegedaan?
Ik heb inmiddels 5 x eerder als loper meegedaan. In de jaren 2009 t/m 2012 vanaf Parijs en in 2015 vanaf Hamburg. De jaren dat ik niet meedeed bleef ik toch erg nauw betrokken bij het wel en wee van het team. In de Pinksterweekenden volgde ik het team op de voet en fietste meestal een flink eind van het laatste stuk mee om te steunen. Toen ik gevraagd werd om nog een keer mee te gaan als reserveloper hoefde ik niet te lang na te denken. Als reserveloper moet je net als alle lopers er klaar voor zijn om mee te lopen. Als één van de andere lopers niet verder kan moet ik direct in kunnen vallen. Dit kan al in de eerste etappe gebeuren, maar het kan ook zo zijn dat ik helemaal niet in actie hoef te komen.

Bijkomende persoonlijke motivatie is dat ik graag iets wil doen om mensen met kanker te helpen. In mijn directe omgeving heb ik de enorme impact van die ziekte op de patiënten en hun directe omgeving kunnen zien. Ik heb ook van dichtbij gezien dat met de opbrengsten van de Roparun echt prachtige dingen worden gedaan die het leven van kankerpatiënten draaglijker maken.

Daarnaast is het natuurlijk gewoon een prachtig avontuur en heb ik ervaren dat er geen betere teambuilding bestaat. Er ontstaan echte vriendschappen uit en dat is natuurlijk fantastisch. Het 2019 team ziet er qua samenstelling flink anders uit dan in de voorgaande jaren. Leuk dat we vanuit Hamburg op de route door mijn woonplaats Ridderkerk komen. Ik heb er echt zin in.

Rotterdam, here we come!

Team 126 stelt zich voor: Anneleen

Foto Anneleen Schoen

Anneleen Schoen

Wie ben je?
Ik ben Anneleen Schoen, woon in Amsterdam en werk als development engineer bij ABN AMRO.

Wat is je rol in het team?
Ik ben een van de acht renners, dus mijn rol is om heel vaak een kilometer hard te gaan lopen. Ben erg benieuwd hoe zwaar het zal worden, vooral in combinatie met het slaapgebrek. Maar aangezien de meeste mensen van Team 126 vaker dan één keer mee hebben gedaan, zal de overall ervaring vast positief en verslavend zijn :).

Hoe vaak heb je meegedaan?
Dit wordt mijn eerste keer. Ik leerde Anneke kennen tijdens een TCS marathon event en toen had ze het over de Roparun. Mijn lat ligt altijd hoog en ik ben snel geneigd om ‘ja’ te zeggen op bizarre ideeën, dus vandaar dat ik nu mee ga doen.

Wat moeten we verder van je weten?
Het zal niet als een verrassing komen dat ik verslaafd ben aan sporten. Als kind was dat wedstrijdzwemmen en waterpolo, tegenwoordig is dat (kick)boksen en triatlon. En komende weken zullen dus voornamelijk in het teken staan van hardlopen. Heb er zin in!

Team 126 stelt zich voor: Emo

Hallo, mijn naam is Emo van Dijk, 54 jaar. Dit jaar 35 jaar getrouwd met Bea en trotse vader van drie kinderen en opa van zes kleinkinderen.

Binnen het team degene met de langste historie. 2019 wordt dan ook alweer mijn 19e deelname, en ik hoop zeker de twintigste ook nog mee te gaan maken. Gaat het dan nooit vervelen is de vraag die ik vaak te horen krijg en het antwoord is simpel, Nee!

Het is en blijft een machtig mooi evenement waarbij het elk jaar weer een leuke uitdaging is om er met elkaar een drietal leuke gezellige maar zeker ook vermoeiende dagen van te maken. Dat vergt uiteraard veel voorbereiding als teamcaptain, mijn rol(letje) binnen ons team, maar waarbij we ook de taken in een enthousiast kernteam hebben verdeeld en ook daarmee kunnen terugvallen op een enorme grote dosis aan Roparun-ervaring.

Wat is er mooier dan dit heerlijke gevoel te delen met ‘vrienden voor het leven’  en zo’n fantastisch gevoel ook door te geven aan nieuwe teamleden, die er elk jaar weer zijn. En dat dit een heerlijk gevoel is blijkt wel omdat teamleden soms ook al jarenlang meegaan of na een korte of lange sabbatical staan te trappelen om weer mee te gaan. Er is geen betere manier om te werken aan teambuilding dan dit evenement wat ook gekoppeld is aan een zinvol en nog steeds noodzakelijk goed doel, wat de stichting Roparun al jaren is, en elk jaar weer aantoont.

Dus ik heb er weer enorm veel zin in om met de pinksterdagen weer een paar dagen niet thuis te zijn. En het thuisfront is daar inmiddels aan gewend hoor, vrouw, kinderen en kleinkinderen weten niet beter dat ik er rond deze dagen niet ben.

Sponsorbijdragen, groot of klein, zijn en blijven welkom. Wij kunnen, mede door de al jarenlange financiële ondersteuning door onze trouwe hoofdsponsor ABN AMRO, maar ook door een eigen verplichte bijdrage voor de teamleden, elke ontvangen euro overmaken naar de stichting Roparun. En dat is de laatste jaren altijd ruim boven de 20.000 euro geweest. Een uitdaging die we ook dit jaar weer aan willen gaan.

Team 126 stelt zich voor: Robin

Robin SmitWie ben je?
Mijn naam is Robin Smit. Ik ben 52 jaar en woon in Hoofddorp. Ik ben getrouwd met Brenda en heb 2 zoons, Kian (16) en Djem (14). Ik werk bij ABN AMRO als gesprekscoach bij Debiteurenbeheer.

Wat is je rol in het team?
Ik ben één van de acht lopers. Een mooie uitdaging om 6 etappes te volbrengen, in weer en wind, overdag en ‘s nachts. In de verlaten polder of op het bruisende stadsplein vol enthousiastelingen.

Naast het lopen gebruik ik Roparun om mijn zangkwaliteiten aan te scherpen. Tot groot genoegen van mijn teamgenoten, haha. Alle bekende en onbekende hits, commercials en après-ski nummers komen voorbij.
Ik heb er zin in!

Hoe vaak heb je meegedaan?
Ik neem voor de 5e keer deel. De eerste keer als reserveloper, daarna als loper van dit mooie team. Ik beschouw het nog altijd als een eer om deel van dit team uit te mogen maken. Het blijft elke keer weer een groot avontuur.
En hoe mooi is het om sport te kunnen combineren met maatschappelijke betrokkenheid. Daar wil ik graag mijn bijdrage aan leveren!

Wat moeten we verder van je weten?
Roparun heeft impact. Op sportief vlak heeft het mij aangezet om (eindelijk) een hele marathon te gaan lopen. Afgelopen oktober heb ik mijn 1e marathon gelopen in Amsterdam. Wat een fantastische ervaring. Het zal zeker niet mijn laatste zijn.

Door Roparun ben ik in contact gekomen met Hospice Haarlem. Voor mij een nieuwe wereld. Ik ben geraakt door de passie en gedrevenheid van alle vrijwilligers, om het de gasten (patiënten)  naar het zin te maken.
Bijzonder om te ervaren hoe de gasten het tempo binnen het huis bepalen. Ik heb zelf een dagdeel met de vrijwilligers meegewerkt. Een bijzondere ervaring.
Het geeft mij alle motivatie om mij in te zetten voor Roparun in het algemeen en Hospice Haarlem in het bijzonder. En als je steenkapot in Rotterdam aankomt, na 48 uur non stop doorzetten, dan weet je weer waar je het voor doet.