€3.402.466,53, dat is het bedrag dat alle teams samen hebben opgehaald in 2022! Zie ook het officiele bericht van de Stichting Roparun.

Het was warm en het was koud, het was droog en het was (erg) nat. Maar we hebben een geweldig weekend beleefd met zijn allen. En als je dan zo’n eindresultaat ziet, krijg je het vanzelf weer warm. Want dit is waar we het voor doen, zoveel mogelijk geld ophalen voor de ondersteuning van mensen met kanker.

Wij zijn trots op alle teams, maar stiekem natuurlijk het meest op ons zelf dat het toch weer gelukt is dit jaar. En trots dat wij ruim €15.500 hebben kunnen bijdragen aan dit mooie resultaat. Met dank aan iedereen die ons gesteund heeft, iedereen die gedoneerd heeft en natuurlijk dank aan onze sponsoren. Zij maken het mogelijk dat we iedere euro die we ophalen kunnen doneren aan de Stichting Roparun.

Hoe langer je wacht, hoe meer houvast je hebt voor de chronologisch juiste volgorde van gebeurtenissen. Dank daarvoor.
Hierbij mijn epistel vanuit het perspectief van busje 4.

Mijn tweede Roparun begon zoals voor de meesten, na alle individuele voorbereidingen, onder tropische omstandigheden aan de TANIS headquarters in Oosterhout. Niet veel later ging Eugene zijn busje kapot en was iedereen moe en bedroefd. En heel nat.

Ziezo, nu de olifant in de kamer is benoemd hecht ik er waarde aan om wat highlights te benoemen;

Dat Hollandse weer deed wederom wat het nodig vond en ik heb van horen zeggen dat de noordelijke route dit jaar het gouden lootje was. Tot de omslag van zondagmiddag was het zeer aangenaam en verliep eigenlijk alles op rolletjes.

Niet alleen logistiek gezien; je ziet op de rustpunten heel goed aan de fietsers en lopers of er ‘slechts’ sprake is van enige vermoeidheid maar een hoge mate van motivatie en beleving, of dat iedereen in overlevingsmodus staat en “genieten van het hier en nu” ver te zoeken is. Dat blijkt helaas recht evenredig van de weersomstandigheden af te hangen.

Highlights, Carl, chronologische highlights graag…

• Hotel am Kring; het was Deutsche Gründlichkeit, van diner tot ontbijt
• Bedevaartsoord Ter Apel; werkelijk geen idee waar het NOS dagelijks over loopt te klagen inzake Ter Apel. Karins gastvrijheid is evenzeer hartverwarmend als nederig makend. Vraagje aan het kernteam, gaat er een bedankje retour in de vorm van een bloemetje of een groot bot voor Idéfix? Daarnaast hoop ik voor onze WimLex dat hij nog de eer mag meemaken haar persoonlijk een lintje op te spelden… hoe past er toch zo’n groot hart in zo’n lief vrouwtje?
• De Zonsopgang in Emmen; zulke zie je er niet veel (ik zal hem in de groepsapp gooien)
• Mariënberg; dank u voor uw sanitaire voorzieningen!
• Enter; uw viaducten voelden als bunkers. Even inspiratieloos als beschermend
• Kesteren; u bracht waarlijk het beste in ons team naar boven. Nog nooit stond de tent, met de intussen gebruikelijke weersuitdagingen, in 6 minuten geheel geoutilleerd op. Als ik ergens een moment van teamspirit voelde (ja wacht even, de mooiste moet nog komen natuurlijk) was het hier wel. Peloton 126 stond op de automatische piloot en er werd gestreden voor het gezamenlijk doel; zo veel mogelijk rust, veiligheid en warmte. Alsof na Omaha beach ook meteen maar even de Ardennen en Berlijn werd gedaan, dan was het lekker snel klaar. En opnieuw mocht ik met Hans 3, wéér het natte holst van de nacht vullen met mooie verhalen van vroegâh. Binnenkort staat er een Aldi naast het voetbalveld. (wie deze snapt krijgt een prijsje)
• Canuraweg ter hoogte van hectometerpaal 15,5; dank voor … ehm… ja dank. Denk ik.
• Vrijwillige ANWB/Wegenwacht route Zuid (nota bene); deze 1000-mijl bikkels verdienen een week vakantie
• Carpoolplaats Ochten; dank voor uw MacDonalds. Verander svp iets aan uw openingstijden.
• De Cavalerie; tranen van geluk sprongen in mijn ogen toen u de missie had geborgd en collectief terugkeerde naar het missiegebied op zoek naar achterblijvers. En drie verloren schaapjes terugvond.

En dan tijdsonafhankelijk;

• Douwe; wat smaakten je ballen weer fenomenaal. En je nasi. En je macaroni. Grote dank namens vele maagjes!
• Bus 3; wat zijn jullie fijne stoottroepen. Altijd inzetbaar, effectief, daadkrachtig en verrekte behulpzaam, beyond the call of duty. Dank voor de heerlijke samenwerking
• Reserveloper, navigator, co-piloot; Het was in het begin duidelijk even wennen Rob, het is een hele omslag van loper naar bijrijder. Zitten, bikkelen, wachten, dan even hectiek en weer door. Oh ja, ergens tussendoor ook nog proberen te slapen. Maar je deed het fantastisch en ik heb genoten van de ritten. Ik zat aan het stuur maar de sturing kwam van jou.
• Team Massage; waar jullie de kracht in je vingers vandaan halen om het hele weekend door te kneden vind ik moeilijk te begrijpen. Maar dat jullie daarnaast nog de spirit hebben voor ondersteuning bij extra werkzaamheden? Hulde!
• Kernteam; jullie weten als geen ander dat van elke planning in het beste geval zo’n 60% uitkomt. Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt (zong een wijs duo ooit). In mijn beleving heeft deze editie aangetoond dat onder jullie bezielende leiding team 126 elke tegenslag weet om te buigen in resultaat. Veel succes en plezier met de evaluatie en onthou svp één ding; hoe vanzelfsprekender alles lijkt, hoe beter jullie voorbereiding is geweest.
• Lopers. Strijders. Merci en Chapeau!

