We zijn er al maanden mee bezig en opeens is het nog maar 5 weken. Sterker nog, over 5 weken zijn we al onderweg. Dan zijn we ruim over de helft en dus in Nederland aan het lopen, fietsen, slapen, lopen, fietsen, slapen etc etc.

Bij mij begint het Roparunvirus al behoorlijk te groeien. Bij iedere mail die we van het kernteam krijgen en met iedere vraag of mededeling van een teamlid komt de Roparun 2015 weer iets dichterbij. 

Volgend weekend doen we de grote routeverkenning. Op zaterdagmorgen gaan we met de chauffeurs, navigatoren en fietsers naar het startterrein in Hamburg. Vandaar rijden we de hele route terug richting Rotterdam. Onderweg mogen we een nacht genieten van de gastvrijheid van een Deutsche Jugendherberge. Daar kunnen we tijdens de run zelf alleen maar van dromen. Maar nu genieten we even van die luxe.

Waarom doen we dit? Waarom steken we een weekend van onze vrije tijd in deze voorbereiding? De route staat toch op je navigatie? Jullie hebben vorig jaar toch dezelfde route gelopen? Klopt allemaal. Maar de ervaring leert dat een goede voorbereiding bijdraagt aan een geslaagde run. Als je de route een keer hebt gezien, is het straks in het donker of als je even een dip hebt, zoveel makkelijker om het goed te doen. Waar zat ook alweer dat ene stopplekje op deze drukke weg? Hoe liep die omleiding door het centrum van Bremen ook alweer? 

We hebben een team met heel veel ervaring. En juist die ervaring leert om je goed voor te bereiden. Liever nu een keer fout rijden, dan straks als het voor het echie is. Van de organisatie mag je best fout lopen. Alleen moet je dan via dezelfde weg weer terug naar de route. Dat wil je als chauffeur of fietser je lopers niet aandoen. Dan houd je weinig vrienden over.

Naast dat het goed is om de route alvast een keer gezien te hebben, is het van belang om onze wisselplaatsen te controleren. Is dat mooie parkeerterrein waar we vorig jaar stonden nog beschikbaar? Of moeten we op zoek naar iets anders? Er is weinig vervelender dan midden in de nacht op zoek te moeten naar een alternatief voor de geplande wissel. Dat hebben we vorig jaar ervaren toen een geplande locatie op het laatste moment toch niet beschikbaar was. Kan natuurlijk altijd gebeuren, maar als je het kunt voorkomen…

Wie ben je?
Ik ben Willeke Hazenbroek en aankomende run voor het 10e jaar actief betrokken bij de Roparun, ik stap voor de 9^e keer op de fiets! Ook ben ik verantwoordelijk voor de financiën, ons motto is niet ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ maar ‘zoveel mogelijk geld ophalen is belangrijker dan een snelle eindtijd’.

Wat moeten we verder van je weten?
Ik lever mijn bijdrage met een aantal dierbaren in mijn hart. Ik heb van dichtbij gezien hoe belangrijk de doelen zijn die wij sponsoren. Met name de inrichting in hospices (bijv. tilliften en koppelbedden) alsook het verstrekken van Keppies gaan mij aan het hart.

Ik doe mijn petje af voor alle vrijwilligers die de laatste levensfase nog zo mooi en aangenaam mogelijk proberen te maken. Hier probeer ik een klein steentje aan bij te dragen door een zo hoog mogelijk opbrengst binnen te halen. Dus mocht je dat nog niet gedaan hebben, bezoek nog even de donatiepagina: https://www.team126.nl/doneren/

Wie ben je?
Even voorstellen, ik ben Tjeerd Glastra en mag voor de derde keer mee als loper met de Roparun. Het team is dit jaar sterk aan verandering onderhevig, er zijn m.n. veel nieuwe lopers bijgekomen dit jaar. Net als verleden jaar lopen we van Hamburg naar Rotterdam en ik beschouw het als een voorrecht om voor de stichting Roparun te mogen lopen.

