Nog maar een week, dan is het alweer Pinksteren.

Wat hadden we nu graag bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor de Roparun.
Douwe die aan het koken is om voor 22 mensen voor 3 dagen een voedzame maaltijd klaar te kunnen maken. Hans 1 die de laatste controle doet van onze materialen, werken alle verlichte hesjes, hebben we genoeg batterijen, van dat werk. Hans 2 die de route op alle TomToms aan het inladen is en hoopt dat er geen wijzigingen meer komen. De lopers en fietsers die zorgen dat ze alles bij zich hebben om de 560 kilometer af te gaan leggen. Zo is iedereen op zijn/haar eigen manier bezig met die laatste voorbereiding.

En dan die vrijdagochtend. Die spanning, die ontlading als je iedereen weer ziet, iedereen nog fris en fit. De speech voor vertrek en dan net niet op de afgesproken tijd vertrekken omdat er toch een verloopstekker van een fietsendrager ontbreekt of nog snel een kentekenplaat gemaakt moet worden. Dan op weg met een bus vol uitgelaten ‘kinderen op schoolreis’, stukje file in Duitsland en hard en redelijk ongecontroleerd meezingen met de playlist van Emo. Het hoort er allemaal bij en het maakt het een dag om naar uit te kijken.

Helaas zit dat er nu nog even niet in en bewaren we dat allemaal voor het eerste weekend in oktober. We hebben nog iets om naar uit te kijken.

En…..
We hebben ook een coronaproof-plan voor eerste pinksterdag. We gaan met een deel van het team een run-bike-run-etappe lopen. Een schitterende route van bijna 50 kilometer rondom Haarlem. Als je het zo schrijft lijkt 50 kilometer bijna kinderspel, tijdens de echte run is dat nog niet 1/10 van de route… Maar nu zijn we blij dat het kan en 50 kilometer run-bike-run is ook best pittig. Niks uitrusten in de bus, als je niet loopt moet je fietsen en dat ga je ook wel een keer voelen.

Natuurlijk is doneren nog steeds mogelijk. Want hoewel de Roparun even pas op de plaats maakt, hebben we nog steeds dat ene grote doel waar we het voor doen: geld ophalen voor de ondersteuning van mensen met kanker. Dus steun ons en steun de Roparun.

Vandaag heeft het bestuur van de Stichting Roparun bekend gemaakt dat ook de Roparun dit jaar vanwege het Coronavirus niet door zal gaan.

“Als stichting vinden wij het belangrijk om onze verantwoordelijkheid te nemen en verspreiding van COVID-19 waar mogelijk tegen te gaan. Als organisatie die zich inzet voor het welzijn van zieke mensen, vinden wij het onze verplichting om veiligheid en gezondheid altijd de hoogste prioriteit te geven. Niet alleen een verplichting naar hen, maar naar de hele samenleving.”

Als team vinden wij dit ontzettend jammer. Er is al veel tijd en energie in fondsenwerving en voorbereiding gestoken en iedereen is bezig om op zijn of haar manier fit te zijn voor dat ene weekend. Dat mooie weekend waar we zoveel plezier aan beleven, dat weekend waarin alles samenkomt. Dat weekend waarvoor onze donoren en sponsoren zo trouw hun portemonnee trekken en ons steunen om mensen met kanker te kunnen helpen. Helaas is het niet anders en is de realiteit nu zoals hij is.

Verder schrijft het bestuur in hun persbericht dat de stichting ook dit jaar gewoon doorgaat met het ondersteunen van verschillende doelen in de ondersteunende zorg voor mensen met kanker. Hoe een en ander in de praktijk zal gaan en wat het voor teams en deelnemers zal betekenen wordt de komende weken uitgewerkt. Daar wachten wij rustig op.

Wel is al bekend gemaakt dat de loterij waarvoor al heel veel loten zijn verkocht gewoon door zal gaan. Het geld van de Roparunloterij gaat nog steeds 100% naar de goede doelen. De bekendmaking van de trekking zal plaatsvinden op 13 juni en prijzen worden vanaf dat moment ook uitgekeerd.

Namens alle teamleden van Team 126 bedanken we jullie voor alle steun, donaties en andere bijdragen. Zonder jullie heeft het geen zin en hopelijk zijn jullie er volgend jaar weer voor ons.

Want in 2021 zijn wij er zeker weer bij!

Het volledige persbericht kun je hier lezen.

Voor de hoognodige energie kunnen we tijdens de Roparun natuurlijk flink wat gezonde snacks gebruiken. Gelukkig sponsort Henk Liefting, groothandel in groente en fruit tijdens de run al het fruit voor ons. Dat scheelt nogal in de uitgaven en dat geld kan dus weer mooi naar de doelen van de Stichting Roparun.

Ook sponsor worden?
Sponsoring kan op allerlei manieren; in natura of in geld. Wij zijn overal blij mee en gaan graag met je in gesprek over de mogelijkheden.

Neem gerust contact met ons op of spreek een van onze teamleden aan.

Wie ben je?
Carl, 42 lentes jong. Maartjes echtgenoot en betamelijk huisvader. Werkzaam als “erkenninghouder”.

Wat is je rol in het team?
Mij is gevraagd of ik wil bijspringen als chauffeur materialenbus. Team 126 werkt keihard en heeft al het breedste respect verworven. Een nobel doel ondersteunen doe ik dan ook graag.

Hoe vaak heb je al meegedaan?
Exact nul keer, 2020 is mijn debuutjaar.