Hopelijk is iedereen intussen een beetje bijgekomen, opgewarmd, uitgerust…

Ik kijk uit naar de volgende BBQ, waarop kenbaar wordt gemaakt dat editie 2023 de ArubaRun zal worden.

Cheers,
Carl

 

Hoe langer je wacht, des te meer hebben anderen al geschreven. Ik geef een aanvulling op de stukken proza van Emo en Dennis.

Mijn Roparun 2022
Mijn Roparun begint al op donderdag, na eerst de cateringbus en het aggregaat bij de verhuurders opgehaald te hebben, begint het inkopen van alles wat we onderweg nodig hebben. Mijn boodschappenlijst lag al klaar, dus op naar de Sligro, Lidl en Albert Heijn. Eieren hoefden we niet te kopen, want onze kippen zijn de laatste weken reuze productief geweest, dus vrije uitloop eieren, ik hoop dat je dat hebt kunnen proeven 😉.

Vervolgens alle materialen die hier bij mij in de loods opgeslagen liggen naar voren halen, samen met Ineke de keuken inbouwen, alle kisten controleren, de verlichtingshesjes en hoofdlampjes van nieuwe batterijen voorzien en vervolgens alles inladen. De helft ervan pakken we straks weer over naar bus 4. Vervolgens een stukje persoonlijke voorbereiding zoals we allemaal gedaan hebben.

Vrijdagmorgen nog even de bestelling bij de bakker ophalen en dan richting Oosterhout. Samenkomen bij Tanis, een toespraak, en off we go met de rode bus, elkaar op de eerste 100 meter al kwijtraken, konvooirijden is sowieso al niet mijn sterkste punt, maar dit werd wel een heel individuele rit.

Met de nodige verkeersdrukte uiteindelijk als laatste bus in Ammeloe aangekomen. Lekker weer, goeie sfeer, prima hotel. Na het ontbijt alles overpakken in de juiste bussen en dan tot de conclusie komen dat je de stekker van het oude fietsenrek niet gekoppeld krijgt met de contactdoos op de bus. Ook het koppelstuk mocht niet baten. Dan maar “even” naar Enschede, waar ook de Hornbach en de Decathlon geen oplossing hadden. Gehoopt bij de ANWB een nieuw rek zoals die inmiddels op bus 2 zat te kunnen kopen, maar helaas, die was alleen online verkrijgbaar.

Dan maar richting startterrein, dan kijken we daar wel verder, de tijd begon te dringen. Gelukkig konden de vrienden van de ANWB een noodoplossing maken, waardoor we licht op het fietsenrek hadden. Het rek kon er niet meer af tot aan de finish, maar hé, we konden starten!

Dat startterrein lag zover weg dat Hans 3, Eugene en ik niet bij de start aanwezig konden zijn, balen, maar gelukkig is het gefilmd. Op het moment dat Maartje startte voor ons team, reden we met de bus naar de eerste wisselplek, waar bus 2 klaarstond voor vertrek in Beuningen.

De eerste stint verliep zonder problemen, iedereen had er zin in! Voor mij twee nieuwelingen op de bus, Susanne en Nathalie. Ze genoten er zichtbaar van, ik ben nog geen foto van Susanne tegengekomen waarop ze niet lacht.

Na de overname door bus 2 reden we door naar het kamp in Vasse. Er waren meer teams op het idee gekomen, maar er was plek zat. En het broodje bal liet zich zoals elk jaar weer goed smaken. Voor op schema vertrokken we voor onze tweede stint, 51 km richting Coevorden. Coevorden had goed zijn best gedaan om het de deelnemers naar de zin te maken, goeie sfeer, veel publiek, leuk! Afgelost door bus 2, doorgereden naar Karin in Ter Apel, het was weer werkelijk een warm bad. De bedjes lagen klaar, en het lukte me zowaar om een kleine 2 uur te slapen. Na de wake-up call van Hans 3 even snel gedoucht, want die kans zou ik niet meer krijgen.

En dan de nacht in, op een pikdonker stuk in Ter Apel. Inmiddels lagen we dik een half uur voor op het schema, uitgaande van 11,8 km per uur, want de Stichting had verzuimd dit aan te passen naar 11,6 zoals ik hen gevraagd had. Eindelijk ook eens Sellingen ervaren, is jarenlang het privilege van bus 2 geweest. Leuk, anderhalve kip en een paardenkop die er toch maar wel even staan midden in de nacht. Door de nacht richting Boven Pekela. Als je op een gegeven moment Oude Pekela inrijdt heb je het idee dat je er bijna bent, maar je moet nog door zo’n 25 km lintbebouwing langs het kanaal heen voordat je er eindelijk bent. Bus 2 was op tijd vanuit Ter Apel vertrokken en stond klaar voor een vliegende wissel. Bus 4 was al onderweg naar Emmen en bus 3 stond zoals afgesproken om de hoek bij mijn oud- bankcollega Hilko Kraijema, toevallig ook een oude bekende van Jan-Willem, klein wereldje. Met Hilko had ik afgesproken dat we daar ons verlengsnoer konden inpluggen, zodat we niet om zondagmorgen 5 uur het aggregaat aan hoefden te zetten. Dat verhaal was niet helemaal doorgekomen, maar vooruit, hij woont naast de begraafplaats, dus geen klachten gehad. Leuk verhaal, Jan-Willem, Hilko en ik stonden te praten over hoe zij daar woonden in de middle of nowhere, tegenwoordig weten we dat de aarde rond is, maar anders zou je verwachten om er 100 meter verderop af te flikkeren. Hilko stond vol trots te vertellen dat ze zo lekker centraal wonen daar (?!), want Stadskanaal ligt op 8 km. Maar goed, zij wonen er naar hun zin en daar gaat het maar om.