Wat moeten we verder van je weten?
Iedereen heeft wel familie, vrienden, kennissen of collega’s in de buurt die lijden of hebben geleden aan kanker. Buiten collega van ABN AMRO ben ik ook trotse vader van 3 prachtige kinderen, 2 dochters en een zoon. Zij weten waarom ik dit doe en ik heb hun volledige steun. Ik ga ervan uit dat Team 126 de sponsorgelden dit jaar weer op een hoger niveau weet te brengen dan in het afgelopen jaar.

Een aantal dagen geleden ben ik begonnen met de sponsorloten te verkopen en mocht je die nog niet hebben dan mag je mij altijd een bericht sturen.
Ik reken op je!

Het gaat nu echt opschieten. We zijn bezig met de laatste loodjes (mag ook lootjes zijn). Je merkt aan iedereen dat, nu de paasdagen zijn geweest, we alweer uitkijken naar de pinksterdagen en wij weer met elkaar op pad mogen. Sommigen voor het eerst en anderen al voor de zoveelste keer maar het blijft kriebelen. Ik heb er in ieder geval alweer erg veel zin in.

Wat moet er nu nog geregeld worden? Als eerste gaan Hans 1, Martin en ik aanstaande zondag de route in Nederland nog eens goed in ons opnemen. Zijn de gekozen wisselplekken nog steeds beschikbaar of moeten we gaan schuiven. Vervolgens is het zaak dat we tijdens de “grote” routeverkenning met fietsers en chauffeurs dat allemaal nog eens dunnetjes overdoen. Maar dan ook daadwerkelijk vanuit Hamburg. Dat zullen de bekende puntjes op de “i” zijn.

Gelukkig wordt ook zeker niet het goede doel vergeten waarvoor wij letterlijk ons beste beentje voorzetten. Op de donatiemodule bij de Roparun is al bijna €13.000,00 gestort. Samen met de donaties en toezeggingen die wij op onze eigen teamrekening binnenkrijgen stevenen we wederom af op een bedrag boven de €20.000,00. En ook dat geeft een gevoel van TROTS. Voor als u ons nog niet heeft gesteund dan maak ik het u hierbij nogmaals gemakkelijk:

www.roparun.nl/teams/2015/126.html

Elk bedrag, groot of klein, is welkom. Elke gesponsorde euro komt dan ook zeker bij het goede doel terecht!

Dus, met nog minder dan 50 dagen voor de start, staan we te trappelen om er weer net zo’n leuke happening van te maken als de andere jaren.

Een enthousiaste teamcaptain,

Emo van Dijk

Wie ben je?
Muriël Smulders, 39 jaar en woonachtig in Schiedam samen met Mark.

Wat is je rol in het team?
Ik maak sinds dit jaar deel uit van het 4-koppige kernteam wat inhoudt dat ik voorafgaand aan de run mee help met alle benodigde voorbereidingen. De taken lopen daarbij uiteen van organiseren van teambijeenkomsten, team compleet krijgen, voortgang van de voorbereiding van de lopers bijhouden, meeregelen van benodigdheden zoals teamkleding, eten/drinken, vervoer etc.
Tijdens de Roparun zelf vervul ik de rol van fietser.

Hoe vaak heb je meegedaan?
Dit jaar wordt al weer de 7e keer dat ik als fietser meega. 5 x vanuit Parijs en 1 x vanuit Hamburg.
Wat ze zeggen is waar “betrokken zijn bij de Roparun werkt verslavend”. Het fietsen op zich echter niet. Ik ben in het dagelijkse leven een hardloopster en fanatiek bezoekster van de sportschool. Het fietsen op looptempo ervaar ik dan ook als erg saai. Fysiek zit er voor mijn geen uitdaging in maar de mentale uitdaging is daardoor des te groter. De lol tijdens de run moet ik echt halen uit mijn teammaatjes. Samen het gezellig maken en doorstaan.

Wat moeten we verder van je weten?
Ik vind het erg belangrijk om me in te zetten voor een goed doel en voel me aangesproken tot de wijze waarop Roparun iets toevoegt aan het leven van mensen met kanker. Ieder jaar doe ik dan ook écht mijn best om zoveel mogelijk sponsorgeld op te halen en mijn steentje zo bij te dragen. De inzet zit hem vooral voorafgaand aan het Roparunweekend. Zoveel mogelijk geld ophalen, daar doen we het voor!