Wat moeten we verder van je weten?
Wisten jullie al dat..
…Maartje en ik elkaar in het leger zijn tegengekomen? (2001)
…zij toen al medailles met hardlopen verdiende, terwijl dat voor de opleiding helemaal niet hoefde?
…zij langer in dienst heeft gezeten, maar ik de veteraan ben? We raken er tot op de dag van vandaag niet over uitgesproken…
…uit een rol als ‘man achter de schermen’ ik de meeste voldoening haal? Daarbij is mijn insteek: hoe vanzelfsprekender de randvoorwaarden, des te geslaagder de missie.
…ik mij verder laat omschrijven als Queen-fan, virtuoos gitarist en Herman Finkers-fan? Om met diens wijze woorden af te sluiten: “Ik werd ingeschreven als gymnasiast. Dat was’t.”

Vorig weekend zijn de Hansen en Emo de Duitsland-route wezen verkennen. De start is dit jaar verplaatst van Hamburg naar Bremen. Eigenlijk is het startterrein in Oldenburg, een plaats 50 km ten westen van Bremen, maar dat klinkt natuurlijk niet zo herkenbaar. Bremen dus.

De route is hierdoor niet korter geworden, want door een lus door Groningen en een stukje Friesland is het nog steeds zo’n 560 kilometer. Niet korter, wel voor een groot deel anders. Dat betekent een goede voorbereiding om het onze lopers en fietsers straks zo makkelijk mogelijk te maken.
Waar gaan we kamp maken, zijn er punten op de route waar je lastig lopers kunt wisselen, inschatten of we op de run-bike-run-stukken op tijd met de bus bij het eind kunnen zijn. En vooral ook de route een keer gezien hebben. Als je er straks in het donker rijdt is het fijn als je net dat lastige punt herkent en dán niet fout gaat…

Een groot voordeel van de nieuwe startlocatie is dat deze in een rechte lijn een stuk dichterbij is. Dus op de heenweg scheelt dat straks een heleboel reistijd en file. Onze Jeugdherberg ligt ook nog eens een stukje dichterbij, dus zonder tegenslag zou dat in 3 uur te rijden moeten zijn. Da’s wel wat anders dan de 8 uur + die we er afgelopen jaren over deden. Komen we straks superfris aan de start, hoe gaaf is dat.

Voor de verkenning scheelt dit ook nogal, dus we konden rustig om 08:30 uit Meerkerk vertrekken. De heenreis ging erg soepel, er zijn op deze route zelfs bijna geen wegwerkzaamheden. Alleen nog even op zoek naar een mooi plekje voor de traditionele pauze. Waar we nu stopten voor een kaffee mit flamkuchen was een soort aula van een crematorium omringd door keukenverkopers. En de kaffee war nicht zo zaufen. Daar moeten we nog even aan werken.

Het startterrein in Oldenburg ligt pal naast een evenementenhal en nodigt niet uit om daar heel lang te blijven hangen. Met een beetje aankleding is het straks vast leuk, nu zijn we snel op weg gegaan. De eerste twee wissels doen we, net als afgelopen jaren, al na 20 kilometer. Zo komen beide teams er al lekker snel in en het maakt de verdeling van de etappes wat makkelijker. De wisselplekken die we vooraf hadden uitgezocht bleken prima, dus snel door naar Nederland. Hûh, nu al? Yep, de eerste avond komen we al bij Bourtange ons land in.

Daar bleek de geplande wisselplek niet te kunnen, dus dat was even zoeken. We hebben daar een beetje rondgereden en opties genoteerd. Maandag heeft Emo meteen gebeld en we zijn van harte welkom om op de oprit van een bouwbedrijf te gaan staan. Pal aan de route en ook weer mooi gelukt. Dit was eigenlijk de grootste uitdaging qua kampplaatsen, de overige nieuwe plekken zijn prima geschikt. Bedrijventerreinen zijn niet gezellig, maar er is ruimte en de mogelijkheid om ons aggregaat te gebruiken zonder overlast te veroorzaken.

Na een intensieve dag waren we mooi op tijd bij een B&B in Appelscha. Daar kregen we de beschikking over een volledig buitenhuis bij twee hele vriendelijke mensen. Van oorsprong uit de regio Den Haag afkomstig, dus Hans de B. voelde zich toch nog een beetje thuis in dat verre Friesland. Na een goede nacht en uitgebreid ontbijt verder met de route.

Helaas komen we niet meer door Ter Apel. Ons baken in de Roparunduisternis, het doel waar we de eerste helft zo naartoe leven. Maar vreest niet, daar hebben we wat op gevonden. We hebben een constructie bedacht waarbij beide teams op een zo slim mogelijke manier toch naar Karin in Ter Apel kunnen. Kost ons iets reistijd, maar daar staat tegenover dat we geen kamp hoeven maken en beter uitrusten dan op een veldbed langs de kant van de weg. En belangrijker nog, we zijn weer welkom. Kijk er nu al naar uit.

Vanaf Sleen sluit de nieuwe route weer aan op de oude route en dan komen meteen de herinneringen weer boven. ‘Hier reden we vorig jaar fout’, ‘dit is een lastig stuk’, ‘dit was een oude kampplaats’ etc. De route was hiervandaan niet bijzonder meer om te verkennen, wel nuttig. Alles ligt er nog, de kampplaatsen zijn er nog en we zijn nog steeds welkom. Gelukkig hier geen spannende aanpassingen op de route, dus we konden vrij vlot door naar Meerkerk.

Al met al een heel nuttig eerste Roparunweekend. We hebben natuurlijk een heel ervaren buscrew, die maken zich niet zo snel meer ergens druk over. Maar toch heel goed dat we alles nu gezien hebben.

Wij hebben er vertrouwen en vooral veel zin in.