Door naar Emmen, waar de tent al klaar stond. Zowaar weer even geslapen, het moet niet gekker worden. Voor 10 uur zijn we weer op pad richting Mariënberg, waar bus 2, 3 en 4 genieten van de gastvrijheid van heel lieve en betrokken mensen, met als bonus toegang tot het toilet op de camping! Daar hebben we ook nog even fijn van genoten, waarna we doorreden naar Enter. Intussen zag het weer er steeds dreigender uit en waren de onweersvoorspellingen niet mals. Even overlegd met de onverstaanbare boer waar we op zijn land mochten staan, maar we vonden het toch geen fijn idee om tijdens de bliksem midden in een weiland te gaan staan. Dus een klein stukje terug kamp gemaakt onder het viaduct. Wel gehorig, maar droog. Tukkie in de bus gedaan, en dan op pad voor onze een-na-laatste etappe alweer. De andere bussen bleven in Enter achter, beter dan in de regen in Loenen staan wachten.

De doorkomst door Sleen viel tegen dit jaar, achteraf blijken de organisatiecomités van Sleen en Dalen samengewerkt hebben om van de doorkomsten in Coevorden een succes te maken. Nou, dat is wel gelukt, ook de 2e passage door het stadje was top, mijn persoonlijke kandidaat voor de Roparun stad van 2022.

In Loenen aangekomen konden we na een bordje macaroni door naar onze laatste stopplaats. De boomkwekerij in Lienden had zich teruggetrokken, Hans 2 had vanuit de lucht een paar plekjes gevonden, ik ben daar nog op een avond naartoe gereden, maar de alternatieven bleken dat niet te zijn, helaas zijn boomkwekers erg aan hun nachtrust gehecht. Een plekje was bruikbaar, maar nu te nat. Gelukkig had ik een alternatieve plek aan de rand van Kesteren gevonden, en dat werd hem dus.

Terwijl bus 2 zich door de nacht heenreed , pakten wij de draad weer op voor de laatste etappe naar Meerkerk. Dat liep niet helemaal volgens plan na de melding van Carl dat de materiaalbus niet meer verder wilde. Onze etappe ging gewoon door, tussendoor overleg met Emo en de Hanzen over hoe we dat zouden kunnen oplossen. Het scenario wat uiteindelijk werd gekozen, terugrijden van Meerkerk naar Ochten, kostte achteraf veel teveel tijd, waardoor we in de knel kwamen met lossen in Hoogerheide, door naar Vijfsluizen en aanhaken onderaan de brug. Zodat ik met Dennis en Carl uiteindelijk maar de KFC in gedoken ben. Dit was dus voor mij een run zonder start of finish, voelde niet lekker, of beter, ik had er flink de balen van. Luisterend naar de verhalen over de omstandigheden bij de finish schijn ik niet veel gemist te hebben, maar goed, zo zat ik er op dat moment even niet in.

In de laatste etappe de doorkomsten door Warnsveld en Zutphen. De rit naar Warnsveld is altijd een indrukwekkend lint van 4 km waxinelichtjes, dat was dit keer letterlijk in het water gevallen. Ook onze verwachtingen voor Zutphen waren niet hoog gespannen, maar we waren blij verrast dat er toch heel wat volk op de been was om ons aan te moedigen. Zutphen op 2 wat mij betreft. Sowieso, op veel plaatsen volk langs de kant, ondanks het pokkeweer. We stonden op een gegeven moment te wachten op de loper naast een zijpaadje naast een huis, waar de bewoners telkens als er een team voorbij kwam vanonder de overkapping naar voren kwamen gerend om aan te moedigen, om daarna weer snel te gaan schuilen, maar ze deden het toch maar!

Na de hereniging in Vijfsluizen de laatste spullen overpakken. Een ander team besloot even niet uit te kijken en haalde de hele zijkant van hun bus open aan mijn laadklep. Geen schade voor ons, wel voor de tegenpartij. Die zijn zelf vertrokken, later werd Emo vanuit de organisatie gebeld dat een verkeersregelaar gezien had dat we geen schadeformulier hadden ingevuld met de tegenpartij. Teruggebeld naar de stichting, verhaal uitgelegd, tegenpartij was zelf vertrokken, mijn telefoonnummer doorgegeven voor als het nog een vervolg zou krijgen.

Daarna weer door de zeikregen naar Oosterhout, fijn om nog even samen te komen daar, ook al was het met een klein gezelschap. Arne thuis afgezet en daarna naar huis. En dinsdag nog een groot deel van de dag bezig met het uitsorteren, schoonmaken en opbergen.

En dan zit Roparun 2022 er weer op. Weer een hele, maar onder andere omstandigheden. Als ik zo de reacties lees op de FB pagina van de stichting, zouden veel teams er niet rouwig om zijn om volgend jaar weer vanuit Enschede te vertrekken, dit scenario is goed aangeslagen blijkbaar, jammer dat er zo’n 100 teams minder deelnamen dan normaal, dat heeft ook gevolgen voor de eindopbrengst.

Ondanks de goeie voorbereiding toch weer een paar verbeterpuntjes genoteerd. Jullie ongetwijfeld ook, kom er gerust mee, we willen elk jaar beter voorbereid aan de start komen. Ik denk dat we dit jaar al een mooie stap in die richting hebben gezet, maar beter kan altijd.

Groetjes,
Hans 1

 

Deze run begon voor mij in de metropool genaamd Rijen City, centrum van de lage landen, door de gezonde spanning een krappe 5 uur geslapen in aanloop naar de start. Hier had ik tevens de laatste printjes van de route willen doen om goed voorbereid op weg te gaan. Echter toen bedacht ik “waarom zelf doen, wat je ook door een ander kunt laten doen” en vroeg ik Maartje om de printjes uit te draaien. Zo gezegd, zo gedaan.

Toen met de backpack op het fietsje rustig aan naar Oosterhout waar ik verwelkomd werd door een goed werkend koffieapparaat waar ik dan ook fijn gebruik van maakte.

Gedurende de koffie druppelden de teamleden uit het hele land gestaag binnen (de een via een afwerkplek, de ander werd met een vreemd busje opgehaald van het station, redelijk dubieus allemaal). Busjes werden gehaald, worstenbroodjes gegeten, koffie gedronken, busjes volgeladen, koffie gedronken. De bijeenkomst in Oosterhout werd afgesloten met een houdoe-praatje van Wouter Tanis waarna wij met een groepsfoto vertrokken richting Duitsland.

De route naar Duitsland werd ondersteund door heerlijke opzwepende frenchcore muziek om de hartslag lekker hoog te houden. Een romantisch haardvuur ontbrak helaas, gelukkig was een welwillige volkswagenrijdster bereid om haar klassieke golf op te offeren voor een mooi vuurtje, de file die hieruit volgde namen wij voor lief.

Aangekomen in Duitsland werden sleutels weggegrist en kamers verdeeld. Toegegeven, het duurde mij ook eventjes voor ik het bakbeest van de cateringbus netjes om de lijntjes had geparkeerd. Na de 5e keer schuiven met sleutels (het leek een heuse sleutelparty) eindigde ik wederom met Carl op de kamer (vorig jaar er boven, dit jaar er naast, wij maken ons beide zorgen om volgend jaar).

Het bier smaakte heerlijk, het eten was goed en het werd tijd om een stukje te lopen (want dat doen we dit weekend nog niet genoeg). Gelukkig zag ik onderweg een auto die net zo veel parkeerplekken innam als de cateringtank, maar dit was gewoon een Citroën c1 die zo veel mogelijk parkeerplaatsen innam.

Terug bij het hotel in de loft die mij en Carl bedeeld was hadden wij nog even over het dakterras uitgekeken, het uitzicht was alleen niet helemaal ideaal. Tijd voor bed.

Op weg naar de stad moest “even” langs de Hornbach gereden, je weet wel, zo’n grote bouwmarkt met 8 verschillende ingangen naar de parking. Deze 8 ingangen hebben wij allemaal bekeken en de mooiste werd uitgekozen. Helaas bood de winkel niet wat wij nodig hadden, dan maar geen licht, dat gaat op de fiets ook, dus met de auto ook.

Bij het startterrein even de pannenkoeken opwarmen zou makkelijk moeten zijn, wij hadden immers een zware generator en 2 magnetrons. Hoewel ik in mijn leven genoeg geprogrammeerd had snapte ik van 1 van de magnetrons alleen het deurtje (is wel belangrijk, maar daarmee krijg je de pannenkoeken niet heel warm). Al was 1 magnetron natuurlijk voldoende om iedereen te voorzien van een heerlijke, warme, zoete of hartige plak.

De startloper werd bekendgemaakt en de exodus-126 werd geïnitieerd, lopend en fietsend naar de start en jetz gehts los! Maartje liep weg met de lach op haar gezicht en de fietsers en andere teams ver achter zich, deze start was dusdanig mooi dat dit fragment ook op tv is gekomen. Op de socials werd naast de startfilm natuurlijk ook het interview met JW gedeeld en team 126 kwam mooi naar voren her en der.

De tweede wisselplek was de eerste plek voor onze bus, op deze plek werden de veldbedden neergezet in de schaduw en de zon, prachtige plek om een dutje te doen, zonnen, en of een heerlijke rijstmaaltijd weg te werken, jammer voor iedereen dat Cas zo hard kan snurken. Verder was dit geweldig tot rust komen om weer te starten.

De volgende wissel was bij het bedevaartsoort van Karin, de bedden lagen klaar, koffie en thee was warm, douches paraat en wc-papier 3-laags, ideaal. De matrassen lagen naast elkaar en na de horrorverhalen over het gesnurk van de meesten koos ik ervoor om buiten te liggen, waar mijn 2 grootste wekproblemen 2 innig verliefde vleermuizen waren en iemand die midden in de nacht vroeg hoe hij naar binnen moest (mijn antwoord “via de deur” bleek informatief genoeg). Iedereen een heerlijke nacht gehad voor zover mogelijk en klaar om door te gaan.

De volgende noemenswaardige wissel bleek bij een camping in Mariënberg die van alle gemakken was voorzien, springkussen, 2-laags, uitzicht, en zwembad, daar stonden wij dus op uit te kijken. Nee hoor… de wc mochten wij gebruiken en stroom aftappen van de buren was ook toegestaan (doen wij in Brabant wel vaker), dit keer geen stotterende generator. Iedereen kon zijn slaapje doen en werd voorzien van een hapje en sapje. Ook was hier een of ander verhaal over een moeder en een bakker van een van de Hansen, wat het precies was kreeg ik niet mee, vertel volgend jaar nog maar eens duidelijk.

Hierna konden wij het kampement plaatsen onder een viaduct, heerlijk droog. Zeg nu zelf: wat is er nu vreemd aan bedden en busjes onder een viaduct? Daar staan vaker van die busjes en slapen vaker mensen onder, niet alleen met de Roparun. Dit was een lange en luide stop, menig kutkind doet mij toch denken dat alcohol op jonge leeftijd schadelijk is voor hun aso-gejengel. Gelukkig tuffelde de generator boven alles uit. Iedereen werd waar wils voorzien van een broodje, drankje en massage (weer iets van een bucketlist afgestreept, gemasseerd onder een viaduct) en de reis continueerde.

Onderweg ging alles goed, behalve 1 trip, in die trip hadden wij alle tegenslagen van heel de run (voor bus 3). Een domdom die ons over een brug van 3.00 meter stuurde (bus was 3.3 meter, zou negatieve invloed hebben voor de garantie), een weg ingestuurd worden waar een omleiding was en een aanhouding door de politie, gelukkig dit keer zonder boete.

Hierna was een stop naast een woonwijk, hier werd eindelijk bedacht dat de generator misschien 50 meter verderop kon staan…  Joh, goed idee Hans, pak jij hem effe mee? Tuurlijk doet ‘ie dat!! Hier had iedereen een heerlijk slaapje en kon men weer semi-uitgerust door.

De laatste noemenswaardige tussenstop was bij de Mac, welke Mac precies wisselde per bus, Carl koos namelijk een andere. Iedereen wilde dat Carl naar de afgesproken plek kwam, maar hij was standvastig, zo erg dat hij zijn mening doordrukte en dat wij maar naar hem moesten komen. Tuurlijk joh, regel dan ook gelijk de ANWB, hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar eerst even bij iedereen een pittige kipnugget naar binnen doen. Tijdens het masseren kun je best even je mond open doen om er een of een paar aan te pakken, of niet Kim?

Terug bij Carl werden de meeste spullen overgeladen, ik heb dit weekend vaak gevraagd of iemand koffie wil, maar volgens mij heb ik hier nog vaker gevraagd of er nog iets de bus in moet, iedere keer kwam weer iets nieuws. Maar alles was overgeladen en we konden op naar Hoogerheide en de finish.

In Hoogerheide werd de bus zo snel geleegd, ik was onder de indruk hoe snel men kan werken met het eind in zicht. Maar ja, dankzij de issues met de versnellingsbak hadden wij inmiddels ook een uur vertraging. Snel op naar de finish dus!

Helaas bleek de route naar de finish via de metro niet goed uit te komen, wij zouden ofwel iedereen een half uur moeten laten wachten in de stromende regen, of zelf een half uur reizen om met z’n 3en hand in hand over de Erasmusbrug te lopen, maar niet als team. Dat ging hem niet worden. Dan gingen Hans1, ik en Carl maar wachten op de rest in de KFC met een heerlijke bucket.

Op de parking met het overladen van spullen vond nog een auto het nodig een extra ventilatiegat te maken aan onze laadklep. Zonde van de auto, maar dat was niet ons team dus maakt even niet uit, wij hadden geen schade. Natuurlijk was er gelukkig wel de organisatie die snel iedereen wegstuurt, dus een schadeformulier of iets dergelijks was niet nodig, net als uitwisselen van gegevens, doen wij niet aan. Als ze je niet kunnen bereiken kun je ook geen problemen krijgen, toch? (oh wacht, dat is alleen tijdens het werk, onderweg naar Brabant heeft Hans1 netjes bij de organisatie gemeld wat er is gebeurt en hoe ze hem kunnen bereiken, als ze dat willen).

Met alle spullen overgeladen, auto´s opengesneden en mensen er in ging een delegatie via Brabant waar wij opgewacht werden door Jolanda met een heerlijk gekoeld drankje en een zakje chips, ook voor de niet sporters! Na het hapje en drankje was deze editie voor mij volledig ten einde.

Iedereen bedankt voor de leuke run en Cruella bedankt als deel van team-bus3

Houdoe!

Zoals gebruikelijk probeer ik weer een opsomming te maken van de momenten die we de laatste dagen hebben beleefd. Veelal natuurlijk vanuit het perspectief vanuit busje 2 maar daar zal Hans 1 uiteraard ook een aanvulling op maken vanuit busje 1 en ik nodig ook busje 3 en busje 4 om hun belevenissen op papier te zetten. Dan krijgen we een compleet beeld en kunnen we zo de run gewoon nog een keer beleven.

We beginnen natuurlijk met de vrijdag. De start van mijn 21^e run begon eigenlijk relaxed. Andere jaren was het stressen om al in de vroege morgen op de verzamelplek te komen omdat ons vaak nog een lange busrit richting ons overnachtingshotel te wachten stond. Dat was met een vertrek dit jaar in Nederland van Vliegveld Twenthe en een overnachting net over de grens in Duitsland, niet nodig. Dus ik haalde dorpsgenoot Rob Kocks om half 1 op. Rob, die eigenlijk al afscheid had genomen maar na mijn telefoontje om mee te gaan als reserveloper daar niet lang over hoefde na te denken. Volgens Wilma, zijn vrouw, die het telefoongesprek hoorde en ook dat Rob zei; “Ik moet er even over nadenken” was al voordat hij de verbinding verbrak duidelijk dat Rob maar wat graag mee zou gaan, ja hèhè!

Oosterhout werd rond 13 uur bereikt en de teamleden uit de diverse windstreken druppelden ook binnen. Het was een goede keuze om een GROTE cateringwagen tot ons beschikking te hebben en ook de materiaalwagen van Eugène was ruim genoeg om alles kwijt te kunnen. De fietsendragers voor de bussen waren ook nog niet nodig (hadden we dat toen maar wel gedaan en uitgetest…) want alles ging met gemak in de volgwagens.

Na de lekkere warme worstenbroodjes (we zijn tenslotte in Brabant), koffie, thee en de uitzwaaispeech van Wouter Tanis gingen we op pad met de vier voertuigen richting Vreden in Duitsland. De TomTom’s, netjes ingesteld door Hans 2 voor elk voertuig, zouden ons daar zeker op tijd gaan afleveren. Ondanks de TomTom’s werkt Hans 2 zelf liever met een actuele online routeplanner die files ontwijkt. Dus al na 500 meter stuurde deze “tomtom” ons niet naar de rijksweg maar naar links. Dat vond met name Arne vreemd, want die wist als voormalig inwoner van Duitsland ons te overtuigen dat het wel mee zou vallen met de file en dat we gewoon over de rijksweg konden gaan. Dat was voor de heenreis zijn laatste aanwijzing want Hans 2 besloot om na deze (FILE)ervaring toch maar op zijn online routeplanner te vertrouwen. Die bracht ons door pittoreske dorpjes met smalle straatjes en verkeersdrempels maar met de foute-nummers-play-list was dat geen enkel probleem. Er werd alvast luidkeels meegezongen met Boney M of Abba.

We arriveerden in ieder geval als eerste bij de grens en daar moest het volgens de “tomtom” zijn, toch? Helaas moet je wanneer je naar het buitenland gaat met de auto dat ook aangeven bij de instellingen dus we moesten nog iets verder maar arriveerden uiteindelijk in Vreden bij een (naar later bleek) uitstekend gevonden onderkomen op slechts een half uurtje van het startterrein. Voordeel is dan dat als je de eerste bent nog ruime keus hebt over de beschikbare kamernummers. “Toevallig” wist ik de “bruidssuite” van het hotel te kiezen voor Hans 2 en mijzelf, een kamer met heel veel ruimte (en die heb ik wel nodig). Maar ook de andere kamers waren prima, al zullen we bij een volgend bezoek wel iets dikkere kussens willen hebben dan de “kussenslopen” die nu op het bed lagen.

Maar goed, busje 1, 3 en 4 arriveerden kort na elkaar ook bij het hotel en om 19 uur was het “hoog tijd” voor het begin van de maaltijd. En die was prima, de schnitzels waren ruim voorradig en werden (voor?) Constant aangevuld al wist Natasja ook wel raad met wat er werd geserveerd. (Ja en zelf vind ik schnitzels ook wel lekker). In het verloop van de avond werd er nog even gekeken op een telefoonscherm naar de voetbalwedstrijd tussen België en Nederland voor de liefhebbers of werd er lekker bijgekletst onder het genot van een drankje (of 2 of 3)….

Maar drank of niet, de volgende ochtend zat iedereen weer “rise and shine“ aan de uitgebreide ontbijttafel. Het was wederom veel en lekker! Met recht is dit hotel een goede keuze gebleken. Na het ontbijt gingen we ons klaarmaken voor vertrek naar het startterrein… paniek. Een van de fietsendragers had een zevenpolige stekker terwijl een dertienpolige was verwacht door de bus (of andersom…). De verloopstekkers werkten ook niet, dus was het nog even noodzakelijk om een Hornbach op te zoeken in Enschede om dat probleem te tackelen… Maar helaas, die hadden niet de oplossing en nu begon de tijd toch wel te dringen…. We moesten ons wel op tijd melden bij de start, dus maar even gebeld dat we onderweg waren maar iets later op het starterrein zouden komen. Op het startterrein toen maar “even” de ANWB-wegenwacht geregeld door Natasja en zowaar lukte het hun om de stekker zo aan te sluiten dat “alles” functioneerde al kon de fietsendrager van busje 1 daardoor niet van de trekhaak worden gehaald tijdens de run…

Casper en ik hebben vervolgens het team aangemeld en we kwamen er daardoor achter dat het een behoorlijke tippel was naar de start. Omdat er gestart zou worden met een (korte) runbikerun zou busje 1 met Hans 1 en Hans 3 en loper Eugène de start niet mee kunnen maken. Zij moesten direct naar het eerste wisselpunt na de RBR om daar op tijd te arriveren. Na de pannenkoeken en de peptalk van mij, werd natuurlijk ook na “rijp” beraad de startloper aangewezen. Maartje was de gelukkige en ging erom exact 12.50 uur vandoor! We waren echt begonnen!

Busje 2 ging naar het eerste wisselpunt op zo’n 23.7 km in Beuningen, zorgvuldig uitgekozen door het routeverkenningsteam. Het was dan ook een koud kunstje om de juiste plek te vinden en het voordeel van een eerste korte etappe is dat je niet zolang hoeft te wachten om ook “echt” te zijn begonnen. Het weer was in ieder geval prima, misschien zelfs voor de lopers iets te warm maar voor chauffeur en navigator heerlijk, haha. Keurig op schema vond de eerste aflossing plaats en ging Casper als startloper op weg samen met Constant en Arne als begeleiders op de fiets. Na Casper was het de beurt aan Natasja, daarna Robin en als slotloper Patrick. Het leek (en was) een geoliede machine die op weg ging naar het eerste grote wisselpunt in Vasse bij de plaatselijke voetbalclub. Daar stond busje 1 ons al op te wachten, samen met busje 3 waar de eerste nasi werd uitgeserveerd door Claudia en Dennis. En natuurlijk was er ook even gelegenheid om alvast “onderhanden” genomen te worden door Diana of Kim. Want ook het noodzakelijke materiaal was reeds neergezet door Carl en Rob. Na deze korte break gingen we in colonne opweg naar ons eerste grote wisselpunt in Coevorden. De eerste optie langs het Stieltjeskanaal was vanwege de aanwezige vissers en een onmogelijke draai voor de “vrachtwagens” onmogelijk en dus weken we uit naar de reserveplek in de hoek van de Schansweg. Ook een prima plek om even te rusten en zelfs de ogen even te sluiten op een veldbedje in de zon. Diana ging even een beetje door haar rug en stelde voor om een stukje te gaan lopen. Een stukje was voor mijn stappenteller iets om rood uit te slaan… en Rob kreeg zelfs een melding dat hij de 10.000 stappen had gehaald!

Of het ermee te maken had dat voor busje 1 het warme bad bij Karin in Ter Apel op de rol stond weten we niet maar het feit was wel dat we ruim voor ons schema weer op weg waren van Coevorden naar Ter Apel. Onze eerste grote etappe verliep zonder noemenswaardige problemen. Ook de atleten van busje 2 bleven werken aan een grotere voorsprong op het door ons doorgerekende schema want ook wij wilden natuurlijk naar Karin in Ter Apel. Want het is echt een warm bad daar, er wordt met bedden geschoven, de handdoeken liggen klaar bij de douche, masseren doen “we” gewoon in de woonkamer en we mogen extra rust pakken door even op een matras op de grond te kunnen liggen. Dat het mij moeite kostte om na het weksignaal op te kunnen staan, ontlokte Casper het advies om eerst even op mijn buik te rollen, en bedankt! Trouwens, Dennis neemt een veldbedje echt letterlijk want die pakte gewoon zijn hazenslaapje in de buitenlucht.

Pas nadat Karin ook op dit vroege tijdstip afscheid had genomen van ons allemaal, konden wij richting het hoogste punt op de route om het stokje weer over te nemen in Nieuwe Pekela (volgens ons ook gemeente Emmen…) Met goede zin, al begonnen de eerste pijntjes al, daalden we af naar Emmen waar busje 1 al stond te popelen om het weer van ons over te nemen. Wij gingen op weg naar Mariënberg waar we voor het eerst hoorden van Hans 2 dat zijn moeder daar geboren is, en volgens mij als ik het goed onthouden heb, in het woonhuis wat er nu nog staat maar wat toen een bakkerij was. In Mariënberg mochten we op een groot grasveld staan bij een woning tegenover de camping waar ook de toiletten door ons gebruikt mochten worden, goed geregeld! Het schema was nog steeds een prima leidraad en we bleven erop voor lopen, dus voordat we het wisten waren we weer op de route richting Enter. We hoorden hier van de weerberichten en de verwachting dat er (veel) regen onderweg was. Een reden voor busje 1 om het kamp niet op te slaan bij de boer op een grasveld maar uit te wijken onder het viaduct daar vlakbij. Er was wel meer herrie maar ze, en later wij, stonden wel droog. Voordat we overigens daar aankwamen moesten we wel eerst Almelo passeren. Dat was voor de lopers en fietsers misschien wel allemaal te doen maar voor de chauffeur en navigator zorgde de last-minute-wijziging en de toenemende vermoeidheid voor wat onduidelijkheid maar daar heeft natuurlijk niemand wat van gemerkt…

Onder het viaduct was het in ieder geval droog al haalde Rob wel een nat pak doordat hij op pad ging om een familiezak chips te scoren voor Hans 2 en mij (wij mochten namelijk van Diana geen chips meer eten… die was alleen voor de lopers en de fietsers… pfffff). Rob werd echter overvallen door een buitje en kwam zeiknat terug en ook nog eens zonder chips. Overigens werd ik door de organisatie nog aangesproken of we hier wel ons basiskamp mochten neerzetten en of hier een vergunning voor hadden. We stonden namelijk naast de route… Ja hèhè dat staan de meeste basiskampen. Hij zou nog even bij de organisatie het een en ander navragen… niets meer van gehoord…

We besloten zelfs langer onder het viaduct te blijven om niet in de open lucht bij het zwembad in Loenen te hoeven staan. Ook nu weer een goede keuze, want het regende. Niet zo erg als op de zuid-route maar genoeg om nat van te kunnen worden. Ruim op tijd losten wij busje 1 weer af die de regen hadden getrotseerd. Wij gingen de nacht in op weg naar Lienden. Af en toe een buitje al deed het vals plat bij Loenen of de donkere omgeving op de Veluwe ons meer pijn. De grote runbikerun bij Otterlo werd lachend “genomen” en op weg naar Ede was ook geen enkel probleem.  Na Ede keken we uit naar de Grebbeberg, deze keer werd de helling met glans genomen en gewonnen door Robin, die de fietsers Constant en Arne achter zich liet maar gelukkig even later wel weer konden aansluiten.

De aflossing in Lienden was op tijd, lopers en fietsers zaten er echt wel een beetje doorheen maar dus werd het stokje maar wat graag overgegeven. Wij zochten de bussen op en zouden dan in konvooi naar Meerkerk rijden. Maar… helaas stopte bus 4 ermee, schakelen was een probleem. Hoe lossen we dat op. Diverse overleggen werden gevoerd want het schopte de voorbereiding op de laatste RBR-etappe naar Rotterdam behoorlijk in de war. Geen massagetafels, geen veldbedjes, geen tent die we konden opzetten en geen Carl, Diana en Rob in Meerkerk. Creatief werd er een beetje geslapen/gerust in de cateringwagen of in de bus. Gemasseerd werd er op de bank in de bus want we wilden wel de RBR zo goed als mogelijk op pad sturen. En dat lukte natuurlijk ook met vereende krachten. Nadat de RBR werd gestart gingen wij terug naar Ochten waar bus 4 inmiddels stond om de spullen over te hevelen en de achterblijvers op te halen. Bus 3 ging zoals in het draaiboek stond lossen in Hoogerheide om dan hopelijk op tijd aan te kunnen sluiten op de Coolsingel (iets wat uiteindelijk jammer genoeg niet lukte). Busje 1 en busje 2 gingen ook volgens draaiboek naar de Mac in Ridderkerk om, voordat we richting Vijfsluizen zouden rijden, nog even een verrassingsbezoek te brengen aan de run bike runners die “toevallig” ook door Ridderkerk kwamen aangesneld. Altijd leuk!

Laatste halte voor de bussen was nu Vijfsluizen om vervolgens met de metro naar het Wilhelminaplein te gaan. Dat lukte prima want ruim op tijd kwamen we daar aan. Het begon inmiddels wel wat meer te waaien en echt droog was het ook niet meer. Maar gefinished werd er en nog steeds een half uur voor ons eigen berekende schema! Na deze finish zouden we met het team over de Erasmusbrug richting de Coolsingel lopen. Dat was duidelijk niet het leukste gedeelte van de run. Vermoeidheid en de wind en de regen zorgden ervoor dat het niet het einde van de run was zoals we die ons hadden voorgesteld. Maar we hebben het toch maar weer gedaan met elkaar! Een prestatie waar we zeker trots op mogen zijn en dat zijn we natuurlijk ook! Gauw terug naar Vijfsluizen, de spullen ophalen en vertrekken naar huis of eerst nog een afsluiting bij Tanis in Oosterhout. Gelukkig probeerde een volgwagen van een ander team nog wel of er een extra opening kon worden gemaakt door tegen de klep van onze catering bus aan te rijden. Wij bleven gelukkig schadevrij iets wat de andere partij niet zal kunnen zeggen als hij de bus in zal leveren bij de verhuurder.

Roparun 2022 je was geweldig!

Genoten van jullie allemaal!

Hans 1 – de motor van ons kernteam, regelt zoveel, lijkt zo gewoon maar is gewoon bijzonder. Balen dat je dit jaar zowel de start als de finish moest missen.

Hans 3 – rots in de branding, deze run maar 1x vergeten om mij te bellen dat jullie eraan kwamen!

Adriaan – bizar dat je zo snel na jouw blessure gewoon de roparun kan (wil en moet) doen.

Eugène – lekkere positieve instelling, je had een Rotterdammer kunnen zijn, niet lullen maar poetsen, hoop dat het meevalt met de Rozing-bus.

Maartje – wat een powervrouw, fijn om jou in het kernteam te hebben!

Nathalie – was best zenuwachtig maar heeft het gewoon geflikt!

Susanne – gewoon stukje fietsen of het woon-werkverkeer is, jaja.

Jan Willem – je bent en blijft een moordgozer en wat een mooi en bijzonder interview zo vlak voor de start……

Diana – mijn roparunvriendinnetje, jammer van het verbod op de chips….

Hans 2 – wat voelen wij elkaar goed aan, jammer dat we niet dezelfde muzieksmaak hebben.

Casper – ja je was wat zwaarder en voor je gevoel minder getraind dan in oktober maar jeetje ik heb gewoon van je genoten en die lach op je gezicht

Natasja – we dachten het praten zal wel minder worden op den duur maar nee hoor het stopte niet, integendeel. Maar wel gewoon een topprestatie geleverd!

Patrick – wist te vertellen dat hij op basis van zijn horloge de marathon had gelopen in 3uur en 10 minuten, wat een heerlijke humor trouwens!

Robin – jij krijgt die lach niet van mijn gezicht zou door jou gezongen kunnen worden. En wat een prestatie op de Grebbeberg!

Kim – wat een leuke lieve meid met gouden handjes! Hans 2 en ik hebben in ieder geval een vast contract voor je geregeld.

Constant – gelukkig was er nog een scheermesje gevonden…jankerd! (Is een grapje he, haha)

Arne – gewoon fietsen joh, vind ik leuk. Wat een enthousiasme en een puike prestatie!

Claudia – lekker vrolijk gek mens wat ook nog eens keihard werkt om alles voor elkaar te krijgen en dat is meer dan goed gelukt.

Dennis – wat een aanpakker ben jij, dat wisten we al en het maakt niet uit in welke rol je jouw steentje bijdraagt een meer dan waardevolle kracht.

Carl – de stille kracht maar een op en top regelaar en meedenker hoe dingen opgelost kunnen worden.

Rob – dit jaar geen inzet op loopgebied door de reserveloper maar wat zijn en waren we blij dat iemand zoals jou met al jouw ervaring mee bent geweest. Jammer van de chips….

Douwe – op afstand, maar zo betrokken en al de maaltijden geregeld, top gedaan.

Ed – op het laatste moment af moeten haken, ben benieuwd hoe jij de dagen bent doorgekomen….

Ad – penningmeester maar ook meer dan betrokken, leuk dat je nog even langskwam in Meerkerk.

Ineke – misschien op papier geen actief lid van ons team maar eigenlijk gewoon wel natuurlijk! Je hoort er gewoon bij!